سپاس ايزد کاندر ضمان دولت و جاه

سپاس ايزد کاندر ضمان دولت و جاه شاعر : انوري به کام باز رسيدي به صدر مسند و گاه سپاس ايزد کاندر ضمان دولت و جاه چه نالهاي حزين بود و حالهاي تباه چه داند آنکه نديدست کاندرين مدت ز غيبت تو دمي بود و صدهزاران آه ز فرقت تو دلي بود و صدهزاران درد وز افتراق تو روي خواص گشته سياه در انتظار تو چشم عوام گشته سپيد همه دو گوش به در بر، همه دو چشم به راه چو صد هزار خلايق ز بهر آمدنت سخن همين دو که واحسرتاه و واشوقاه ز شوق خدمت تو بر زبان خرد و بزرگ...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

سپاس ايزد کاندر ضمان دولت و جاه

شاعر : انوري

به کام باز رسيدي به صدر مسند و گاه		سپاس ايزد کاندر ضمان دولت و جاه
چه نالهاي حزين بود و حالهاي تباه		چه داند آنکه نديدست کاندرين مدت
ز غيبت تو دمي بود و صدهزاران آه		ز فرقت تو دلي بود و صدهزاران درد
وز افتراق تو روي خواص گشته سياه		در انتظار تو چشم عوام گشته سپيد
همه دو گوش به در بر، همه دو چشم به راه		چو صد هزار خلايق ز بهر آمدنت
سخن همين دو که واحسرتاه و واشوقاه		ز شوق خدمت تو بر زبان خرد و بزرگ
ز هر دلي به فلک بر هزار کار آگاه		ز بهر آنکه ز تقدير آگهي يابند
زهي زمانه‌ي دون لا اله الا الله		زمانه همچو تويي را به دست بد افکند
نه زيد داد و نه عمرو و نه مال داد و نه جاه		بزرگوارا ياري خداي داد ترا
ز زيد هيچ مساز وز عمرو هيچ مخواه		چو کارهاي تو دايم خداي ساز بود
يکي اگرچه يکي را نبود هيچ گناه		به اضطرار درين ورطه اوفتاد و برست
چه زن چه مرد چه پير و جوان چه شاه و چه داه		به علم تست که چندين هزار نفس نفيس
که در گذار بمانند ماهيان ز شناه		ز خون کشته چنانست رود مرو هنوز
عجب مدار که از خون بود نماي گياه		به دشتهاش ز بس کشته بعد چندين سال
خداي عز و جل داشت زان قضات نگاه		ترا که دل به قضاي خداي داد رضا
از آن به عين رضا مي‌کند سوي تو نگاه		بلي بسوزد چشم قضا ز روي رضا
خداي لاجرمت يار بود و پشت و پناه		تويي که پشت و پناهي به خلق خلقي را
به هر طريق که باشد سپهر به که سپاه		خلاص داد سپهرت گرت سپاه نبود
و يا نهاده فلک پيش خدمت تو کلاه		ايا ببسته جهان پيش خدمت تو کمر
کجا که ني شکر شکر تست در افواه		کجا که ني سمر رسم تست در اقوال
چنان که قوت بيجاده برندارد کاه		هوا به قوت حلم تو کوه بردارد
نه به ز پاس تو يک پاسبان دين اله		نه به ز قهر تو يک قهرمان شرع رسول
بجز در آينه امثال و جز در آب اشباه		ز شبه و مثل بعيدي از آن نياري ديد
به طبع بي‌اجبار و به طوع بي‌اکراه		سهر طوق مراد ترا نهد گردن
اگر بخواهد يکباره رسم سايه‌ي چاه		به عون راي تو بردارد آفتاب فلک
تشبهيست به خوان تو شکل خرمن ماه		حکايتي است زقدر تو اوج گنبد چرخ
که دست آز و زبان نياز شد کوتاه		درازدستي جودت به غايتي برسيد
که نان چند بدادي به رسم بي‌گه و گاه		اگر ز حاتم طائي مثل زنند به وجود
زهي چو حاتم طائي غلام تو پنجاه		تويي که جان به خطر دادي از حميت دين
به بندگانت نويسند عبده و فداه		نه حاتم آنکه چو حاتم هزار بنده‌ي اوست
حديث حمله‌ي شيرست و حيله‌ي روباه		حديث قدرت تو بر سخا و قوت او
به سوي قبه‌ي اسلام روي و حضرت شاه		ايا نهاده به عزم درست و طالع سعد
زهي عزيمت انده‌فزاي شادي کاه		ز عزم بلخ تو شد عيش ما مصحف بلخ
که خواجه زد به سر راه خيمه و خرگاه		نعوذبالله از آن دم که اين و آن گويند
گمان بلخ کرا بود و ظن لشکرگاه		هنوز داغ اراجيف مرو بر دلهاست
بر اين حديث که گفتم خداي هست گواه		مرا مقام سرخس از براي خدمت تست
مرا يکيست نشابور و بلخ و مرو و هراه		چو خدمت تو که مقصودم اوست حاصل نيست
چنان کجا نبود رفتن پياده چو شاه		هميشه تا که نباشد مسير اسب چو رخ
به بازي فلکي از عراي باد افراه		به پيل حادثه شه مات باد عمر عدوت
چو سايه برده زمين بوست اختران به حباه		فتاده سايه‌ي قدرت بر آسمان و به طوع
شب حسود ترا هيچ بامداد پگاه		مباد و خود نبود تا شبانگاه ابد