دزد را پيش رخت راه مده

دزد را پيش رخت راه مده شاعر : اوحدي مراغه اي خرنه‌اي خرس را کلاه مده دزد را پيش رخت راه مده موي چون ميبري به پيشاني؟ از سري با چنان پريشاني کاول الفکر آخرالعمل با تو ميگويد آن حکيم ولي ترک را جبه، کرد را دستار مده، اي خواجه، بي‌گرو زنهار مرده خود توبه کرد از آب و ز نان زنده را توبه ده، که دارد جان مشنو گر به جان کند توبه آنکه از بهر نان کند توبه سر ديوانه در کلاه آورد نتوان ديو را به راه آورد مدهش توبه، کز مصادره جست روستايي...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

دزد را پيش رخت راه مده

شاعر : اوحدي مراغه اي

خرنه‌اي خرس را کلاه مده		دزد را پيش رخت راه مده
موي چون ميبري به پيشاني؟		از سري با چنان پريشاني
کاول الفکر آخرالعمل		با تو ميگويد آن حکيم ولي
ترک را جبه، کرد را دستار		مده، اي خواجه، بي‌گرو زنهار
مرده خود توبه کرد از آب و ز نان		زنده را توبه ده، که دارد جان
مشنو گر به جان کند توبه		آنکه از بهر نان کند توبه
سر ديوانه در کلاه آورد		نتوان ديو را به راه آورد
مدهش توبه، کز مصادره جست		روستايي که ديشب از دره جست
بهلش تاقلان شاه کشد		نيست آنکو سري به راه کشد
حق سلطان چه مي‌کني باطل؟		به غرور جلب زني عاطل
ور شدي متمن،حراست کو؟		تو اگر مومني،فرااست کو؟
وين ز تقويم و زيج ما بدرست		فال ممن فراست نظرست
آنچه دانا ز دفترش داند		ممن از رنگ چهره برخواند
آنچه مردم ز دور ميبينند		ممنانش چو نور مي‌بينند
همه نقشي درو معاينه است		دل ممن بسان آينه است
زانسوي پرده‌ي «ولوشناست»		دل، که چشمش به نور حق بيناست
علم حاصل کن، اي پسر، در دين		دل بيعلم کي رسد به يقين؟
زانکه ايمان چنين شود حاصل		عمل از تن بجوي و علم از دل
هر دو همداستان شوند و رفيق		چون زبان و دل اندرين تصديق
شود ايمان ازين سه پشت قوي		تن تتبع کند به پاک روي
همه اجزاي او بگيرد نور		هرکس اين اعتقاد شد مقدور
کشف راز نهفته زود کند		نور معني اگر نفوذ کند
زانکه ايمان مايماني نيست		در دل ما جزين اماني نيست
خرقه‌ي مصطفي اويس قرن		نه به ايمان کشيد سوي يمن؟
که ازيشان رسيد دين به کمال		حامل خرقه آن دو صاحب حال
زان تفرج چو غنچه بشکفتند		گر چه آن گل به خار بنهفتند
ديدن صورتش به کار نبود		دل او با گمان چو يار نبود
رز خالص به امتحان به شد		روستايي نبود و در ده شد
طلب خرقه‌ي دو تويي کرد		امتحان ديد و غيب‌گويي کرد
خرقه و خرده در ميان آمد		تير ايمان چو بر نشان آمد
مدني را يقين زيادت شد		يمني صاحب سعادت شد
حالشان گفت و حالت آوردند		گر چه در عهد اقالت آوردند
هر کرا کشف سر دين بايد		قاصد و مقصد اين چنين بايد
ورنه در خرقه کش سر و مخروش		خرقه پوشي، تو در چنين کس پوش
خرقه‌ها رفت و نيست منت و مزد		چون تو قاضي شدي، مريدان دزد
چه توان کرد چون طبيب بدي؟		ميکشي خلق را به بيخردي
قابلي جوي، تا قبول کند		نه به هر خاطر اين نزول کند
مکن او را به خدمت از خود دور		آنکه در خورد صحبتست و حضور
هر يکي را نگاه دار مقام		وآنچه ارباب خدمتند و قيام
مهل او را دگر به صحبت قوم		وانکه لايق بود به خلوت و صوم
مده اين دانه‌شان، که بس دونند		وان کزين هر سه قوم بيرونند
جز صلوة و زکوة و سنت و فرض		ارمغاني مکن بريشان عرض
دين به دستار و جامه خواهي داد		گر به هر يک عمامه خواهي داد
بعد از آن خلق را نمايش کن		نقد خويش اول آزمايش کن
از تو طالب کجا رسد به خدا؟		چون نکردي تو بد ز نيک جدا
زين يکي را به مخلصي برسان		چکني جستجوي بوالهوسان؟
به گل و گوچو گاو درماني		چون تو اسب و شتر بهم راني
گرش افيون دهي بقاي تو باد		آنکه سقمو نياش بايد داد
در زمستان مگس قديد کني		هر که آمد، گرش مريد کني