| گرفتم باده با چنگ و چغانه |
|
سحرگاهان که مخمور شبانه |
| ز شهر هستيش کردم روانه |
|
نهادم عقل را ره توشه از مي |
| که ايمن گشتم از مکر زمانه |
|
نگار مي فروشم عشوهاي داد |
| که اي تير ملامت را نشانه |
|
ز ساقي کمان ابرو شنيدم |
| اگر خود را ببيني در ميانه |
|
نبندي زان ميان طرفي کمروار |
| که عنقا را بلند است آشيانه |
|
برو اين دام بر مرغي دگر نه |
| که با خود عشق بازد جاودانه |
|
که بندد طرف وصل از حسن شاهي |
| خيال آب و گل در ره بهانه |
|
نديم و مطرب و ساقي همه اوست |
| از اين درياي ناپيداکرانه |
|
بده کشتي مي تا خوش برانيم |
| که تحقيقش فسون است و فسانه |
|
وجود ما معماييست حافظ |