مرا وقتي نگاري خرگهي بود

مرا وقتي نگاري خرگهي بود شاعر : خواجوي کرماني که قدش غيرت سرو سهي بود مرا وقتي نگاري خرگهي بود نه از سيبش مرا روي بهي بود نه از باغش مرا برگ جدائي ز مويش گر چه بيم گمرهي بود بشب روشن شدي راهم ز رويش نه از مستي ز عين روبهي بود ز چشم آهوانش خواب خرگوش مراد از عمر خويشم کوتهي بود سخن کوته کنم دور از جمالش که از نارش دمي دستم تهي بود رخم پر ناردان مي‌شد ز خوناب کسي کو جان بداد آنکس رهي بود ز مردان رهش خواجو در اين راه ...