| تا قيامت شهرياري باد کارت | | اي زمان شهرياري روزگارت |
| باد ببر پيروزي و شاهي قرارت | | اي ترا پيروزي و شاهي مسلم |
| گر دهي جايش کجا اندر جوارت | | اي به جايي کاسمان منت پذيرد |
| جنبش گردون طفيل اختيارست | | هرکجا راي تو شد راضي به کاري |
| بر سر ره نصرت اندر انتظارت | | هر کجا عزم تو شد جنبان به فتحي |
| نالهي دريا ز بذل بيشمارت | | خندهي خنجر ز فتح بيقياست |
| مهر بيعت بر زبان تا مور و مارت | | داغ طاعت بر سرين تا وحش و طيرت |
| شير شادروان و شير مرغزارت | | در مقام سمع و طاعت هر دو يکسان |
| حزم پنهان و نفاذ آشکارت | | حق و باطل را که پيدا کرد و پنهان |
| بر در امروز امر کامکارت | | دي و فردا را به هم پيش تو آرد |
| بازيابي گر بجويي در کنارت | | هر مرادي کاسمان در جيب دارد |
| جز به استصواب راي هوشيارت | | نقش مقدوري نيارد بست گردون |
| کي تند تا عدل باشد يار غارت | | بر در کس عنکبوت جور هرگز |
| گر اجازت يافتي از پردهدارت | | پردهي شب درگهت را پرده گشتي |
| ثابت ارکانتر ز حزم استوارت | | بارهي در هم نيارد کرد گيتي |
| تيز دندانتر ز رمح خصم خوارت | | افعي پيچان نشد در صف هيجا |
| فتنهسوزي را چو تيغ آبدارت | | از دل خارا نيامد هيچ آتش |
| ملک را فربه کند کلک نزارت | | گنج را لاغر کند بذل سمينت |
| داند اين معني دل دريا عيارت | | کلک از دريا کمال خويش يابد |
| کلک آبستن به در شاهوارت | | لازم دست چو درياي تو زان شد |
| کشوري از ملک و جاه بيکنارت | | تابش خورشيد نتواند گرفتن |
| تا کجا تا آخر صف روز بارت | | چاوش اوهام نتواند رسيدن |
| شيرو و گاو آسمان روز شکارت | | در درون پره افتد از برون ني |
| آنکه او ياري ندارد باد يارت | | شهريارا بخت يارت باد ني ني |
| در تتق يابد ز گرد کارزارت | | روز هيجا کاسمان سيارگان را |
| لرزه بر چرخ افکند چه؟ گيرودارت | | رخنه در کوه افکند که؟ کر و فرت |
| حکم بدرابيلک گردون گذارت | | بر فلک دوزد به طنازي در آن دم |
| گاه کوشش ده سوار و صد سوارت | | در عدد افزون نمايد در عمل ني |
| نز مدد از خنجر چون ذوالفقارت | | هر سوار از لشکر دشمن دو گردد |
| گر جدا افتد ز عفو بردبارت | | جوف دوزخ پر کند قهرت به يک دم |
| بگسلد حايل ز خصم خاکسارت | | سايه از قهر تو گر آگاه گردد |
| کشتهاي را کايد اندر زينهارت | | جمع گردد جزو جزوش بار ديگر |
| پويه و جولان ز رخش راهوارت | | پشته چون هامون کند هامون چو پشته |
| گر بديدي در مصاف اسفنديارت | | بسکه بر سيمرغ و رستم بذله گفتي |
| هم تو داني اي سخنداني شعارت | | خسروا اينگونه شعر از بنده يابي |
| مينگويم اي چو طوطي صدهزارت | | شاخ دانش مثل تو طوطي ندارد |
| باد صد ديوان سخن زو يادگارت | | گرچه از اين بنده يادت مينيايد |
| دور دولت باد دايم روزگارت | | تا دوام روزگار از دور باشد |
| باد چون امروز و دي امسال و پارت | | گشته هر امروزت از دي ملکت افزون |
| اصل شادي جام باده بر يسارت | | اصل ماتم تيغ هندي در يمينت |
| حرز بازو باد حفظ کردگارت | | اي قوي بازو به حفظ دولت و دين |