جنگ عثمانی با اتریش

« سلطان احمد، لالامحمد پاشا را به جای یمشچی حسن پاشا به صدراعظمی برگزید. وی فرمانده کل نیروهایی بود که با اتریش در جنگ بودند و خود از بهترین فرماندهان به شمار می رفت. لالامحمد سپاه عثمانی را تقویت کرد و قلعه استراگون را محاصره و به اشغال در آورد. وی هم چنین با امارات بلغارستان، رومانی و اردل جنگیده، سلحی را با آنان امضا کرد. وقتی لالا محمد درگذشت، قوبچی مراد به صدر اعظمی رسید. وی نیز یکی از فرماندهان سپاه عثمانی بود. سپاه عثمانی در نبرد با اتریش به پیروزی رسیده، توانست برخی از قلعه های استوار را در منطقه یانق، استراگون، بلگراد و مناطق دیگر تصرف کند. سپاه عثمانی در مجارستان نیز به پیروزی هایی دست یافته، نیروهای اتریش را در آن ناحیه به شکست کشاند.* نتیجه این پیروزی ها آن بود که دولت اتریش صلح را پذیرفت و قبول کرد تا سالانه مبلغی معادل دویست هزار دوکات طلا به عنوان جزیه بپردازد. مجارستان نیز طرق همین معاهده در تابعیت دولت عثمانی ماند.[1]
جنگ های دریایی چندی نیز میان کشتی های عثمانی و اسپانیا و شوالیه های ساکن جزیره مالت و برخی امارات ایتالیا پیش آمد که پیروزی میان دو طرف دست به دست می گشت، هم چنین دولت، امتیازات داده شده به فرانسه و انگلیس را تجدید کرده، همان امتایزها را به هلند نیز داد. معاهده جدیدی نیز با لهستان منعقد و قرار شد تا دولت عثمانی جلوی حملات تاتارهای قرم (کریمه) را به این ناحیه بگیرد و لهستان نیز از حملات قازان در هجوم به خاک عثمانی جلوگیری کند.[2]
در جریان درگیر شدن دولت در جنگ با اتریش و هم پیمانان او، بحران ها و شورش های داخلی [معلوف به شورش های جلالی ها] فزونی یافت. از جمله شورش جان پولاد کردی در آناتولی و قلندر اوغلی والی آنکارا بود. فخر الدین معنی هم در لبنان شورید؛ اما دولت عثمانی توانست این شورش ها را سرکوب کند.»[3]

پی‌نوشت‌ها:

* . سایت تاریخ اسلام
[1] . کارل بروکلمان، تاریخ الشعوب الاسلامیه، ص 511.
[2] . محمود شاکر، التاریخ الاسلامی (العهد العثمانی)، ص 131.
[3] . رسول جعفریان، دولت عثمانی از اقتدار تا انحلال، ص 93-94.

منبع: www.tarikheslam.com