گر گناهي کردم و دارم، خداوندا، ببخش

گر گناهي کردم و دارم، خداوندا، ببخش شاعر : اوحدي مراغه اي چون گنه را عذر مي‌آرم، خداوندا، ببخش گر گناهي کردم و دارم، خداوندا، ببخش دست حاجت پيش مي‌دارم، خداوندا، ببخش پاي خجلت را روايي نيست بر درگاه تو بر گناه سخت بسيارم، خداوندا، ببخش گر گناهم سخت بسيارست رحمت نيز هست بر من نادان و رفتارم، خداوندا، ببخش چون پذيرفتار بدرفتار نادانان تويي بي زر اين شهر و بازارم، خداوندا، ببخش مايه‌داران نقد روز رفته بازآرند و من هم بر آن پيشينه اقرارم، خداوندا:...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

گر گناهي کردم و دارم، خداوندا، ببخش

شاعر : اوحدي مراغه اي

چون گنه را عذر مي‌آرم، خداوندا، ببخش		گر گناهي کردم و دارم، خداوندا، ببخش
دست حاجت پيش مي‌دارم، خداوندا، ببخش		پاي خجلت را روايي نيست بر درگاه تو
بر گناه سخت بسيارم، خداوندا، ببخش		گر گناهم سخت بسيارست رحمت نيز هست
بر من نادان و رفتارم، خداوندا، ببخش		چون پذيرفتار بدرفتار نادانان تويي
بي زر اين شهر و بازارم، خداوندا، ببخش		مايه‌داران نقد روز رفته بازآرند و من
هم بر آن پيشينه اقرارم، خداوندا: ببخش		پيشت از روز الست آوردم اقرار «بلي»
گر به بخشايش سزاوارم، خداوندا، ببخش		بخششت عامست و مي‌بخشي سزاي هر کسي
روز نوميدي تويي يارم، خداوندا، ببخش		نااميدي بردم از ياران، که مي‌اندوختم
آب چشمم هست و مي‌بارم، خداوندا، ببخش		آبرويم نيست اندر جمع خاصان را، ولي
واقفي بر غيب و اسرارم، خداوندا، ببخش		عالمي بر عيب و تقصيرم تو، يارب دست گير
اينک آن افتاده‌ي زارم، خداوندا، ببخش		گفته‌اي: بر زاري افتادگان بخشش کنم
يا بر آب چشم بيدارم، خداوندا، ببخش		با خروش سينه‌ي زيرم، الهي، درپذير
بر دل مجروح و دلدارم، خداوندا، ببخش		گر به دلداري دل مجروح من ميلي نمود
ز آرزوي خود به آزارم، خداوندا، ببخش		ور چشيدم شربتي بيخود ز روي آرزو
بر فغان اوحدي‌وارم، خداوندا، ببخش		اوحدي‌وار از گناه خود فغاني مي‌کنم