| دل بيعشق چشم پر سبلست | | ذکر بيفکر علم بيعملست |
| گلهي ما ز حلق پر گل تست | | حلقهي ذکر حلقهي دل تست |
| بانگ خواهي بلند و خواهي پست | | ذکر در دل چو جاي کردو نشست |
| گر نداري فغان و نعره رواست | | آنکه نامش هميبري شنواست |
| بيزبان و حروف ميخواند | | وآنکه سر حروف ميداند |
| حاضرش ميشناس، ذکر آنست | | نتوانش سپاس، فکر آنست |
| ور نداني، کرا همي خواني؟ | | لال گردي و گنگ ارين داني |
| به کدامش زبان ستايي تو؟ | | آنکه او را نه آشنايي تو |
| دم ز دانش زني درست آيد | | دل نادان ز کار سست آيد |
| چو نداني خروش بيهده چيست؟ | | هيچ داني که رويت اندر کيست؟ |
| که چو حاضر شود به معراجست | | دل غايب به بانگ محتاجست |
| زشت باشد به ذکر کردن جهد | | چو دلت با زبان نشد هم عهد |
| تا توان زد ز نام پاکش دم | | يار بايد دل و زبان باهم |
| به زبان هر چه بايدت ميگوي | | دل چو پر نقش و رنگ باشد و بوي |
| زان به تلقين پير محتاجست | | در دلت دار و گير تاراجست |
| هر کسش چون ادا کند بيفکر؟ | | پير داند که کيست لايق ذکر؟ |
| نرهي هرگز از پيشماني | | همه را گر به ذکر بنشاني |