اي رايت رفيعت بنياد نظم عالم

اي رايت رفيعت بنياد نظم عالم شاعر : انوري وي گوهر شريفت مقصود نسل آدم اي رايت رفيعت بنياد نظم عالم کان چار حرف آمد پس چار طبع عالم برنامه‌ي وجودت شد چار حرف عنوان کين بود از آن دگرها فضلش فزون عدد کم هم نام فرخت را زي نامه برد عيسي تا تو عماد ديني شد شش همه معظم بر پنج عمده بودي دين را اساس و اکنون وي آسمان قدرت بر آسمان مقدم اي آفتاب رايت بر آفتاب غالب بر طينت نهادت حفظ خداي مدغم بر نامه‌ي وجودت نام رسول عنوان هم دست‌جور کوته هم پاي...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

اي رايت رفيعت بنياد نظم عالم

شاعر : انوري

وي گوهر شريفت مقصود نسل آدم		اي رايت رفيعت بنياد نظم عالم
کان چار حرف آمد پس چار طبع عالم		برنامه‌ي وجودت شد چار حرف عنوان
کين بود از آن دگرها فضلش فزون عدد کم		هم نام فرخت را زي نامه برد عيسي
تا تو عماد ديني شد شش همه معظم		بر پنج عمده بودي دين را اساس و اکنون
وي آسمان قدرت بر آسمان مقدم		اي آفتاب رايت بر آفتاب غالب
بر طينت نهادت حفظ خداي مدغم		بر نامه‌ي وجودت نام رسول عنوان
هم دست‌جور کوته هم پاي عدل محکم		در عرصه‌ي ممالک پيش نفاذ امرت
زين بيش مي تو گفتي هستي به کنه طارم		دين از تو چون ارم شد ذات عماد ربي
حفظت نگاه دارد بر آب نقش خاتم		باست فروگشايد از خاک صبر و صولت
زلف عروس نصرت بر نيزهات پرچم		خال جمال دولت بر نامهات نقطه
روح‌الله است گويي در آستين مريم		در شير رايت تو باد هواي هيجا
قهر گران رکابت آتش کند ز زمزم		لطف سبک عنانت کوثر کند ز دوزخ
با فکرت مصور با نصرت مجسم		تکبير فتح گويد سياره چون براني
تاليف آيت آري هست از حروف معجم		از حرفهاي تيغت آيات فتح خيزد
بي‌هيزما که باشد بي‌تيغ تو جهنم		بي‌رونقا که باشد بي‌باس تو سياست
بر آستان جاهت گردي سپهر اعظم		از بوستان بزمت شاخي درخت طوبي
پيش سحاب دستت دست سحاب بر هم		پيش شمال امرت پاي شمال در گل
ابر از حسد ببرد زه بر کمان رستم		آنجا در زه آرد دستت کمان بخشش
گر از محيط دستت بردارد آسمان نم		دست چنار هرگز بي‌زر برون نيايد
گردون چه گفت گفتا من تابعم تقدم		در شاهراه دوران با عزم تيزگامت
اختر چه گفت گفتا من عاجزم تکلم		در مشکلات گيتي با راي پيش بينت
صادق‌تر از کلامت يک صبحدم نزد دم		صايب‌تر از کمانت يک راه رو نزد پي
جاسوس وهم کانجا بر وهم گم شود شم		از خلوت ضميرت بويي نبرد هرگز
اي ملک طفل اسمع اي پير چرخ اعلم		در هر سخن که گويي گويد قضا پياپي
از گوش صبح اشهب تا نعل شام ادهم		زودا که داغ حکمت خواهد گرفت يکسر
دستي وراي دستت در کارهاي عالم		با آسمان چه گفتم گفتا که هست ممکن
حکمي چگونه حکمي همچون قضاي مبرم		سوي تو کرد اشارت گفتا که دست حکمش
کان تا ابد نگردد هرگز مرا مسلم		آن قدرتست او را بر حل و عقد گيتي
گفتا که مي چه گويي در ماوراي من هم		گفتم نفاذ حکمش در تو مثر آيد
شير مرا قلاده همچون سگ معلم		تا روز چند بيني سگبانش برنهاده
وي حقگزار ملت، ملت به تو مکرم		اي يادگار دولت، دولت به تو مشرف
اي در حضور و غيبت شان تو شان معظم		در مدتي که بودي غايب ز دار دولت
غايت خداي داند والله جل اعظم		آن ورطه ديد حاشا دولت که کنه آنرا
زان فتنه‌ي پياپي زان آفت دمادم		تقرير حال دولت چندا که کم کني به
ملکي که بود عمري چون نوبهار خرم		در دي مه حوادث از بيخ و بن برآمد
اين نيمه‌ي رجب را وان آخر محرم		الحق نبود درخور با آنچنان دو وقعت
من بنده چند گويم چندين صريح و مبهم		حالي که راي عالي داند چو روز روشن
هر روز تازه گشتي ديگر جراحتي ضم		در جمله ملک و دين را با آن دو زخم مهلک
گر جاه تو نکردي اين سودمند مرهم		يارب کجا رسيدي پايان کار ايشان
سوري چينن نبودي بعد از چنان دو ماتم		گيتي خراب گشتي گر در سراي گيتي
پيش زبان بلبل سوسن زبان ابکم		همواره تا که باشد در جلوه‌گاه بستان
همچون بنفشه هرگز پشتي مباد بي‌خم		در باغ آفرينش از حرص خدمت تو
هم گوشه با زمانه عمرت چو زير بابم		هم خانه با سعادت بختت چو راز با دل
جان خردنگارت تا شام دهر بي‌غم		دست گهرفشانت تا صبح حشر باقي
وز روزه‌ي تنفس بربسته خصم را دم		روزت چو عيد فرخ عيدت چو روز ميمون

اي رايت رفيعت بنياد نظم عالم

تازه های مقالات

بیشترین بازدید هفته