| در زد آتش به شبستان اسد | | آه و دردا که شبيخون اجل |
| نغمهي جغد بر ايوان اسد | | بدل نغمهي عنقاست کنون |
| که علي بود ز اقران رسد | | اسدالله عجم خواند عليش |
| ذوالفقار کف رخشان اسد | | لاجرم خيبر خزران بگشاد |
| دل دلي داشت خم ران اسد | | لاجرم ز ابلق چربآخور چرخ |
| در کرم هندوي دربان اسد | | بود معن عرب و سيف يمن |
| داشت خورشيد کرم خان اسد | | گر اسد خانهي خورشيد نهند |
| اين نه بس باشد برهان اسد | | تاج بخش ملک مشرق بود |
| مسن خنجر بران اسد | | مشتري ساختي از جرم زحل |
| ساخت زر بر تن يکران اسد | | باز مريخ ز مهر افکندي |
| نامهي جود به عنوان اسد | | باز زهره به عطار بردي |
| گاه خوان گاه نمکدان اسد | | باز مه بودي هر ماه دوبار |
| حمل و ثور دو قربان اسد | | آسمان کردي بر گنج کمال |
| خادم طالع سرطان اسد | | مهر و مه بود چو جوزا دو بدو |
| اسد چرخ به ميزان اسد | | کمتر از داس سر سنبله بود |
| هم کمان هم سر پيکان اسد | | نيش عقرب شده و قوس قزح |
| خلق در زمزم احسان اسد | | مجلسش کعبه و انداخته دلو |
| از تن جدي به فرمان اسد | | بخت بر کوس فلک بستي پوست |
| بر سر ترکش ترکان اسد | | وز فم الحوت نهادي دندان |
| جنبش راي فلکسان اسد | | سالها قصد فلک داشت مگر |
| اي فلک جان تو و جان اسد | | اسدا کنون چو اسد بر فلک است |
| اسدي بين شده مهمان اسد | | فلکي بين شده بالاي فلک |
| دوستان بد نادان اسد | | دشمن نيک اسد خوانندم |
| آيت عاطفه در شان اسد | | به خدائي که فرستاد از عرش |
| کرد توقيع به ديوان اسد | | به خدائي که رقوم حسنات |
| بگذرانيد ز امکان اسد | | به خدائي که اسد را ز فلک |
| بسانيد ز ايمان اسد | | به خدائي که اسد را به بهشت |
| هيچ دل نيست ز هجران اسد | | که به شروان ز دلم سوختهتر |
| هيچکس نيست ز اخوان اسد | | علم الله که ز من غمزهدهتر |
| تعزيت داشتمي آن اسد | | اشکها راندم و گر حاضر مي |
| ز ابر دست گهر افشان اسد | | عاريت خواستمي گوهر اشک |
| چون خزان بينم نيسان اسد | | حاش لله که سماتت ورزم |
| ديدن خانهي ويران اسد | | عبرت آيد دل ويران مرا |
| بينيازي بدم از نان اسد | | گرچه در مدت چل سال تمام |
| که نبد ريزه خور خوان اسد | | ليک چون من به همه شروان کيست |
| شاکر جود فراوان اسد | | ز آن همه ريزه خوران يک کس نيست |
| نام جاويد ز دوران اسد | | ليکن از گفتهي خاقاني ماند |