پرسش :
آیا چهره اشخاص در قیامت به شکل لحظه مرگ است یا ممکن است چهره جوانیاش باشد؟ آیا میتواند به شکل دیگرى باشد؟
پاسخ :
قیامت روز ظاهر شدن سیرت هاست (یوم تبلى السّرائر) و صورت هرکس در قیامت متناسب با سیرت و باطن حقیقى او و اعمالى است که در دنیا انجام داده است. بنابراین انسان هاى آلوده به گناه و فساد به صورت حیوانات و شیاطین محشور می گردند و تنها اهل ایمان و عمل صالح صورت حقیقى انسانى و سیماى نورانى و زیبا دارند.
متون دینى دلالت بر آن دارند که زمین پیش از قیامت مانند جنین انسان هاست و بدن ها در آن شکل گرفته و در هنگامه قیامت آنها را از خود بیرون میراند؛ یعنى انسان ها تولدى جدید یافته و به زودى رشد میکنند. کفّار و اهل معاصى و مفاسد، از شدت هراس آن روز، به سرعت پیر و سالخورده می گردند: «یوما یجعل الولدان شیبا»1.
ولى مونان و صالحان براى همیشه جوان و خوش سیما باقى مانده و با زیباترین صورت ها وارد بهشت می گردند.2
همان طور که میدانید پاکدامنى براى خدا از همه چیز مهم تر است و طبق احادیث و قرآن، پاکدامنى با چهره کاملاً ارتباط دارد.
قیافه، خواه زیبا و یا زشت، ملاک لیاقت نیست؛ بله؛ زیبایى؛ کمال است. ولى چنین نیست هر فردى که این کمال را داشته باشد و از این نعمت برخوردار باشد، داراى لیاقت و شایستگى درنزد خداوند نیز باشد.
شاید دلیل چنین تصورى، این باشد که انبیاء و اولیاء غالبا داراى چهره اى زیبا بوده اند، این درست است؛ و دلیلش این است که خداوند به دلایلى از جمله اقبال مردم به ایشان، همه کمالات خصوصا کمالات ظاهرى را به ایشان داده است.
معیارها و مؤلّفه هاى تقرّب انسان به خداوند از نظر قرآن کریم و روایات اسلامى عبارت است از: ایمان، یقین، تقوا، عمل صالح، ولایت پذیرى، اطاعت، عبادت، اخلاص، صداقت، اخلاق حسنه و مانند آن است.
بنابراین کسب کمالات درونى و شخصیتى و همچنین سلوک عملى به سوى خداى متعال تا حدود زیادى بستگى به اصلاح صفات و ملکات اخلاقى و اخلاق اجتماعى دارد و این مقطع از مقاطع حساس سلوک و قرب الیاللّه است.
خودخواهى، تکبر، عجب، غرور، حسادت، بخل و مانند آن، از موانع درونى راه خدا و تخریب کننده شخصیت انسانى انسان هستند که در این مرحله باید به ضد آنها، یعنى انسان دوستى، تواضع، انصاف، آگاهى، خیرخواهى و بخشندگى و مانند آن تبدیل شوند، تا بتواند در جامعه با بندگان خداى تعامل و زندگى آرامى داشته باشد و راه کمال به روى انسان گشوده گردد.
پی نوشت:
1. مزمل 73، آیه 17.
2. براى آگاهى بیشتر ر.ک:
الف. گذشته و آینده جهان، بیآزار شیرازى،
ب. معاد، مکارم شیرازى،
ج. معاد شناسى، علامه طهرانى.
منبع: www.porseman.org
قیامت روز ظاهر شدن سیرت هاست (یوم تبلى السّرائر) و صورت هرکس در قیامت متناسب با سیرت و باطن حقیقى او و اعمالى است که در دنیا انجام داده است. بنابراین انسان هاى آلوده به گناه و فساد به صورت حیوانات و شیاطین محشور می گردند و تنها اهل ایمان و عمل صالح صورت حقیقى انسانى و سیماى نورانى و زیبا دارند.
متون دینى دلالت بر آن دارند که زمین پیش از قیامت مانند جنین انسان هاست و بدن ها در آن شکل گرفته و در هنگامه قیامت آنها را از خود بیرون میراند؛ یعنى انسان ها تولدى جدید یافته و به زودى رشد میکنند. کفّار و اهل معاصى و مفاسد، از شدت هراس آن روز، به سرعت پیر و سالخورده می گردند: «یوما یجعل الولدان شیبا»1.
ولى مونان و صالحان براى همیشه جوان و خوش سیما باقى مانده و با زیباترین صورت ها وارد بهشت می گردند.2
همان طور که میدانید پاکدامنى براى خدا از همه چیز مهم تر است و طبق احادیث و قرآن، پاکدامنى با چهره کاملاً ارتباط دارد.
قیافه، خواه زیبا و یا زشت، ملاک لیاقت نیست؛ بله؛ زیبایى؛ کمال است. ولى چنین نیست هر فردى که این کمال را داشته باشد و از این نعمت برخوردار باشد، داراى لیاقت و شایستگى درنزد خداوند نیز باشد.
شاید دلیل چنین تصورى، این باشد که انبیاء و اولیاء غالبا داراى چهره اى زیبا بوده اند، این درست است؛ و دلیلش این است که خداوند به دلایلى از جمله اقبال مردم به ایشان، همه کمالات خصوصا کمالات ظاهرى را به ایشان داده است.
معیارها و مؤلّفه هاى تقرّب انسان به خداوند از نظر قرآن کریم و روایات اسلامى عبارت است از: ایمان، یقین، تقوا، عمل صالح، ولایت پذیرى، اطاعت، عبادت، اخلاص، صداقت، اخلاق حسنه و مانند آن است.
بنابراین کسب کمالات درونى و شخصیتى و همچنین سلوک عملى به سوى خداى متعال تا حدود زیادى بستگى به اصلاح صفات و ملکات اخلاقى و اخلاق اجتماعى دارد و این مقطع از مقاطع حساس سلوک و قرب الیاللّه است.
خودخواهى، تکبر، عجب، غرور، حسادت، بخل و مانند آن، از موانع درونى راه خدا و تخریب کننده شخصیت انسانى انسان هستند که در این مرحله باید به ضد آنها، یعنى انسان دوستى، تواضع، انصاف، آگاهى، خیرخواهى و بخشندگى و مانند آن تبدیل شوند، تا بتواند در جامعه با بندگان خداى تعامل و زندگى آرامى داشته باشد و راه کمال به روى انسان گشوده گردد.
پی نوشت:
1. مزمل 73، آیه 17.
2. براى آگاهى بیشتر ر.ک:
الف. گذشته و آینده جهان، بیآزار شیرازى،
ب. معاد، مکارم شیرازى،
ج. معاد شناسى، علامه طهرانى.
منبع: www.porseman.org
