جان سگ دارم به سختي ورنه سگ‌جان بودمي

جان سگ دارم به سختي ورنه سگ‌جان بودمي شاعر : خاقاني از فغان زار چون سگ هم فرو ناسودمي جان سگ دارم به سختي ورنه سگ‌جان بودمي ديده چون پالونه‌ي آهن فرو پالودمي ورنه جانم آهنين بودي به آه آتشين اينکه جان فرسودم از آه، آسمان فرسودمي آه جان فرسا اگر در سينه نشکستي مرا خود سيه پوشم که ديدي؟ گرنه خون آلودمي غرقه‌ام در خون و خون چون خشک شد گردد سياه کاين غم ار بر کوه بودي من بر او بخشودمي کوه غم بر جانم و گردون نبخشايد مرا چشمه‌هاي خون ز رگ‌هاي...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

جان سگ دارم به سختي ورنه سگ‌جان بودمي

شاعر : خاقاني

از فغان زار چون سگ هم فرو ناسودمي		جان سگ دارم به سختي ورنه سگ‌جان بودمي
ديده چون پالونه‌ي آهن فرو پالودمي		ورنه جانم آهنين بودي به آه آتشين
اينکه جان فرسودم از آه، آسمان فرسودمي		آه جان فرسا اگر در سينه نشکستي مرا
خود سيه پوشم که ديدي؟ گرنه خون آلودمي		غرقه‌ام در خون و خون چون خشک شد گردد سياه
کاين غم ار بر کوه بودي من بر او بخشودمي		کوه غم بر جانم و گردون نبخشايد مرا
چشمه‌هاي خون ز رگ‌هاي زمين بگشودمي		يوسفانم بسته‌ي چاه زمين‌اند ار نه من
تا فراق نازنينان را خبر نشنودمي		گوش من بايستي از سيماب چشم انباشته
تا زجان کم کردمي در اشک خون افزودمي		کاشکي خاقاني آسايش گرفتي ز اشک خون
تا به خون دل سر خاک وحيد اندودمي		روي من کاهي است خاکين کاش از خون گل شدي
جان ستانش را به صور آه جان بربودمي		آن زمان کو جان همي داد ار من آنجا بودمي
خاک بر سر ، بر سر خاک اشک خون پالودمي		پاي در گل چون گل پاي آب غم پذرفتمي
تا اگر زان بر زيان بودم ازين برسودمي		گر فداي او برفتم من، چرا جانم نرفت
بس به ناخن رخ چو زر ناخني بخشودمي		ديده را از سيل خون افکنده مي در ناخنه
دست و کلکش را به لفظ مادحان بستودمي		مويه گر بنشاندمي بر خاک و خود بنشستمي
بعد از آن از زعفران رخ حنوطش سودمي		اول از خوناب دل رنگين ازارش بستمي
بل که چون اسکندرش تابوت زر فرمودمي		گر رسيدي دست، غسلش ز آب حيوان دادمي
من به زاري بر سر تابوت او بنمودمي		آنچه مادر بر سر تابوت اسکندر نکرد
جان شيرين داد، من جان دادمي و آسودمي		يا چو شيرين کو به زهر تلخ بر تابوت شاه
هر سحر خون سياوشان ازو بدرودمي		هر شبي بر خاکش از خون دانه‌ي دل کشتمي
گر برفتي در وداعش من ز جان خشنودمي		واپسين ديدارش از من رفت و جانم بر اثر
ور به معني بودمي عنبر حنوطش بودمي		من غلامي داغ بر رخ بودمش عنبر به نام
کاشکي در بافتن، من تار او را پودمي		چون بدين زودي کفن مي‌بافت او را دست چرخ
هم خيالش ديدمي در خواب اگر بغنودمي		گيرم آن فرزانه مرد، آخر خيالش هم نمرد
گر به عالم داد بودي من به خون ماخوذمي		ني‌ني آن فرزانه را داغ فراقم کشت و بس
او ز من بدرود رفتي من ز جان بدرودمي		شد ز من بدرود گر بختيم بودي پيش از آنک
راه صد فرسنگ را زين سر بسر پيمودمي		گر دلم دادي که شروان بي‌جمالش ديدمي
آخر از جان يتيمانش غمي بزدودمي		جانم ار در نيم تيمار فراقش نيستي
کاش ار باز سپيدم بي‌سياهي دودمي		گفتي اي باز سپيد از دود دل چون مي‌رهي