| سروران بر در سوداي تو خاک قدمند | | دلبرا پيش وجودت همه خوبان عدمند |
| خلقي اندر طلبت غرقه درياي غمند | | شهري اندر هوست سوخته در آتش عشق |
| قتل اينان که روا داشت که صيد حرمند | | خون صاحب نظران ريختي اي کعبه حسن |
| زلف و روي تو در اسلام صليب و صنمند | | صنم اندر بلد کفر پرستند و صليب |
| تا ثناييت بگويند و دعايي بدمند | | گاه گاهي بگذر در صف دلسوختگان |
| تا نگويي که اسيران کمند تو کمند | | هر خم از جعد پريشان تو زندان دليست |
| گويي از مشک سيه بر گل سوري رقمند | | حرفهاي خط موزون تو پيرامن روي |
| که اگر قامت زيبا ننمايي بچمند | | در چمن سرو ستادست و صنوبر خاموش |
| به شکايت نتوان رفت که خصم و حکمند | | زين اميران ملاحت که تو بيني بر کس |
| چه کنند ار بکشي ور بنوازي خدمند | | بندگان را نه گزيرست ز حکمت نه گريز |
| گنج و مار و گل و خار و غم و شادي به همند | | جور دشمن چه کند گر نکشد طالب دوست |
| نشناسي که جگرسوختگان در المند | | غم دل با تو نگويم که تو در راحت نفس |
| که ضعيفان غمت بارکشان ستمند | | تو سبکبار قوي حال کجا دريابي |
| سست عهدان ارادت ز ملامت برمند | | سعديا عاشق صادق ز بلا نگريزد |