عرش رحمن دلست، اگر داني

عرش رحمن دلست، اگر داني شاعر : اوحدي مراغه اي دل باقي، نه اين دل فاني عرش رحمن دلست، اگر داني دل فاني ازين محله جداست دل باقي محل نور خداست به از آن کت بيفگند دل پاک ز آسمان گر بيفتي اندر خاک خود رسولست و اين رسيلش بس هر که دل دارد اين دليلش بس چرخ زالش چگونه خوار کند؟ دل، که سيمرغ را شکار کند در پس هفت پرده پنهانست شاهد دل، که نامش ايمانست تو به دستار و سر چه مينازي؟ دل ز معني کند طرب سازي «لي مع‌اللله وقت» از آن دلست « ليس...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

عرش رحمن دلست، اگر داني

شاعر : اوحدي مراغه اي

دل باقي، نه اين دل فاني		عرش رحمن دلست، اگر داني
دل فاني ازين محله جداست		دل باقي محل نور خداست
به از آن کت بيفگند دل پاک		ز آسمان گر بيفتي اندر خاک
خود رسولست و اين رسيلش بس		هر که دل دارد اين دليلش بس
چرخ زالش چگونه خوار کند؟		دل، که سيمرغ را شکار کند
در پس هفت پرده پنهانست		شاهد دل، که نامش ايمانست
تو به دستار و سر چه مينازي؟		دل ز معني کند طرب سازي
«لي مع‌اللله وقت» از آن دلست		« ليس في جبتي» بيان دلست
جان نيارست گفت، تا داني		هم دلست آنکه گفت: سبحاني
به چه ياراي اين سخن دارد؟		جان که بر پاي قيد تن دارد
جان بيدل چه در شمار آيد؟		دل نداري، ز جان چه کار آيد؟
دل نديدند و فيض ديده نشد		فيض يزدان ز دل بريده نشد
دل طلب کن، که حاصلند اينها		حالت و حيلت دلند اينها
دل به دست آور و خدايي کن		از تن و جان خود جدايي کن
آتش عشق را خليل دلست		راه تحقيق را دليل دلست
در چنين فتحها دلاور بود		با علي عشق و دل چو ياور بود
دل تواند، دل اندرين دل بند		در خيبر به دست نتوان کند
تن پريشان محل جمع دلست		جان چو پروانه گشت شمع دلست
دل شب و روز بر در ياريست		از تنت هر دري به بازاريست
بي‌حضورش کني، فرو ميرد		دل بغير از حضور نپذيرد
نه عجب کش ز ديو ننگ آيد		آن دلي کز فلک به تنگ آيد
گل ممالش، که آفتابست او		نقش بر دل مکن، که آبست او
گر فرشته است غول راه بود		در دلت هر چه جز اله بود
جاي اسلام و قالب جانست		دل عارف محل ايمانست
نور ايمان کجا نزول کند؟		گرنه دل مقدمش قبول کند
با نبي نسبت ابابکري		با تو دل را تعلق بکري
گر نه تصديق دل بود هيچست		سر ايمان، که پيچ در پيچست