| زو زيادت بخواه و زاري کن | | نعمتش را سپاسداري کن |
| کامهاي دگر طفيل بود | | چون به شکر و ثبات ميل بود |
| کم شراب مزيد نوشي تو | | زانکه در شکر اگر نکوشي تو |
| هم بدل شکر اين بضاعت کن | | هم به تن شکر استطاعت کن |
| ديدن عجز از آنکه شکر خداست | | شکر دل رحمت و خلوص و رضاست |
| کار کردن به اختيار و به جبر | | شکر تن خدمت و تحمل و صبر |
| به زبان عذر آن ببايد خواست | | از دل و تن چو شکر گردد راست |
| دست در دامن رسول زني | | گر ز دانش در قبول زني |
| خواجه دارد لواي حمد به دست | | ديگر آن را لواي شکري هست |
| جان او برکشد به حمد آواز | | آنکه شد چشم او به منعم باز |
| جز به شکرش زبان بدر نکند | | و آنکه از نعمتش گذر نکند |
| کو ترا بشنواند اين آواز | | خويشتن را متابع او ساز |
| بشنود هر زمان خطابي نو | | گر شود خاطرت خطاب شنو |
| تا نبخشي به مصطفي دل و هوش | | اين خطابت نيايد اندر گوش |
| راه يابي به کار خانهي راز | | لهجهي او اگر بيابي باز |
| نشناسي، هر آنچه خواهي گوي | | در شناساست اين سخن را روي |
| از براي ضمير دراکان | | سر به مهرست سر اين پاکان |
| که ازو دور نيست چنبر غول | | ديو را نيست تاختن بر گول |
| سر بيدار در کمند آرد | | پاي دانندگان به بند آرد |
| جز به توفيق نيست، يا اخلاص | | از دم و دام اين نهنگ خلاص |
| تا ز کردار خود خجل نروي | | کوش تا بيحضور دل نروي |
| پي دل رو، که کار دل دارد | | اندرين پرده بار دل دارد |
| علم جان را بر آسمان آرد | | عقل دل را به علم بنگارد |
| نام کفران مبر، که عاق شوي | | شکر کن، تا شکر مذاق شوي |
| حق يک شکر نا توانستن | | غايت شکر چيست؟ دانستن |
| پيش انعام او نيارد سنگ | | شکر ما گر رسد به هفت اورنگ |