خوشا آن عشرت و آن کامراني

خوشا آن عشرت و آن کامراني شاعر : اوحدي مراغه اي که ما را بود از ايام جواني خوشا آن عشرت و آن کامراني غنيمت عمر بود و گشت فاني سفر کردم به اميد غنيمت که ارزيدي بدين سودا زياني؟ نديدم سود و فرسودم، چه بودي چه شايد گفت ازين بازارگاني؟ بدادم عمر و درد دل خريدم که تن بي‌خواب گشت از ناتواني جواني را به خواب اکنون توان ديد گلم نيلوفري، تيرم کماني رخم گل بود و بالا تير و کردند که اسب تند بر صحرا دواني به شکلي مي‌دوانم مرکب عمر چه باشد؟...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

خوشا آن عشرت و آن کامراني

شاعر : اوحدي مراغه اي

که ما را بود از ايام جواني		خوشا آن عشرت و آن کامراني
غنيمت عمر بود و گشت فاني		سفر کردم به اميد غنيمت
که ارزيدي بدين سودا زياني؟		نديدم سود و فرسودم، چه بودي
چه شايد گفت ازين بازارگاني؟		بدادم عمر و درد دل خريدم
که تن بي‌خواب گشت از ناتواني		جواني را به خواب اکنون توان ديد
گلم نيلوفري، تيرم کماني		رخم گل بود و بالا تير و کردند
که اسب تند بر صحرا دواني		به شکلي مي‌دوانم مرکب عمر
چه باشد؟ فتنه‌ي آخر زماني		زمان ما به آخر رفت، ازين بيش
که در گلزارها باد خزاني		فراق دوستان با جانم آن کرد
که: ديدار و بهشت جاوداني		بدان گفتم: چه داري آرزو؟ گفت
و وادي زنده‌رود و اصفهاني		بپرسيدم که: ديگر چيست؟ گفتا:
اگر صد سال در شادي بماني		نمي‌ماند به وصل دوستان هيچ
بدين صحرا چه سود اکنون شباني؟		چو گرگ از گله بربود آنچه مي‌خواست
هماني و هماني و هماني!		ترا، اي چرخ، بسيار آزمودم
که دزدش کرده باشد پاسباني		چه برخورداري از رختي توان ديد؟
چه بايد کرد اين جا باغباني؟		چو خواهد برد باد اين لالها را
که کرد اندامم آغاز گراني		بيايد کوچ کردن بر کرانم
چه خسبي؟ اي غريب کارواني		برون شد کاروان ما ز منزل
چو عجز آوردم آن ديگر تو داني		خداوندا، اگر بد رفت، اگر نيک
به عنف اکنون يکايک مي‌ستاني		ز لطفم داده بودي خرده‌اي چند
مرا، همچون که موسي را شباني		گدايي پيش آن در فخر باشد
غريب الوجه واليد واللساني		به درگاه تو آورد اوحدي روي