هویت خود را مشخص کنید

برای رابطه ی بهتر با نوجوانان

ما اگر هویت مشخصی داشته باشیم، می دانیم چه کسی هستیم، چه می خواهیم، به کجا می رویم و بر اساس بخش های مهم و برجسته ی هویت خود، انرژی صرف می کنیم. وقتی هویت خود را مشخص کنیم توان مان را روی آن متمرکز و در آن جهت تلاش می کنیم.
ما اگر مشخص کنیم که مثلاً: من زنی هستم ... ساله، همسرِ ... هستم. مادرِ ... و ... هستم. فرزندِ ... و ... هستم. کارمندِ ... هستم. عضوی از خانواده ی ... هستم. دوستِ ... و ... و ... هستم. شهروندِ ... هستم، و از مردم ایران هستم، متوجه می شویم که در نقش های مختلف، فعالیت های مختلفی داریم. ما در بسیاری از اوقات، انرژی مان را مطابق خطوط اصلی هویت مان صرف می کنیم و در بسیاری از اوقات بر خلاف آن عمل می کنیم. افراد زیادی وجود دارند که برای موضوعاتی مثل شرکت در مهمانی های مختلف، رفتن به مراسم متعدد، حرف زدن راجع به آدم های گوناگون و ... وقت و انرژی صرف می کنند که شاید اصلاً ضرورتی نداشته باشد.
بسیاری از خانم ها از شوهران شان گله دارند که: «برای همه کاری وقت صرف می کند جز ...» البته شاید این گله اغراق آمیز باشد چون زمانی که آقایان صرف کار و کسب درآمد می کنند در نهایت صرف تأمین هزینه های زندگی می شود و بی انصافی است که این زحمت ها نادیده گرفته شود. اما اگر وقتِ غیر کاری آنان صرفِ کارهایی غیرضروری مثل ملاقات دوستان دور، رفتن به مراسم ختم، رسیدگی به دعواهای همکاران و مشکلات خانوادگی اقوام و ... شود، این گله صورت درست و واقعی پیدا می کند. البته منظور این نیست که افراد باید ارتباطات عاطفی خود را با افراد خارج از خانواده قطع کنند و نادیده بگیرند، بلکه باید با توجه به اولویت هایی که ناشی از هویت آنان است وقت و انرژی خود را به درستی تقسیم کنند.
برخی مراجعان من اغلب این موضوع را مطرح می کنند که: «من خودم مشاور همه هستم! من خودم همه را راهنمایی می کنم! حالا توی رابطه با پسرم مانده ام.» شاید علتِ این امر، ندیدن اولویت ها و هدر دادن انرژی برای موضوعات غیرضروری باشد، که باعث غفلت ما از هویت اصلی مان و عدم ارائه ی نقش موثر در حیطه های ضروری می شود.
هر وقت به طرف موضوعات غیرضروری کشیده شدید، از خود بپرسید: «آیا من به کارهای ضروری خود رسیده ام؟ آیا مسئولیت های اصلی خود را انجام داده ام؟ آیا الان وقت اضافه دارم؟ آیا واقعاً لازم است که این کار را انجام بدهم؟ ...» و همیشه به یاد داشته باشید «چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است».
ما باید به خاطر داشته باشیم که بسیاری از رفتارهای مقابله جویانه ی فرزند نوجوان مان برای اعتراض به این رفتار ماست که کارهای غیرلازم را بر کارهای لازم ارجح می دانیم، او را نادیده می گیریم، نسبت به او غفلت می کنیم، ولی دیگران را در معرض توجه قرار می دهیم.
منبع مقاله :
موسوی، شکوفه؛ (1387)، رابطه ی والدین و نوجوان (با نوجوان خود چگونه رفتار کنید؟)، تهران: نشر قطره، چاپ چهارم