(؟)، نویسنده. از جمله آثار وى: «مواد التواریخ». ...

(تو 1314 ق)، نویسنده. دبیر در قصبه اهرم مركز تنگستان متولد شد. در كودكى به همراه پدر به بوشهر رفت و تحصیلات ابتدایى را در مدرسه‏ى سعادت به پایان رساند. سپس براى ادامه‏ى تحصیل به كراچى سفر كرد و پس از تحصیل در دبیرستانهاى كراچى به بمبئى رفت و از دانشگاه فارغ‏التحصیل شد. ابوالقاسم پس از فراگیرى زبانهاى ...

(تو 1298 ش)، شاعر، نویسنده و مدرس. در گلبناى قزوین متولد شد. تحصیلات ابتدایى و دوره‏ى اول متوسطه را در دبیرستان شاهپور (امید) قزوینى گذراند و در سال 1318 ش دوره‏ى دوم متوسطه را پایان برده و دیپلم گرفت. سپس وارد دانشگاه تهران شده و در رشته‏ى ادبیات فارسى فارغ‏التحصیل و موفق یه دریافت دكترى شد. وى از 1320 ...

(تو 1261 ش)، نویسنده و منشى. وى پس از پایان تحصیلات، وارد خدمات دولتى شد و مشاغل مختلفى را عهده‏دار شد. از جمله: منشى اول وزارت جنگ، رییس دفتر پیاده نظام در وزارت جنگ، منشى اول وزارت فوایده عامه و بازرگانى، رییس دفتر وزارت جنگ، رییس دفتر مخصوص رضا خان، سرپرست محصلین در اروپا، فرماندار اصفهان، استاندار ...

(س چهاردهم ق)، نویسنده. از آثار وى: «تاریخ ادبیات ایران»؛ «دستور زبان فارسى یا راهنماى تجزیه و تركیب»؛ «راهنماى دستور زبان فارسى براى همه»؛ «زیبایى سخن یا علم بدیع در زبان فارسى». ...

(س سیزدهم و چهاردهم ق)، نویسنده و مورخ. از جمله آثار وى: «تاریخ مشروطه‏ى ایران و جنبش وطن‏پرستان اصفهان و بختیارى». ...

(تو 1297 ش)، دبیر و نویسنده. وى در بروجرد متولد شد. تحصیلات مقدماتى و دوره‏ى اول متوسطه را در موطن خود انجام داد، سپس به اهواز رفت و دوره‏ى دوم را در آن شهر به پایان برد و به تهران آمد و به تحصیل در دوره‏ى عالى مشغول شد و در 1317 ش موفق به دریافت لیسانس در رشته‏ى فلسفه و علوم تربیتى شد. پس از آن به دعوت ...

(س چهاردهم ق)، نویسنده. تحصیلات عالى خود را در دانشكده‏ى فنى تهران و مدرسه‏ى علوم جغرافیایى پاریس به اتمام رساند. از آثار وى: (نقشه‏بردارى). ...

(تو 1300 ش)، داستان‏نویس، مترجم، محقق، مدرس دانشگاه و روزنامه‏نگار. در شیراز دیده به جهان گشود و تا پایان دوره‏ى متوسطه در مدرسه‏ى مهرآیین شیراز تحصیل كرد. پس از آن وارد دانشگاه تهران شد و در سال 1328 ش با نگارش رساله‏ى «علم الجمال در ادبیات فارسى» موفق به دریافت درجه‏ى دكترى ادبیات فارسى در این رشته‏ى ...

(1339 -1258 ش)، موسیقى‏دان، شاعر و نویسنده. در تهران متولد شد. او توسط مزین‏الدوله نقاش‏باشى كه از بستگان نزدیكش بود، به مدرسه دارالفنون وارد شد تا زیر نظر لومر فرانسوى تحصیل موسیقى كند. تقى خان پس از فراگرفتن قواعد نت خوانى، به زدن آلات‏بادى مشغول شد. بعد نزد دووال نواختن ویولن را آغاز كرد. تا اینجا ...

(تو 1270 ش)، نویسنده. در تهران متولد شد. در سال 1293 ش به سمت مترجمى وارد خدمت شهربانى قزوین شد. و در سال 1326 ش در موقعى كه ریاست شهربانى آذربایجان را داشت به درجه‏ى سرتیپى رسید. اثر وى «منشور طلایى» است.[1] در حدود 1276 متولد شد. در مدارس مختلف تهران تحصیل كرد و وارد مدرسه افسرى نظمیه كه توسط سوئدى‏ها ...

(تو ح 1362 -1290 ق). نویسنده. مترجم و شاعر، متخلص به دانش. در خانواده بازرگان پیشه در شهر استانبول متولد شد. در آنجا زبان فارسى، تركى و فرانسه را در مكتب رشدیه، دبستان ایرانیان و مدرسه فرانسویان آموخت و مدتى عضو هیات تحریریه روزنامه تركى «اقدام» بود و مدت مدیدى استاد زبان و ادبیات فارسى در دانشگاه استانبول ...

(؟)، نویسنده و مورخ. از جمله آثار وى «ابراهیم كلانتر» كه تاریخ میرزا ابراهیم كلانتر از دولتمردان روزگار زندیه است. ...

(1330 -1256 ش)، روزنامه‏نگار، زبانشناس، فرهنگ‏نویس و شاعر، متخلص به داعى. وى از سادات نیاكى بود كه در لاریجان متولد شد. در آمل و تهران و اصفهان صرف و نحو عربى و فارسى و سایر علوم را فراگرفت و در همان سالها مجله‏ى «الاسلام» را جهت مناظره با عیسویان در اصفهان دایر كرد. داعى پس از آموختن زبان انگلیسى به ...

(س یازدهم ق)، تذكره‏نویس، نویسنده و شاعر. وى گاهى عارف و گاهى شاه تخلص مى‏كرد. وى از نویسندگان و شاعرانى بوده كه تا اوایل سده‏ى دوازدهم هجرى مى‏زیسته است. تحصیلات خود را در ایران انجام داد و مدتى در خدمت شیخ بهاءالدین عاملى شاگردى كرد و بعد از آن سفرهایى به مكه و عتبات و هندوستان نمود و در بازگشت از ...

(س سیزدهم ق)، نویسنده. وى مولف دو كتاب به نام «روایات» است، مشتمل بر یك سلسله احكام دینى و قضایى؛ و آن پرسشهاى زرتشتیان مقیم هند است از دستوران و موبدان ساكن ایران در طول سیصد سال، از زمان سلاطین گوركانى تا زمان كریم خان زند، كه این سوال و جوابها توسط پیكهایى از هند به ایران و از ایران به هند فرستاده ...

(تو 440/417- وف 525 -515 ق)، فیلسوف، ریاضیدان، منجم، نویسنده و شاعر. در نیشابور متولد شد. با میمون بن نجیب واسطى، امام ابوالمظفر اسفزارى، حكیم ابوالعباس لوكرى عبدالرحمن خازنى و امام محمد غزالى همعصر بود. وى منجم دربار ملكشاه سلجوقى بود. سفرهایى به بلخ، اصفهان، بغداد و مكه داشت اما، بیشتر عمر خود را در ...

(وف 991 ق)، شاعر، نویسنده و خطاط. در آغاز از منشیان سلطان محمد خدابنده بود. پدرش قاضى خوى و سلماس بود و در سرودن شعر تركى و فارسى توانا. وى در خط تعلیق استاد بود و نسخ را هم ماهرانه مى‏نوشت. قاضى عبداللَّه علاوه بر متون فارسى، در متون عربى و تركى نیز مهارت داشت و «رساله‏اى در واجبات»، به زبان تركى دارد. ...

(وف 840 ق)، نویسنده و شاعر، متخلص به حسین. در روزگار شاهرخ میرزا، به خاطر سرودن یك بیت شعر مورد تكفیر حنفیان هرات واقع شد اما، چیزى بر او ثابت نشد. وى در خوارزم به زخم تیغ طایفه‏اى سپاه ازبك كشته شد و در كنار قبر استادش، خواجه ابوالوفا دفن شد. از آثار وى: «جواهر الاسرار و ظواهر الانوار»، شرحى بر «مثنوى» ...

(ح 1372 -1289 ق)، مجتهد، فقیه و نویسنده. در خویین متولد شد. مقدمات را در قزوین فراگرفت، سپس به عراق رفت و نزد علماى آنجا تلمذ كرد. شیخ عبدالكریم پس از پایان تحصیلات به ایران بازگشت و تا سال 1320 ش سمت ریاست حوزه‏ى علمیه‏ى زنجان را بر عهده داشت. در سال 1325 ش به قم رفت و در همان جا درگذشت. و در قبرستان ...