در قيامت کجا رود با نفس؟

در قيامت کجا رود با نفس؟ شاعر : اوحدي مراغه اي علم هر بوالفضول و هر با خفس در قيامت کجا رود با نفس؟ کز جهان با تو ميشود همراه علم نفسست و عقل و علم‌اله از کلام و حديث نيست به در وين سه علم ار کني به عقل نظر سر بسر ساز و آلت نانست علم کان جز حديث و قرآنست چه کند علم ترهات و هوس؟ جان ازين علم نقش گيرد و بس زود دريابد، ار به خانه کسيست حاصل اين سه علم ارچه بسيست تو فرو رفته در وجيز و وسيط جان بسيطست و اين سه علم بسيط شرف نفس؟ خلق...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

در قيامت کجا رود با نفس؟

شاعر : اوحدي مراغه اي

علم هر بوالفضول و هر با خفس		در قيامت کجا رود با نفس؟
کز جهان با تو ميشود همراه		علم نفسست و عقل و علم‌اله
از کلام و حديث نيست به در		وين سه علم ار کني به عقل نظر
سر بسر ساز و آلت نانست		علم کان جز حديث و قرآنست
چه کند علم ترهات و هوس؟		جان ازين علم نقش گيرد و بس
زود دريابد، ار به خانه کسيست		حاصل اين سه علم ارچه بسيست
تو فرو رفته در وجيز و وسيط		جان بسيطست و اين سه علم بسيط
شرف نفس؟ خلق خوب نهاد		زينت عقل چيست؟ دانش و داد
نفس را نيز عقل بايد کرد		زين سه هم با تو نقل بايد کرد
به حقيقت دو نيستند، يکيست		و آن دو را در ميان چو واسطه نيست
گرد اين ثالث ثلاثه مگرد		گر نداري سر صداع و نبرد
زين دو شايد شد آشناي فلک		نفس و عقلند کدخداي فلک
به فلک بر شوي، برانندت		اين دو فرمانده، ار ندانندت
ندهندش بر آسمان خانه		زين سه علم آنکه هست بيگانه
ورنه، جان ميکن اندرين پستي		اگر اين جا شناختي رستي
روح را توشه‌ي معاد اينست		پي اين زاد رو، که زاد اينست
همچو شيطان کند شهابش رجم		هر که او آشنا نشد با نجم
آتشش احتراق جمع کند		ديو چون استراق سمع کند
سر معلق‌زنان فرو افتد		تا چو آن آتش اندرو افتد
جاي او برفلک کجا باشد؟		رفتن ديو تا هوا باشد
برنيامد کلاه ازين چاهش		فلکي چون نبود همراهش
به تفي آخ واخ فرو بندي		تو به بادي چو يخ فروبندي
مگر آنشب که خورده باشي بنک		چون تواني گذشت ازين دو نهنک؟
در اثير اوفتي، برافروزي		اعتدال ار ز زر بياموزي
وين اثير از براي اين باشد		قلب را سوختن يقين باشد
از خلاص اثير بيرون رفت		نقد آنکس که خالص آمد تفت
پس تو پنداشتي که بربازيست؟		راه گردون پر آتش اندازيست
آسمان آشيانه‌ها بودي		گرنه پيش اين زبانه‌ها بودي
چون روي بر سپهر آتش بار؟		چون سمندر نگشته آتش‌خوار
پيش او باش حق دلير مرو		اي چو روباه، نزد شير مرو
راه بر زمهرير خواهد بود		گذرت بر اثير خواهد بود
زين بسوزي وزان بلرزي تو		سرد و گرم اين دم ار نورزي تو
به فلک ميروي و شرمت نيست		طاقت هيچ سرد و گرمت نيست
نتواني گذشت بر افلاک		تا تنت همچو جان نگردد پاک
چه سپهر و چه نردبان پايه؟		چون شود جمع نور با سايه
برفلک شد، که هيچ سايه نداشت		آنکه از آب و خاک مايه نداشت
غيب بگريخت چون حضور آمد		سايه زايل شود چو نور آمد
تن او را کدام سايه بود؟		هر کرا عقل و روح دايه بود
غيب در کسوت شهادت شد		نور بر سايه چون زيادت شد