مرکب راه را فرو کش تنگ

مرکب راه را فرو کش تنگ شاعر : اوحدي مراغه اي که برون شد ز شهر پيش آهنگ مرکب راه را فرو کش تنگ پيش کوران حديث چاه مگوي سخن هول آن دو راه مگوي راه تاريک و دوله بر دوله شب تاريک و ديو و بيغوله گو: منه رخ به راه بي‌توشه رفتني کيست اندرين گوشه؟ چاره‌ي امن و باز رست کند تا جوازي مگر به دست کند نقل اگر نيست، هم شرابم ده ساقي، از جام جم شرابم ده مهر بي نيست جز مي و مستي در چنين حيرت و تهي‌دستي غم خورم، غم، که کار بازي نيست کاروان...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

مرکب راه را فرو کش تنگ

شاعر : اوحدي مراغه اي

که برون شد ز شهر پيش آهنگ		مرکب راه را فرو کش تنگ
پيش کوران حديث چاه مگوي		سخن هول آن دو راه مگوي
راه تاريک و دوله بر دوله		شب تاريک و ديو و بيغوله
گو: منه رخ به راه بي‌توشه		رفتني کيست اندرين گوشه؟
چاره‌ي امن و باز رست کند		تا جوازي مگر به دست کند
نقل اگر نيست، هم شرابم ده		ساقي، از جام جم شرابم ده
مهر بي نيست جز مي و مستي		در چنين حيرت و تهي‌دستي
غم خورم، غم، که کار بازي نيست		کاروان رفت و کارسازي نيست
روز تشويش و اشتباه آمد		گذرم بر سر دو راه آمد
روز عرضم چه نام خواهد بود؟		راه من تا کدام خواهد بود؟
اندرين ره ز من چه خواهد خواست		به چپم راه ميدهد، يار است؟
ديده بر دستگاه همراهان		کيسه‌ي خالي و دلي خواهان
زاد راهي نکرده از کم و بيش		ميروم شرمسار و سر در پيش
که ز بار گناه نالش من		خاک بهتر فراش و بالش من
اشک حسرت ز ديدها باران		ديده سرمايه‌ي نکوکاران
زرد رويي، که هست،بس بر من		از چه بايد جفاي کس بر من؟
سر نگون در مغاکم اندازد		گر چه صد پي به خاکم اندازد
وز در رحمتش درآويزم		خويش را از زمين برانگيزم
شرمسارم ز سهل گيري خود		اندرين حال عجر و پيري خود
هم به اميد داد او کردم		سالها من که ياد او کردم
بر در خود پناه دادن او		داد من چيست؟ راه دادن او
که قلم برگرفته‌اي از مست		چون مني را چه پيشداري دست؟
که چنين موجب غبار بود؟		بيخودي را چه اختيار بود؟
نه به حکم تو رفت و باز آمد؟		گر چه خالي ز برگ و ساز آمد
همه از تست وز تو بد چو بود؟		کار در دست بنده خود چه بود؟
که ببخشي، چو دست پيش آريم		بر تو ما اعتماد آن داريم
سايه بر جرم کس نيندازي		علم رحمت ار برافرازي
نزد عفو تو سر مشتي عور؟		چيست پيش تو حرم ايندو سه مور
رحمت محض و اينحساب و شمار؟		چون تويي وانگهي تفحص کار
چون به دريا رسيم پاک شويم		از گناه ار چه چرک ناک شويم
وز تو در يک نظر فرو شستن		از من و روز و شب گنه جستن
که نگويي سخن ز مشتي گل		ميدهد در تنم گواهي دل
کافتابم حساب ذره کند؟		کي مرا اين خيال غره کند؟
از غباري که گويد و ز نمي؟		پيش جان بخشي چنين کرمي
که سزاوار پادشاه بود؟		بنده‌اي را چه دستگاه بود؟
ور قبول، از گناه پاک شود		اگرش رد کني، هلاک شود
ناتوانم ز درد ناداني		اي که هر درد را دوا داني
که چنين درد را دوا نبود		زان چنان حکمتي روا نبود
ور نه، بس مفلس و تهي‌دستيم		گر تو توفيقمان دهي، رستيم
اينچنين صرفه از چنان جودي		نرود در خيال موجودي
که سزاوار چون تو پاک آيد؟		چه ازين يک دو مشت خاک آيد؟
جز به کوي وصالمان مدوان		به يمين و شمالمان مدوان
که بهر ذره در شود کوهي		نشود در بهشت انبوهي
ذره‌اي چيست از يسار و يمين؟		پيش تو ذره‌ايست هفت زمين
اي تمامي ترا تمام، ببخش		چه بگويم؟ که: وا کدام ببخش
پادشاهي، مگير بر بنده		بده، اي کردگار بخشنده
اوحدي نيز در ميان باشد		مگر آندم که روز آن باشد