| به بوي آنکه مگر به شود ز تو کارم | | خدايگانا سالي مقيم بنشستم |
| همي نگردد کارم نفير چون دارم | | همي نيايد نقشي به خيره چه خروشم |
| نه شاخ شاديم از باد ميدهد بارم | | نه ماه دولتم از چرخ ميدهد نورم |
| نه دست آنکه در اين رنج پاي بفشارم | | نه پاي آنکه ز دست زمانه بگريزم |
| نه روي آنکه دگر پشت بر جهان آرم | | نه پشت آنکه ز اقبال روي برتابم |
| نه غمخوري که خورد پيش تخت تيمارم | | نه حرفتي که بدان نعمتي به دست آرم |
| گهي گداختهاي اين جهان غدارم | | گهي به باختهاي اين سپهر منحوسم |
| گهي به غاري اندر خزيده چون مارم | | گهي به کنجي اندر بمانده چون مورم |
| گهي چو خاک به هر بارگاه در خوارم | | گهي چو باد به هر جايگاه پويانم |
| گهي ز آتش سينه مقيم در نارم | | گهي ز آب دو ديده مدام در بحرم |
| گهي به نان شبانه به رهن دستارم | | گهي به اجرت خانه گرو بود کفشم |
| گهي دهند لقب احمق و سبکبارم | | گهي نهند گرانجان و ژاژخا نامم |
| به وهم خلق نگنجد که من چهسان زارم | | به حد و وصف نيايد که من ز غم چونم |
| به جان و ديده و دل مرگ را خريدارم | | خداي داند زينگونه زندگي که مراست |
| ز دين ايزد و شرع رسول بيزارم | | از آنچه گفتم اگر هيچ بيش و کم گفتم |