عشق و دل را يک اختيار بود

عشق و دل را يک اختيار بود شاعر : اوحدي مراغه اي عقل و جان را دويي حصار بود عشق و دل را يک اختيار بود عشق خود ز آشيان بدر نرود ز آستان عقل پيشتر نرود بند جان کيست؟ عقل فرزانه بال دل چيست؟ عشق ديوانه عقل فرزانه را بدر مانند عشق ديوانه را چو برخوانند وانکه در عشق پخت خام نگشت هر که عاشق نشد تمام نگشت در پي عشق رو، که کار اينست همره عشق شو، که يار اينست عشق ورز، اي پسر، که مرد شوي عقل ورزي، ز کار سرد شوي ميل معني به عشق باشد و بس...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

عشق و دل را يک اختيار بود

شاعر : اوحدي مراغه اي

عقل و جان را دويي حصار بود		عشق و دل را يک اختيار بود
عشق خود ز آشيان بدر نرود		ز آستان عقل پيشتر نرود
بند جان کيست؟ عقل فرزانه		بال دل چيست؟ عشق ديوانه
عقل فرزانه را بدر مانند		عشق ديوانه را چو برخوانند
وانکه در عشق پخت خام نگشت		هر که عاشق نشد تمام نگشت
در پي عشق رو، که کار اينست		همره عشق شو، که يار اينست
عشق ورز، اي پسر، که مرد شوي		عقل ورزي، ز کار سرد شوي
ميل معني به عشق باشد و بس		ميل صورت به شهوتست و هوس
مرد در پاي عشق پروانه		عقل شمعست اندرين خانه
عقل گويد ز فقه و منطق و نحو		عشق خواند ترا به عالم محو
نفس را عشق پاک داند کرد		سينه را عشق چاک داند کرد
آتش خرمن ريا عشقست		تبش نور کبريا عشقست
وز تمامي تمام سوزنده		عشق برقيست کام سوزنده
هر کرا عشق نيست خاک بود		عشق را روي در هلاک بود
نتوان راه عشق رفتن راست		تا ز هستيت شمه‌اي برجاست
دفتر عشق خوان، فصاحت بين		بنده‌ي رنج باش و راحت بين
گل ببين کو ز گل چه بويا شد؟		مرد عاشق ز عشق گويا شد
ناطق عشق را سخن دگرست		جدل و بحث لاولن دگرست
عشق در هر دو شان نظر نکند		هوس از صورتي گذر نکند
لاجرم «بشر» و «هند» ميخواني		عشق را از هوس نميداني
عشق برهم زند رعونت را		عقل جويان بود سکونت را
عشق بيخود رخش تواند ديد		رخ او کس به خود نداند ديد
اختران نيز در همين دردند		آسمانها به عشق ميگردند
عاشقي محنت و عذاب تو بس		عشق جام تو و شراب تو بس
نرسد دوزخش دو اسبه به گرد		گر ازين بوته خالص آيد مرد
هر که عاشق نشد، زهي سردي!		گرمي از عشق جوي، اگر مردي
با تو از برف و يخ نيمگويم		عشق روي و ز نخ نميگويم
که کندشان سپهر لالايي		عشق آن شاهدان بالايي
آتشي بر کن و سپندش باش		دلبري جوي و پاي بندش باش
تا ببيني جمال وقتي خوش		خيز و جامي ز دست مادر کش
دور کن سنگ طعنه از جامم		گر چه کوتاه ديده‌ي بامم
رو بگردان، که چاه در راهست		راه باريک و وقت بيگاهست
ور دهد نيز دست بد، مستان		جام ما را مده به بد مستان
منشين، دست يارگير به دست		عشقداري و پاي جنبش هست
تا لگد کوب گرم و سرد نشد		مرد در راه عشق مرد نشد
نه به آواز و قيل و قال بود		سخن عاشقان به حال بود
دست بيگانه در ميان آيد		هر چه در خط و در بيان آيد
کانکه دل دارد از دل آگاهست		تو مگو: چون ز دل به دل راهست؟
عرش را در کشاکش اندازد		دل چو نعل اندر آتش اندازد
ياد معشوق بند عاشق بس		همت دل کمند عاشق بس
در چه انديشه رفته‌اي، باز آي		ديگر، اي مرغ دل، به پرواز آي
چون بهر جاي باز شايد گفت؟		سخني کش به راز بايد گفت
قاضي عشق را بس اين دو گواه		چيست گفتن چو اشک داري و آه
بس ازين بيخودي خود همه اوست		من و ما تا بچند دشمن و دوست؟
کي بود کار جام بي‌مستي؟		چند گويي که: شيشه بشکستي
هر کرا وصل يار مي‌بايد		جد و جهدي بکار مي‌بايد
بي‌بري از گزاف رستن تست		همه محرومي از نجستن تست
مرد بايد، که کار مرد کند		عاشق بي‌طلب چه کرد کند؟
عاشقان را به نان و آش چکار؟		درد ما را به مرغ و ماش چکار؟
عشق خوانند و عشق حال بود		نظر دل چو بر جمال بود
نکني وجد و حالتي در عشق		تا نخواني مقالتي در عشق