چو پا بر دامن صحرا نهادند

چو پا بر دامن صحرا نهادند شاعر : جامي بر او دست جفاکاري گشادند چو پا بر دامن صحرا نهادند ميان خاره و خارش فکندند ز دوش مرحمت، بارش فکندند از او صلح و از آن سنگين‌دلان جنگ بدين‌سان بود حالش تا سه فرسنگ ازو گرمي وز ايشان سردگويي ازو نرمي وز ايشان سخت‌رويي ز رفتن، بر لب چاه آرميدند ز ناگه بر لب چاهي رسيدند ز تاريکي‌ش چشم عقل خيره چهي چون گور ظالم تنگ و تيره برون از طاقت انديشه، غورش مدار نقطه‌ي اندوه دورش به نوعي ناله و فرياد برداشت...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

چو پا بر دامن صحرا نهادند

شاعر : جامي

بر او دست جفاکاري گشادند		چو پا بر دامن صحرا نهادند
ميان خاره و خارش فکندند		ز دوش مرحمت، بارش فکندند
از او صلح و از آن سنگين‌دلان جنگ		بدين‌سان بود حالش تا سه فرسنگ
ازو گرمي وز ايشان سردگويي		ازو نرمي وز ايشان سخت‌رويي
ز رفتن، بر لب چاه آرميدند		ز ناگه بر لب چاهي رسيدند
ز تاريکي‌ش چشم عقل خيره		چهي چون گور ظالم تنگ و تيره
برون از طاقت انديشه، غورش		مدار نقطه‌ي اندوه دورش
به نوعي ناله و فرياد برداشت		دگر بار از جفاشان داد برداشت
دل چون سنگ ايشان سنگ‌تر شد		ولي آن ساز تيز آهنگ‌تر شد
دلم ندهد که گويم آنچه کردند		چه گويم کز جفا ايشان چه کردند
چو گل از غنچه، عريان شد تن او		کشيدند از بدن پيراهن او
در آب انداختند از نيمه‌راهش		فروآويختند آنگه به چاهش
نشيمن ساخت آن را بي‌درنگي		برون از آب، در چه بود سنگي
چو شب روي زمين از ماه روشن		شد از نور رخش آن چاه روشن
عفونت را برون برد از هوايش		شميم گيسوان عطرسايش
سوي سوراخ ديگر شد خزنده		ز فر طلعت او هر گزنده
که جدش را ز آتش مامني بود		به تعويذ اندرش پيراهني بود
از آن رو شد بر او آتش گلستان		فرستادش به ابراهيم، رضوان
ز بازوي وي آن تعويذ بگشود		رسيد از سدره جبريل امين زود
بدان پوشيد آن پاکيزه تن را		برون آورد از آنجا پيرهن را
پيامت مي‌رساند ايزد پاک		از آن پس گفت: «اي مهجور غمناک!
گروه ناصواب‌انديشگان را		که روزي اين خيانت‌پيشگان را
فکنده پيش‌سر ، پيشت رسانم،		ز تو دل‌ريش‌تر پيشت رسانم
ز رنج و محنت اخوان برآسود		ز جبريل اين سخن يوسف چو بشنود
نديم خاص شد روح‌الامين‌اش		به تسکين دادن جان حزينش