هرگز به جان فرا نرسي بي‌فروتني

هرگز به جان فرا نرسي بي‌فروتني شاعر : اوحدي مراغه اي خواهي که او شوي تو، جدا گرد از مني هرگز به جان فرا نرسي بي‌فروتني زيرا که بيخ خويشتنست آنکه مي‌کني زنهار ! قصد کندن بيخ کسان مکن سوي تو بازگردد، اگر در چه افگني نيکي کن، اي پسر تو، که نيکي به روزگار کس شربتي نمي‌خورد، از دست او، هني دل در جهان مبند، که بي‌جرعه‌هاي زهر فردا کجا توان؟ که شوي پير و منحني امروز کار کن که جواني و زورمند چندين هزار من که شد از قطره‌اي مني؟ تا کي من و جمال...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

هرگز به جان فرا نرسي بي‌فروتني

شاعر : اوحدي مراغه اي

خواهي که او شوي تو، جدا گرد از مني		هرگز به جان فرا نرسي بي‌فروتني
زيرا که بيخ خويشتنست آنکه مي‌کني		زنهار ! قصد کندن بيخ کسان مکن
سوي تو بازگردد، اگر در چه افگني		نيکي کن، اي پسر تو، که نيکي به روزگار
کس شربتي نمي‌خورد، از دست او، هني		دل در جهان مبند، که بي‌جرعه‌هاي زهر
فردا کجا توان؟ که شوي پير و منحني		امروز کار کن که جواني و زورمند
چندين هزار من که شد از قطره‌اي مني؟		تا کي من و جمال من و ملک و مال من؟
اي زيردست آز، چه سود از تهمتني؟		سر برفراشتي که : به زور تهمتنم
خود را نگاه دار، که بر قلب مي‌زني		جز با دل شکسته ترا کار زار نيست
اي سنگدل، چه سيم؟ که دربند آهني		کردي کلاه کژ، که : کمر بسته‌ام به سيم
چون کرم پيله، بر تن خود هرچه مي‌تني		گر نيک بنگري،همه زندان روح تست
بردار مرهمت، که نمک مي‌پراگني		گر مرهم تو بر دل مردم بمنتست
چون مادر زمانه ز نيکي ستروني		مشکل بزايد از تو بسي خير، از آنکه تو
از بهر آنکه تيز ترا ز فرق سوزني		از پند گفتن تو چه فرقست تا به نيش؟
روز دراز بر سر بازار و برزني		تا برزني به کيسه‌ي بازاريان يکي
ديدم که : زخم‌دارتر از قعر هاروني		از بهر لقمه‌اي، که نهندت به کام در
«الحمد» را درست نداني، ز کودني		داني حساب گندم خود جوبه جو ولي
ناچار خود حکايت دنيا کند دني		نادان بجز حکايت دنيا نمي‌کند
درويش باش، تا غم کارت خورد غني		اي اوحدي، کسي بجزو نيست در جهان