گر دعا جمله مستجاب شدي

گر دعا جمله مستجاب شدي شاعر : اوحدي مراغه اي هر دمي عالمي خراب شدي گر دعا جمله مستجاب شدي نشوي بر مراد خود پيروز تو دعا را اگر نداني روز دست حاجت برون مي‌آر از جيب تا نيابد دل تو راه به غيب وقت بين بي‌حضور نتوان شد غيب‌دان جز به نور نتوان شد هر چه خواهي بخواه، دستوريست گر دلت حاضر و تنت نوريست کز خدا جز خدا نجست و نخواست نفس مستجاب آنکس راست تا نخواند کجا تواني شد؟ تو به خود نزد او نداني شد حاضر او بس، که بيحضوري تو اوست نزديک...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

گر دعا جمله مستجاب شدي

شاعر : اوحدي مراغه اي

هر دمي عالمي خراب شدي		گر دعا جمله مستجاب شدي
نشوي بر مراد خود پيروز		تو دعا را اگر نداني روز
دست حاجت برون مي‌آر از جيب		تا نيابد دل تو راه به غيب
وقت بين بي‌حضور نتوان شد		غيب‌دان جز به نور نتوان شد
هر چه خواهي بخواه، دستوريست		گر دلت حاضر و تنت نوريست
کز خدا جز خدا نجست و نخواست		نفس مستجاب آنکس راست
تا نخواند کجا تواني شد؟		تو به خود نزد او نداني شد
حاضر او بس، که بيحضوري تو		اوست نزديک ورنه دوري تو
با تو «اني قريب» کي گفتي؟		گر نه راه تقرب او رفتي
صورت خويش در نوردي تو		چون در آن قرب محو گردي تو
از توسر ازل نهان نبود		دگرت لذت از جهان نبود
برهي از مشقت غربت		به محبت رسي از آن قربت
او ترا راه و راهبر گردد		او ترا سمع و او بصر گردد
هر چه خواهي نباشد از تو دريغ		او ترا دست گردد و او تيغ
سخنت جمله مستجاب شود		نفس او با تو همخطاب شود
زان نظرهات فتح بابي هست		غيب را با دلت خطابي هست
که نرفت آن خطاب در گوشت		ليک هم آفتيست در هوشت
از کجا بر هدف درست آيد؟		تير چون از کمان سست آيد
سپري جز عطاي شاهت نيست		تو که بازوي بيگناهت نيست
به دعاي تو کس رها نشود		تا عصاي تو اژدها نشود
ميبري در دعاي باران خر		چون نه‌اي واقف از دعاي بشر
پس برآور به سوي بالا دست		پيش ايزد ببين قبولت هست؟
همه تسبيح او همي گويند		هر چه در خط عالم اويند
هست حدي که نگذرد زان بيش		هر کسي را به قدر پايه‌ي خويش
مگر از لهجه‌ي کلام‌الله		کس به تسبيح او نيابد راه
حق تسبيح او هم او داند		هر زبان، گر چه گفتگو داند
نبري ره به سر منطق طير		اندرين نکته چون نکردي سير
هر يکي را زبان حالي هست		هر کرا از درش سالي هست
وان بيچاره؟ « انه کافي »		ورد رنجور چيست؟ «يا شافي»
يا ز پيکان و سنگ و چنگل باز		مرغ يا ز آب و دانه گويد راز
طلب ارزن و جو و گندم		مور از آسيب سيل و آفت سم
کس نپيچد سر از اشارت تو		گر ازين در بود عبارت تو
و آن بود کوت بر زبان راند		در جهان اسم اعظم او داند
حاجتش سربسر روا گرديد		هر که با نامش آشنا گرديد
نشود هيچ مستجاب سال		تا نگويي سخن مناسب حال
تا بدان در دهند بازت راه		هر چه خواهي به قدر حاجت خواه
هم نکوتر، کزان زيان تو نيست		چو فزونت دهند ز آن تو نيست
پر تمنا کني، نه کم خواهي		تو که زر داري و درم خواهي
تا بچار دگر هوس نکني		دو بسازي سراي و بس نکني
ور فزونت دهد نگردي سير		گر بلندت کند نيايي زير
بهلد تا همي درايي تو		چون به حاجت چنين سرايي تو
در بزرگي و خردي ارچه شکيست		حال آن طفل و حالت تو يکيست
ور چه شيرين کني دگر خواهد		کانگبينش دهي شکر خواهد
بر دهانش زني شود خاموش		چون ز حد بگذرد فغان و خروش
چون ز داننده‌اي نياموزي		اين حسابت کجا شود روزي؟