دلنواز من بيمار شمائيد همه

شاعر : خاقاني

بهر بيمار نوازي به من آئيد همه		دلنواز من بيمار شمائيد همه
به سر موي ز من دور چرائيد همه		من چو موئي و ز من تا به اجل يک سر موي
گر شما نيز نه مستيد کجائيد همه		من کجايم؟ خبرم نيست که مست خطرم
که خزان رنگم و نوروز لقائيد همه		دور مانديد ز من همچو خزان از نوروز
به من آئيد که آهوي ختائيد همه		سنبلستان خطم خشک نگشته است هنوز
همچو آهو بره مشغول چرائيد همه		اجلم دنبه نهاد از بره‌ي چرخ و شما
نه شما شمس من و مهر سمائيد همه		من مه چارده بودم مه سي روزه شدم
سي شب از من به چه تاويل جدائيد همه		گر بسي روز دو شب هم‌دم ماه آيد مهر
کز سر روز بهي روز بهائيد همه		چون مه کاست شب از شب بترم پيش شما
تازه داريد به نم، کابر نمائيد همه		سرو بالان شمايم سر بالين مرا
بر گل تشنه گه ژاله هوائيد همه		من چو گل خون به دهان آمده و تشنه لبم
برکشيد آب که ني کم ز سقائيد همه		از چه سينه به دلو نفس و رشته‌ي جان
آنکه اين غم خورد امروز شمائيد همه		همه بيمار پرستان ز غمم سير شدند
در خط مهر من انگشت نمائيد همه		چون سر انگشت قلم گير من از خط بديع
به شما دست زدم کاهل وفائيد همه		پدر و مادرم از پاي فتادند ز غم
که هم از کعبه پرستان خدائيد همه		به مني و عرفاتم ز خدا درخواهيد
که چو عيسي زبر بام دعائيد همه		بس جوانم به دعا جان مرا دريابيد
تب ببنديد و زبانم بگشائيد همه		آه کامروز تبم تيز و زبان کند شده است
هر زمان شربت نو در مفزائيد همه		بوي دارو شنوم روي بگردانم ازو
چون ني و عود سر انگشت بخائيد همه		تنم از آتش تب سوخته چون عود و ني است
ني بجوئيد و بر آن پير گرائيد همه		گر همي پير سحرخيز به ني برد تب
کز سر لرزه چو ني بر سر پائيد همه		مگر اين تب به شما طايفه خواهند بريد
گر چو مصروع ز غم شيفته رائيد همه		من چو مخمور ز تب شيفته چشمم چه عجب
که بخوانيد و بدان مار فسائيد همه		آمد آن مار اجل هيچ عزيمت دانيد
کز نفس مار اجل را بگزائيد همه		جان گزايد نفس مار اجل جهد کنيد
بر سر مار اجل پاي بسائيد همه		من چو شيرم به تب مرگ و شما همچو گوزن
کز سرشک مژه ترياک شفائيد همه		چون گوزن از پس هر ناله بباريد سرشک
بدهيد ارچه نه چندان بنوائيد همه		من اسير اجلم هرچه نوا خواهد چرخ
کار کافتاد چه در بند نوائيد همه		ني ني از بند اجل کس به نوا باز نرست
که شما نيز نه زين بند رهائيد همه		مهره‌ي جان ز مششدر برهانيد مرا
خون بگرييد که رد خون قضائيد همه		روز خون ريز من آمد ز شبيخون قضا
بر فغان و فزع هر دو گوائيد همه		فزع مادر و افغان پدر سود نداشت
بر در بسته‌ي اميد چه پائيد همه		چون کليد سخنم در غلق کام شکست
از فلک خسته‌ي شمشير جفائيد همه		تا چو نوک قلم از درد زبانم سيه است
به زبان آن رگ خون چند گشائيد همه		چشم بادام من است از رگ خون پسته مثال
به گلاب اين خوي و کف چند زدائيد همه		خوي به پيشاني و کف در دهنم بس خطر است
ز آن شما زهرکش جام بلائيد همه		چون صراحي به فواق آمده خون در دهنم
گر چو پروانه بسوزيد سزائيد همه		جان کنم چون به فواق آيم و لرزان چو چراغ
که شما بلبل و پروانه مرائيد همه		من چو شمع و گل اگر ميرم و خندم چه عجب
به يک امروز ز من سير ميائيد همه		جان به فردا نکشد درد سر من بکشيد
وا رشيداه کنان نوحه سرائيد همه		تا دمي ماند ز من نوحه‌گران بنشانيد
که بجز مويه‌گر خاص نشائيد همه		هم بموئيد و هم از مويه‌گران درخواهيد
بشنويد آه رشيد ار شنوائيد همه		بشنوانيد مرا شيون من وز دل سنگ
خوش بناليد که داود نوائيد همه		اشک داود چو تسبيح بباريد از چشم
وز سر ناله شما نيز چو نائيد همه		خپه گشتم دهن و حلق فرو بسته چو ناي
زان چو سگ در پس زانوي عنائيد همه		پيش جان دادن من خود همه سگ‌جان شده‌ايد
نوحه‌ي جغد کنيد ار چو همائيد همه		چون مرا طوطي جان از قفس کام پريد
گر شما در هوس عيد بقائيد همه		من کنون روزه‌ي جاويد گرفتم ز جهان
بهر آخر نظر خاص بيائيد همه		وقت نظاره‌ي عام است شما نيز مرا
بارک الله چه به آئين رفقائيد همه		الوداع اي دمتان همره آخر دم من
در شب خوف نه در صبح رجائيد همه		الوداع اي دلتان سوخته‌ي روز فراق
در سه دست از دو زبانم بستائيد همه		پيش تابوت من آئيد برون ندبه‌کنان
بر سر نعش نظاره چو سهائيد همه		من گدازان چو هلالم ز بر نعش و شما
چون حلي بن تابوت دوتائيد همه		چو نسيج سر تابوت زر اندود رخيد

دلنواز من بيمار شمائيد همه

مقالات مرتبط

تازه های مقالات

بیشترین بازدید هفته