سال نوست ساقيا، نوبر سال ماتوئي

سال نوست ساقيا، نوبر سال ماتوئي شاعر : خاقاني مي که دهي سه ساله ده، کو کهن و تو نوبري سال نوست ساقيا، نوبر سال ماتوئي تا چه کنند خاکيان گاو زرين سامري گاو سفالي اندر آر آتش موسي اندر او لب به کلوخ خشک مال، اينت شمامه‌ي طري مي به سفال خام نوش، اينت چمانه‌ي طرب در قدح گلين نگر، عکس گلاب عبهري تيغ فراسياب چه؟ خون سياوشان کدام؟ سنگ بر آبگينه زن، ديو دلي کن اي پري گنبد آبگينه‌گون نيست فرشته خوي و رو پاي طرب سبک بر آر ارچه ز مي گران سري در...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

سال نوست ساقيا، نوبر سال ماتوئي

شاعر : خاقاني

مي که دهي سه ساله ده، کو کهن و تو نوبري		سال نوست ساقيا، نوبر سال ماتوئي
تا چه کنند خاکيان گاو زرين سامري		گاو سفالي اندر آر آتش موسي اندر او
لب به کلوخ خشک مال، اينت شمامه‌ي طري		مي به سفال خام نوش، اينت چمانه‌ي طرب
در قدح گلين نگر، عکس گلاب عبهري		تيغ فراسياب چه؟ خون سياوشان کدام؟
سنگ بر آبگينه زن، ديو دلي کن اي پري		گنبد آبگينه‌گون نيست فرشته خوي و رو
پاي طرب سبک بر آر ارچه ز مي گران سري		در قصب سه دامني آستي دو برفشان
ما و سه پنج کعبتين، داو به هفده آوري		هفت طواف کعبه را هفت تنان بسنده‌اند
بد پسران خانه کن، باد سران سرسري		ما که و اختيار چه، کاين شجره است آن ما
درد کش ملامتي، سيم کش قلندري		از پس کنيت سگي چيست به شهر نام ما
بهر عروس طبع ما نامزد سخنوري		ليک به دولت ملک بر ملکوت مي‌رود
کرده طراز آستين از ردي پيمبري		خسرو کعبه آستان، ملک طراز راستين
رايض راي اسمان، صيقل جاه مشتري		حيدر آسمان حسام، احمد مشتري نگين
در سفن بلارکش معجز تيغ حيدري		در نفس مبارکش سفته‌ي راز احمدي
کز ظلمات بحر جست آينه‌ي سکندري		صبح‌دم آب خضر نوش از لب جام گوهري
ريخت به هر دريچه‌اي آقچه زر شش سري		شاهد طارم فلک رست ز ديو هفت سر
از پي مغز خاکيان لخلخه‌هاي عنبري		غاليه‌ساي آسمان سود بر آتشين صدف
يوسف گرگ مست ما دعوي روز پيکري		يوسف روز جلوه کرد از دم گرگ و مي‌کند
زان مي آفتاب‌وش ياد صبوحيان خوري		گرچه صبوح فوت شد کوش که پيش از آفتاب
طلق حلال پروران، طلق روان گوهري		درده کيمياي جان، ز آتش جام زيبقي
حامله‌ي بهار از آن باد عقيم آذري		طفل مشيمه‌ي رزان، بکر مشاطه‌ي خزان
عطسه‌ي عنبرين دهد مغز چمانه از تري		چون ز دهان بلبله در گلوي قدح چکد
راست چو پشت نيشتر خون چکدش معصفري		رفت قنينه در فواق، از چه ز امتلاي خون
چنگ نهاده ربع‌وش بر بر و چهره برتري		چنگي آفتاب روي از پي ارتفاع مي
تا شوي از بلاي او شيفته‌ي بلا دري		چون نگهش کني کند در پس چنگ رخ نهان
هر سر ده قواره را زهره کند به ساحري		کرته‌ي فستقي فلک چاک زند چو فندقش
چون سر ناخنش کند با رگ چنگ نشتري		زهره ز رشک خون دل در بن ناخن آورد
کاتش و قند او دهد با ني و باد ياوري		چشم سهيل و ناخنه، ناخن آفتاب و ني
اينت نسيم مشک پاش، اينت فقاع شکري		چرخ سدابي از لبش دوش فقع گشاد و گفت