اخلاق و توصیه‌ها
امام صادق علیه السلام فرمودند:
فِی قَوْلِهِ تَعَالَی: (رَبَّنَا آتِنَا فِی الدُّنْیا حَسَنَةً وَ فِی الْآخِرَةِ حَسَنَةً)(بقره، 201) قَالَ: رِضْوَانُ اللهِ وَ الْجَنَّةُ فِی الْآخرَةِ وَ السَّعَةُ فِی الرِّزْقِ وَ الْمَعَایشِ وَ حُسْنُ الْخُلْقِ فِی الدُّنْیا.
درباره سخن خداوند «پروردگارا! حسنه‌ای در دنیا و حسنه‌ای در آخرت به ما عنایت فرما» فرمودند: آن رضایت خداوند و بهشت در آخرت و گشایش در روزی و زندگی و نیز اخلاق نیکو در دنیاست.
من لا یحضره الفقیه، ج 3، ص 156
امام باقر علیه السلام فرمودند:
مَرَّ رَجُلٌ فِی الْمَسْجِدِ وَ اَبُو جَعْفَرٍ (ع) جَالِسٌ وَ اَبُو عَبْدِ اللهِ (ع) فَقَالَ لَهُ بَعْضُ جُلَسَائِهِ وَ اللهِ اِنِّی لَاُحِبُّ هَذَا الرَّجُلَ. فَقَالَ لَهُ اَبُو جَعْفَرٍ(ع) اَلَا فَاَعْلِمُهُ فَاِنَّهُ اَبْقَی لِلْمَوَدَّةِ وَ خَیرٌ فِی الْاُلْفَةِ.
مردی در مسجد می گذشت و امام باقر و امام صادق(ع) نشسته بودند یکی از مجلسیان به امام باقر (ع) گفت: به خدا، من این مرد را دوست می‌دارم. امام باقر(ع) به او فرمودند: پس این را به اطّلاع او برسان، زیرا این کار دوستی را پایدارتر می‌سازد و برای الفت بهتر است.
المحاسن، ج 1، ص 266
امام سجاد علیه‏ السلام به خداوند متعال عرضه داشتند:
اَللَّهُمَّ ... فَاِنْ قَدَّرْتَ لَنَا فَراغاً مِن شُغْلٍ فَاجْعَلْهُ فَرَاغَ سَلامةٍ لَا تُدرِکنَا فِیهِ تَبِعَةٌ وَ لَا تَلْحَقُنا فِیهِ سَئمَةٌ حَتَّی ینْصَرِفَ عَنَّا کتَّابُ السَّیئَاتِ بِصَحیفَةٍ خَالِیةٍ مِنْ ذِکرِ سَیئَاتِنَا وَ یتَولَّی کتَّابُ الْحَسَنَاتِ عَنَّا مَسْرُورینَ بِمَا کتَبُوا مِنْ حَسَنَاتِنَا ؛
خداوندا... اگر برای ما فراغتی از کارها مقدر فرمودی پس آن را فرصتی همراه با سلامتی قرار ده که در آن رنجی حاصل نشود و ملالتی به وجود نیاید تا این که فرشتگانی که به ثبت گناهان ما مأمورند با نامه ای خالی از گناه از پیش ما بروند و فرشتگان مأمور به نیکی‌ها خوشحال از اعمالی که از ما نوشته‌اند از نزد ما برگردند.
صحیفه سجادیه، دعای 11
حضرت فاطمه زهرا علیها السلام در سخنرانی اش درباره فدک فرمودند:
... وَاحمَدُوا اللّه الَّذی لِعَظَمَتِهِ ونورِهِ یبتَغی مَن فِی السَّماواتِ وَالأَرضِ إلَیهِ الوَسیلَةَ، ونَحنُ وَسیلَتُهُ فی خَلقِهِ، ونَحنُ خاصَّتُهُ، ومَحَلُّ قُدسِهِ، ونَحنُ حُجَّتُهُ فی غَیبِهِ، ونَحنُ وَرَثَةُ أنبِیائِهِ .
خداوند را برای عظمت و نورش ستایش کنید. هر کس که در آسمان ها و زمین است برای رسیدن او در پی «وسیله» است. ما در میان بندگانش «وسیله» اوییم و ما خواصّ اوییم و ما جایگاه قدس اوییم و ما حجّت او در غیب اوییم و ما وارثان پیامبران او هستیم.
شرح نهج البلاغة لابن أبی الحدید : ج ۱۶ ص ۲۱۱
حضرت فاطمه زهرا علیها السلام فرمودند:
سَمِعتُ أبی(ص) فی مَرَضِهِ الَّذی قُبِضَ فیهِ یقولُـ وقَدِ امتَلَأَتِ الحُجرَةُ مِن أصحابِهِ ـ:أیهَا النّاسُ! یوشِک أن اُقبَضَ قَبضاً سَریعاً، وقَد قَدَّمتُ إلَیکمُ القَولَ مَعذِرَةً إلَیکم، ألا وإنّی مُخَلِّفٌ فیکم کتابَ رَبّی عز و جل وعِترَتی أهلَ بَیتی. ثُمَّ أخَذَ بِیدِ عَلِی فَقالَ: هذا عَلِی مَعَ القُرآنِ وَالقُرآنُ مَعَ عَلِی، لا یفتَرِقانِ حَتّی یرِدا عَلَی الحَوضَ، فَأَسأَلُکم ما تَخلُفونّی فیهِما .
از پدرم در زمان بیماری ای که به رحلت ایشان انجامید شنیدم ـ در حالی که اتاق از اصحاب پر شده بود ـ می فرمود: «ای مردم! نزدیک است که به سرعت قبض روح شوم و پیش از این، آنچه را شرط بلاغ بوده تا عذری باقی نگذارد، با شما گفته ام. بدانید من، کتاب پروردگارم عز و جل و خاندانم، اهل بیتم را میان شما برجای می نهم». سپس دست علی را گرفت و فرمود: «این علی، با قرآن است و قرآن، با علی؛ از هم جدا نمی شوند، تا کنار حوض [کوثر] نزد من آیند و از شما می پرسم که، با آن دو چه کردید».
ینابیع المودّة : ج ۱ ص ۱۲۴ ح ۵۶
حضرت فاطمه زهرا علیها السلام فرمودند:
:رَغَّبَ النَّبِی(ص) فِی الجِهادِ، وذَکرَ فَضلَهُ، فَسَأَلتُهُ الجِهادَ، فَقالَ: ألا أدُلُّک عَلی شَیءٍ یسیرٍ، وأجرُهُ کثیرٌ؟ ما مِن مُؤِمنٍ ولا مُؤِمنَةٍ یسجُدُ عَقِبَ الوَترِ سَجدَتَینِ، ویقولُ فی کلِّ سَجدَةٍ: «سُبّوحٌ قُدّوسٌ رَبُّ المَلائِکةِ وَالرّوحِ» خَمسَ مَرّاتٍ، لا یرفَعُ رأسَهُ حَتّی یغفِرَ اللّهُ لَهُ ذُنُوبَهُ کلَّها، وإن ماتَ فی لَیلَتِهِ ماتَ شَهیداً.
پیامبر(ص) تشویق به جهاد کرد و فضیلت آن را باز گفت. من درباره جهاد از ایشان پرسیدم، که فرمود: آیا تو را به کاری آسان با پاداشی فراوان راهنمایی نکنم؟ هر مرد و زن مؤمنی در پی نماز وتر دو سجده به جای آورد و در هر یک از آن دو، پنج بار بگوید: «سبّوح قدّوس ربّ الملائکة والروح؛ پاک است، منزه است پروردگار فرشتگان و روح»، سرش را بلند نکند، مگر این که خداوند همه گناهانش را بیامرزد. و اگر در همان شب بمیرد، شهید [گونه]، مرده است.
مختصر المحاسن المجتمعة فی فضائل الخلفاء الأربعة : ص ۱۹۲
امام علی علیه السلام فرمودند:
مَنْ غَفَلَ جَنَی عَلَی نَفْسِهِ وَ انْقَلَبَ عَلَی ظَهْرِهِ وَ حَسَبَ غَیهُ رُشداً وَ غَرَّتْهُ الْاَمَانِی وَ اَخَذَتْهُ الْحَسْرَةُ وَ النَّدَامَةُ اِذَا قُضِی الْاَمْرُ وَ انْکشَفَ عَنْهُ الْغَطَاءُ وَ بَدَا لَهُ مَا لَمْ یکنْ یحْتَسِبْ.
هر که غفلت کند، بر خودش جنایت کرده است و عقب‌‎گرد می‎کند و گمراهی خود را هدایت می‌‎پندارد و آرزوها فریبش می‎دهند و آنگاه که کارش تمام شود [و بمیرد] و پرده از برابرش کنار برود و آنچه تصورش را هم نمی‎کرد برایش هویدا گردد، دست خوش افسوس و پشیمانی می‌شود.
الکافی، ج 2، ص 391