سخن‌پرداز اين شيرين‌فسانه

سخن‌پرداز اين شيرين‌فسانه شاعر : جامي چنين آرد فسانه در ميانه سخن‌پرداز اين شيرين‌فسانه زليخا را عجب دردي و سوزي که پيش از وصل يوسف بود روزي شکيب از جان غم فرجام رفته ز دل صبر و ز تن آرام رفته نه در بيرون به کس خرسند گشتي نه در خانه به کاري بند گشتي درون مي‌آمد و بيرون همي رفت مژه پر آب و دل پرخون همي رفت که: «اي مه پايه‌ي خورشيد سايه بدو گفت آن بلنداقبال دايه که جانت غرق درياي ملال است نمي‌دانم که امروزت چه حال است ز نو رنجي...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

سخن‌پرداز اين شيرين‌فسانه

شاعر : جامي

چنين آرد فسانه در ميانه		سخن‌پرداز اين شيرين‌فسانه
زليخا را عجب دردي و سوزي		که پيش از وصل يوسف بود روزي
شکيب از جان غم فرجام رفته		ز دل صبر و ز تن آرام رفته
نه در بيرون به کس خرسند گشتي		نه در خانه به کاري بند گشتي
درون مي‌آمد و بيرون همي رفت		مژه پر آب و دل پرخون همي رفت
که: «اي مه پايه‌ي خورشيد سايه		بدو گفت آن بلنداقبال دايه
که جانت غرق درياي ملال است		نمي‌دانم که امروزت چه حال است
ز نو رنجي که داري از که داري؟»		بگو کين بيقراري از که داري؟
به کار خويش سرگردانم امروز		بگفتا: «من ز خود حيرانم امروز
ز جانم سر زده اين ماتم از کيست»		غمي دارم، ندانم کين غم از چيست
شبا روزي قرين شد با زليخا		چو يوسف همنشين شد با زليخا
غم و اندوه پيشين باز مي‌گفت		شبي پيش زليخا راز مي‌گفت
بسان ريسمان بر خويش پيچيد		زليخا چون حديث چاه بشنيد
که جانش در غم جانسوز بوده‌ست		فتاد اندر دلش کن روز بوده‌ست
به پيش او يقين شد آنچه پنداشت		حساب روز و مه چون نيک برداشت
که از دل‌ها به دل‌ها راه باشد		بلي داند دلي کگاه باشد
به قصد فصد سوي نيش ميلي		شنيده‌ستم که روز کرد ليلي
به وادي رفت خون از دست مجنون		چو زد ليلي يکي نيش از پي خون
ز پندار وجود خود بپرهيز!		بيا جامي ز بود خود بپرهيز!
مصيقل کن رخ آيينه‌ي خويش!		مصفا شو ز مهر و کينه‌ي خويش!
نماند سر جانان بر تو مستور		شود چشم دلت روشن بدان نور