حال و کار جهان خيالاتست

حال و کار جهان خيالاتست شاعر : اوحدي مراغه اي نظري کن که: اين چه حالاتست؟ حال و کار جهان خيالاتست نقش او باژگونه بيني از آب هر چه هست اندرين جهان خراب يا خود اين‌ها به خواب ميبيني تو هم اينها در آب مي‌بيني گريه شادي و خنده غم، درياب ماتمت سور باشد اندر خواب زانکه او را بخواب مي‌بيني زنگي است آنکه گفته‌اي چيني در جهان هر کسي و حاصل او رخ زنگي مبين، ببين دل او به زر و مي که تيره باشد و تنگ دل زنگي که او ندارد رنگ روشنش دار روي...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

حال و کار جهان خيالاتست

شاعر : اوحدي مراغه اي

نظري کن که: اين چه حالاتست؟		حال و کار جهان خيالاتست
نقش او باژگونه بيني از آب		هر چه هست اندرين جهان خراب
يا خود اين‌ها به خواب ميبيني		تو هم اينها در آب مي‌بيني
گريه شادي و خنده غم، درياب		ماتمت سور باشد اندر خواب
زانکه او را بخواب مي‌بيني		زنگي است آنکه گفته‌اي چيني
در جهان هر کسي و حاصل او		رخ زنگي مبين، ببين دل او
به زر و مي که تيره باشد و تنگ		دل زنگي که او ندارد رنگ
روشنش دار روي و مي‌بين فاش		به سپيد و سياه غره مباش
چون بميري تمام دريابي		تا چنين زنده‌اي تو در خوابي
به چنين راز ره تواند برد		هر که پيش از اجل تواند مرد
پيش داننده باد باشد، باد		هر چه را نيست بر خرد بنياد
ور تني آش و آب و نان ميجوي		گر تو جاني، غذاي جان ميجوي
خفته و بي‌خبر به دست آيي		پرخوري زين شراب، مست آيي
خوردن گاو کرد و خفتن خر		آنکه آمد ز راه عقل بدر
مار او هر دمي به سوراخي		دست او هر دو روز بر شاخي
پشتش از بار خرزه خم گردد		روغنش در چراغ کم گردد
تا که از دردشان فرو ميرد		هر دمي دلبري همي گيرد
نام اين قوم خود نداني به		مرگ ازين نوع زندگاني به
ياري از روشنان چرخ طلب		چه وفا خيزدت ز يار جلب؟
وز جلب جز خرابه دهليزي		حاصل از يار نيست جز تيزي
عرض و مال و زرش مباح شده		مرد کناس مستراح شده
بجزين خورد و خفت حالي هست		عقل را روي در کمالي هست
روي اين راز بر تو پنهانست		تا زبان تو اين و فعل آنست
سر به سوي غضب کشد بازت		چون که شهوت شود هم آوازت
ببرد خشم حلق جانت را		بر فروز غضب روانت را
شهوتت مغز جان تباه کند		غضبت روي دل سياه کند
کام خويش از عروس جان بردار		غضب و شهوت از ميان بردار
رايگانش مده،که پاره‌ي تست		نطفه‌اي را که پشتواره‌ي تست
زود اندر مشيمه‌اي ريزي		اين چنين نطفه را تو برخيزي
بدر آيد ستوده فرزندي		بود اندر مشيمه يک چندي
ز آتش و آب باز دارندش		چند روزي به ناز دارندش
نوجواني شود سگالنده		پس از آن همچو سرو بالنده
به زن و بچه پاي بند شود		آتش شهوتش بلند شود
من و مايي ز خويش بر سازد		سر و ريشي دروغ بترازد
شهوتش موش در جوال کشد		غضبش حلق در دوال کشد
اين چنين تا به حالت پيري		ميرود چون سگان زنجيري
بستن پا و دست فرمايد		ضعف شستش نشست فرمايد
زحمت دختر و پسر گردد		مدتي اينچنين به سر گردد
همه در قصد مال و جانش هم		زن ازو سير و بچگانش هم
برود زين سراي بوالهوسان		به دعاي خود و دعاي کسان
بر سر حفره‌اي دوانندش		زود بر تخته‌اي نشانندش
به سر مال او فراز آيند		بنهندش به خاک و باز آيند
به شبي جمله را بپردازند		خانه را غارتي در اندازند
آن فغاني که: از چه زود نمرد؟		اين حسابي که: چند مظلمه برد؟
خواجه در دام و گفتگوي از دم		گور پر مار و خانه پر کژدم
که بگو: تا ترا خداي که بود؟		بر سر آيند مالکانش زود
چون سخن را جواب نتواند		در سالش کشند و درماند
در شب اولش بسوزانند		آتش خشم بر فروزانند
نهلندش دمي به يوسيدن		اينچنين تا به وقت پرسيدن
به چکار آيد آن و اين چکند؟		بودن و رفتن چنين چکند؟
دين و دنيي چنين زيان کردند		جاهلاني که کار نان کردند
بهر چيزي که زود بگذاري		چند ازين رنج و چند ازين خواري؟
چون نشان سمک نداني و طيز		مرغ و ماهي چه ميکشي در دير؟
سر خود را به دردسر چه دهي؟		مهر خود را به مهر زر چه دهي
غم اوخور، چو ميکني کاري		در نگر تا: کجاست غم‌خواري؟
بر ستم پيشگان شکست‌آور		دل درماندگان به دست آور
حالتي هست و شرح خواهم داد		بجزين گفتها که کردم ياد
ليک سرمايه‌ي سعادت بود		گر چه آن جمله عرف و عادت بود
اين سعادت طلب تواند کرد		چون مدب شود به آنها مرد
راه را بر تو کرده‌اند آسان		پيش ازين سالکان و غواصان
بچه نوع از جهان برون رفتند؟		راه ايشان ببين که:چون رفتند؟
روز راحت مبين و شب مغنو		گام بر گامشان نه و ميرو
نتوان رفت جز به رنج و عنا		کين طريق رياضتست و فنا
ترک دنيا بکن، که آسان شد		گر دلت زين سخن هراسان شد

حال و کار جهان خيالاتست

تازه های مقالات

بیشترین بازدید هفته