چو پا بر دامن صحرا نهادند

چو پا بر دامن صحرا نهادند شاعر : جامي بر او دست جفاکاري گشادند چو پا بر دامن صحرا نهادند ميان خاره و خارش فکندند ز دوش مرحمت، بارش فکندند از او صلح و از آن سنگين‌دلان جنگ بدين‌سان بود حالش تا سه فرسنگ ازو گرمي وز ايشان سردگويي ازو نرمي وز ايشان سخت‌رويي ز رفتن، بر لب چاه آرميدند ز ناگه بر لب چاهي رسيدند ز تاريکي‌ش چشم عقل خيره چهي چون گور ظالم تنگ و تيره برون از طاقت انديشه، غورش مدار نقطه‌ي اندوه دورش به نوعي ناله و فرياد برداشت...