تا درد و محنت است در اين تنگناي خاک

تا درد و محنت است در اين تنگناي خاک شاعر : خاقاني محنت براي مردم و مردم براي خاک تا درد و محنت است در اين تنگناي خاک اي تنگ حوصله چه کني تنگناي خاک جز حادثات حاصل اين تنگناي چيست صحراي جان طلب که عفن شد هواي خاک اين عالمي است جافي و از جيفه موج زن بگريز از اين جزيره‌ي وحشت فزاي خاک خواهي که جان به شط سعادت برون بري برخيز ازين خرابه‌ي نا دل‌گشاي خاک خواهي که در خورنگه دولت کني مقام ايام صرصراست چه سازي سراي خاک دوران آفت است چه جويي سواد...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

تا درد و محنت است در اين تنگناي خاک

شاعر : خاقاني

محنت براي مردم و مردم براي خاک		تا درد و محنت است در اين تنگناي خاک
اي تنگ حوصله چه کني تنگناي خاک		جز حادثات حاصل اين تنگناي چيست
صحراي جان طلب که عفن شد هواي خاک		اين عالمي است جافي و از جيفه موج زن
بگريز از اين جزيره‌ي وحشت فزاي خاک		خواهي که جان به شط سعادت برون بري
برخيز ازين خرابه‌ي نا دل‌گشاي خاک		خواهي که در خورنگه دولت کني مقام
ايام صرصراست چه سازي سراي خاک		دوران آفت است چه جويي سواد دهر
حق بود ديو را که نشد آشناي خاک		هرگز وفا ز عالم خاکي نيافت کس
کز باد کس اميد ندارد وفاي خاک		خود را به دست عشوه‌ي ايام وامده
تاوان طلب مکن ز قضا در فضاي خاک		اجزات چون به پاي شب و روز سوده شد
پيداست تا چه مايه بود خون بهاي خاک		خاکي که زير سم دو مرکب غبار گشت
لاشيء شناس برگ سپهر و نواي خاک		لاخير دان نهاد جهان و رسوم دهر
منگر وطاي ازرق و مگزين غطاي خاک		چون وحش پاي بند سپهر و زمين مباش
دودي است قبه بسته معلق و وراي خاک		اي مرد چيست خودفلک و طول و عرض او
سيمر پيکري چه کني توده‌هاي خاک		شهباز گوهري چه کني قبه‌هاي دود
گل مهره‌اي است نقطه‌ي ساکن نماي خاک		گردون کمان گروهه‌ي بازي است کاندرو
اين از فروغ آتش و آن از نماي خاک		تا کي ز مختصر نظري جسم و جان نهي
زر بخشش خور است چه خواني عطاي خاک		جان داده‌ي حق است چه داني مزاج طبع
کان چرب آخورش به ازين سبز جاي خاک		خاقانيا جنيبت جان وا عدم فرست
طيري نه عنکبوت، مشو کدخداي خاک		نحلي، جعل‌نه‌اي، سوي بستان قدس شو
باري نبيني اين گهر بي‌بهاي خاک		ميلي بهر بها بخر و در دو ديده کش
خورشيد زير سايه‌ي ظلمت فزاي خاک		خاصه که بر دريغ خراسان سياه گشت
از قبه‌ي ثوابت تا منتهاي خاک		گفتي پي محمد يحيي به ماتم‌اند
بي‌کوه کي قرار پذيرد بناي خاک؟		او کوه حلم بود که برخاست از جهان
کاي گنبد تو کعبه‌ي حاجت رواي خاک		از گنبد فلک ندي آمد به گوش او
اي کاينات واحزنا از جفاي خاک		بر دست خاکيان خپه گشت آن فرشته خلق
واگه نبد که نيست دهانش سزاي خاک		ديد آسمان که در دهنش خاک مي‌کنند
کاين چشمه‌ي حيات مسازيد جاي خاک		اي خاک بر سر فلک آخر چرا نگفت
مي‌گويد از دهان ملايک صلاي خاک		جبريل بر موافقت آن دهان پاک
هم مرقد مقدس او شد شفاي خاک		تب لرزه يافت پيکر خاک از فراق او
گر طوبي بهشت برآرد گياي خاک		با عطرهاي روضه‌ي پاکش عجب مدار
زو به نواله‌اي دهن ناشتاي خاک		سوگند هم به خاک شريفش که خورده نيست
فاضل‌تر از محمد يحيي فناي خاک		در ملت محمد مرسل نداشت کس
وين کرد، گاه فتنه دهان را فداي خاک		آن کرد روز تهلکه دندان نثار سنگ
کو لطف او که بود کدورت زداي خاک		کو فر او که بود ضيا بخش آفتاب
اين گفت واي آتش و آن گفت واي خاک		زان فکر و حلم چرخ و زمين بي‌نصيب ماند
فيض کفش معادن اجساد زاي خاک		خاک درش خزاين ارواح دان چرخ
باد سياستش شده مهر آزماي خاک		سنجر به سعي دولت او بود دولتي
بي‌پادشاه دين چه بود پادشاي خاک		بي‌فر او چه سنجد تعظيم سنجري
در گردناي چرخ سکون و بقاي خاک		پاکا! منزها! تو نهادي به صنع خويش
خود بر زبان لطف براندي ثناي خاک		خاک چهل صباح سرشتي به دست صنع
زين مشت آتشي که ندارند راي خاک		خاقاني است خاک درت حافظش تو باش
چون پنج پاي آبي و چون چار پاي خاک		جوقي ليم يک دو سه کژ سير و کوژ سار