زهدت آن باشد، اي سعادت جوي

زهدت آن باشد، اي سعادت جوي شاعر : اوحدي مراغه اي کز متاع جهان بتابي روي زهدت آن باشد، اي سعادت جوي پشت بر فضله‌ي مجاز کني روي در فضل بي‌نياز کني زان توجه کلاه سازي و کفش بر فرازي ز فقر صرف درفش حاجت اربعين و خلوت تنگ نبود، گر ز زهد گيري رنگ تير شيطان برو چه کار کند؟ هر که او زهد را حصار کند قفس آهنين حواس ترا زهد چون قلعه‌ايست پاس ترا احتما بايد، آنگهي دارو قلعه را در مساز بي‌بارو که حواس تنت به بند آيد خلوت از بهر آن پسند...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

زهدت آن باشد، اي سعادت جوي

شاعر : اوحدي مراغه اي

کز متاع جهان بتابي روي		زهدت آن باشد، اي سعادت جوي
پشت بر فضله‌ي مجاز کني		روي در فضل بي‌نياز کني
زان توجه کلاه سازي و کفش		بر فرازي ز فقر صرف درفش
حاجت اربعين و خلوت تنگ		نبود، گر ز زهد گيري رنگ
تير شيطان برو چه کار کند؟		هر که او زهد را حصار کند
قفس آهنين حواس ترا		زهد چون قلعه‌ايست پاس ترا
احتما بايد، آنگهي دارو		قلعه را در مساز بي‌بارو
که حواس تنت به بند آيد		خلوت از بهر آن پسند آيد
نيست محتاج خلوت تاريک		چون شد از زهد گردنت باريک
پس همي گير چله در بازار		خويشتن را ازين و آن باز آر
تا تواني به استقامت سير		حاضر وقت باش و غايب غير
بر در بندگي کمر بندي		چون نهادي کلاه خرسندي
به عبادت رسد، درست آيد		هر دلي کو به زهد چست آيد
ترک دنيا بدين دو زهد توان		زهد فرضست و زهد فضل، بدان
زهد فضل از حلال بگذشتن		زهد فرض از حرام برگشتن
دومين زهد جز خيالي نيست		چونکه امروز خود حلالي نيست
به بود کان حلال هم نخوري		زاهدي، جز حلال کم نخوري
محرم وحي کردگار شود		هر کرا زهد پرده‌دار شود
زهد کرد از جهانيان علمش		دست عثمان، که تير شد قلمش
ترگ چون پر شود کلاه بود		زاهدي ترک مال و جاه بود
کمر بندگي و طاعت بند		گر همي خواهي اين کلاه بلند
اين کله را ز تاج فرق نکرد		هر که او راست ديد و زرق نکرد
در اين تاج نيست جز اخلاص		تاج را لازمست دري خاص