عضویت
العربیة
English
سهشنبه، 26 آبان 1405
( اقتصاد مقاومتی در سایه وحدت ملی و امنیت ملی )
حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها: هرکه عبادتهاى خالصانهاش را نزد خداوند بفرستد، خداوند بهترین مصلحتها را بر او فرو فرستد. مجموعه ورّام ج 2 ص 108
مجموعه برنامه ها و مسابقات ماه مبارک رمضان (99)
اعمال روزانه ماه مبارک رمضان
اوقات شرعی مراکز استانها در سال 1399
ویژه نامه پرسمان کرونا
تولیدات صوت و فیلم پرتال فرهنگی راسخون
آینده اینجاست
عدالت برای همه
پرسش و پاسخ های موضوعی
سوالات خود را از مشاوران ما بپرسید
کلیپ تصویری | سرود ملی جمهوری اسلامی ایران با کیفیت بسیار بالا
مقالات
چندرسانهای
گالری تصاویر
مشاوره
پرسش و پاسخ
انجمنها
اخبار و تحلیل
احادیث
سبک زندگی
نرم افزار
موبایل
مشاهیر
پیامک
ویژه نامه
تولیدات فرهنگی
ادامه...
مسیر جاری
صفحه اصلی
موضوعات
احادیث
اخلاقی
اخلاق و توصیهها
اخلاق و توصیهها
امام صادق علیه السلام فرمودند:
لَو أنَّ النّاسَ أخَذوا ما أمَرَهُمُ اللّهُ بهِ فأنفَقوهُ فیما نَهاهُم عَنهُ ما قَبِلَهُ مِنهُم، و لو أخَذوا ما نَهاهُمُ اللّهُ عَنهُ فأنفَقوهُ فیما أمَرَهُمُ اللّهُ بهِ ما قَبِلَهُ مِنهُم؛ حتّى یأخُذوهُ مِن حَقٍّ و یُنفِقوهُ فی حَقٍّ.
اگر مردم از راهى که خداوند به آنان فرمان داده، کسب درآمد کنند و آنها را در راهى که خداوند از آن بازشان داشته، انفاق کنند، آن را از ایشان نمىپذیرد و اگر از راهى که آنها را از آن نهى کرده، درآمد به دستآورند و آن درآمد را در راهى که خداوند بدان فرمانشان داده، به مصرف رسانند باز از آنان نمىپذیرد، مگر اینکه از راه حلال به دست آورند و در راه حلال انفاق کنند.
من لا یحضره الفقیه: ج ۲، ص ۵۷
امام علی علیه السلام فرمودند:
عَلَیکُم فی شَهرِ رَمَضانَ بِکَثرَةِ الاِستِغفارِ وَالدُّعاءِ؛ فَأَمَّا الدُّعاءُ فَیُدفَعُ بِهِ عَنکُمُ البَلاءُ، وأمَّا الاِستِغفارُ فَیَمحى ذُنوبَکُم.
در ماه رمضان، زیاد استغفار و دعا کنید؛ امّا دعا که به سبب آن، بلا از شما دور مىشود، و امّا استغفار که گناهانتان را محو مىکند.
بحار الانوار: ج ۹۶ ص ۳۷۸
امام صادق علیه السلام فرمودند:
کانَ عَلِیُّ بنُ الحُسَینِ علیهماالسلام إذا کانَ شَهرُ رَمَضانَ لَم یَتَکَلَّم إلاّ بِالدُّعاءِ وَالتَّسبیحِ وَالاِستِغفارِ وَالتَّکبیرِ.
هر گاه ماه رمضان بود، امام سجاد علیه السلام جز به دعا و تسبیح و استغفار و تکبیر سخنى نمىگفت.
بحار الانوار: ج ۴۶ ص ۶۵
على بن حمزه گوید:
دَخَلتُ عَلى أبی عَبدِ اللّهِ علیه السلام فَقالَ لَهُ أبو بَصیرٍ: جُعِلتُ فِداکَ! أقرَأُ القُرآنَ فی شَهرِ رَمَضانَ فی لَیلَةٍ؟ فَقالَ: «لا». قالَ: فَفی لَیلَتَینِ؟ قالَ: «لا». قالَ: فَفی ثَلاثٍ؟ قالَ: «ها» ـ وأشارَ بِیَدِه ـ . ثُمَّ قالَ: «یا أبا مُحَمَّدٍ، إنَّ لِرَمَضانَ حَقّا وحُرمَةً لا یُشبِهُهُ شَیءٌ مِنَ الشُّهورِ، وکانَ أصحابُ مُحَمَّدٍ صلى الله علیه و آله یَقرَأُ أحَدُهُمُ القُرآنَ فی شَهرٍ أو أقَلَّ؛ إنَّ القُرآنَ لا یُقرَأُ هَذرَمَةً ولکِن یُرَتَّلُ تَرتیلاً، فَإِذا مَرَرتَ بِآیَةٍ فیها ذِکرُ الجَنَّةِ فَقِف عِندَها وسَلِ اللّهَ عز و جل الجَنَّةَ، وإذا مَرَرتَ بِآیَةٍ فیها ذِکرُ النّارِ فَقِف عِندَها وتَعَوَّذ بِاللّهِ مِنَ النّارِ».
خدمت امام صادق علیه السلام رسیدم. ابو بصیر به او عرض کرد: فدایت شوم! آیا در ماه رمضان، قرآن را در یک شب بخوانم؟ فرمودند: «نه». گفت: در دو شب؟ فرمودند: «نه». گفت: در سه شب؟ [امام علیه السلام] با اشاره دست فرمودند: «آرى». سپس فرمودند: «اى ابو محمّد! رمضان، حق و حرمتى دارد که هیچ یک از ماه ها شبیه آن نیست. هر کدام از اصحاب محمّد صلّى الله علیه و آله قرآن را در یک ماه یا کمتر مىخواند. قرآن نباید تندتند خوانده شود؛ بلکه با ترتیل و آرامش خوانده مىشود. هر گاه به آیهاى رسیدى که یاد بهشت در آن است، درنگ کن و از خدا بهشت بخواه، و هر گاه به آیهاى رسیدى که یاد آتش در آن است، بِایست و از آتش به درگاه خدا پناه ببر».
الکافی: ج ۲ ص ۶۱۷
امام صادق علیه السلام فرمودند:
مَن تَصَدَّقَ فی شَهرِ رَمَضانَ بِصَدَقَةٍ صَرَفَ اللّهُ عَنهُ سَبعینَ نَوعا مِنَ البَلاءِ.
هر کس در ماه رمضان صدقهاى بدهد، خداوند هفتاد نوع بلا را از او برمىگرداند.
بحار الانوار: ج ۹۶ ص ۱۷۹
امام باقر علیه السلام فرمودند:
لَأَن اُفَطِّرَ رَجُلاً مُؤمِنا فی بَیتی أحَبُّ إلَیَّ مِن عِتقِ کَذا وکَذا نَسَمَةٍ مِن وُلدِ إسماعیلَ.
اگر مرد مومنى را در خانهام افطارى دهم، برایم محبوبتر از آن است که فلان تعداد بنده از فرزندان اسماعیل را آزاد کنم.
بحار الانوار: ج ۹۶ ص ۳۱۶
پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله فرمودند:
مَن فَطَّرَ مُؤمِنا فی شَهرِ رَمَضانَ کانَ لَهُ بِذلِکَ عِتقُ رَقَبَةٍ ومَغفِرَةٌ لِذُنوبِهِ فیما مَضى، فَإِن لَم یَقدِر إلاّ عَلى مَذقَةِ لَبَنٍ فَفَطَّرَ بِها صائِما أو شَربَةٍ مِن ماءٍ عَذبٍ وتَمرٍ لا یَقدِرُ عَلى أکثَرَ مِن ذلِکَ، أعطاهُ اللّهُ هذَا الثَّوابَ.
هر کس مومنى را در ماه رمضان افطارى دهد، پاداش کارش [پاداشى برابر با پاداش] آزاد کردن بنده و [نیز] آمرزش گناهان گذشته اوست. پس اگر بجز جرعهاى شیر یا جرعهاى آب گوارا و خرما به روزه دارى افطارى ندهد و بیش از این هم نتواند، خداوند همان پاداش را به او مىدهد.
بحار الانوار: ج ۹۶ ص ۳۱۶
پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله به امام علی علیه السلام فرمودند:
یا عَلِیُّ، ثَلاثُ فَرَحاتٍ لِلمُؤمِنِ فِی الدُّنیا: لِقاءُ الإِخوانِ، وتَفطیرُ الصّائِمِ، وَالتَّهَجُّدُ مِن آخِرِ اللَّیلِ.
اى على! مومن در دنیا سه خوشحالى دارد: دیدار برادران، افطارى دادن به روزه دار و تهجّد در آخر شب.
بحار الانوار: ج ۹۶ ص ۲۴۷
امام صادق علیه السلام فرمودند:
کانَ رَسولُ اللّهِ صلى الله علیه و آله إذا طَعِمَ عِندَ أهلِ بَیتٍ قالَ لَهُم: «طَعِمَ عِندَکُمُ الصّائِمونَ، وأکَلَ عِندَکُمُ الأَبرارُ، وصَلَّت عَلَیکُمُ المَلائِکَةُ الأَخیارُ».
پیامبر خدا، هر گاه نزد خانوادهاى غذا مىخورد، به آنان مىگفت: «روزه داران، نزد شما افطارى بخورند و نیکان، پیش شما غذا بخورند و فرشتگان نیکو، بر شما درود بفرستند!».
الکافی: ج ۶ ص ۲۹۴ ؛ بحار الانوار : ج ۷۵ ص ۴۵۴
امام حسن علیه السلام فرمودند:
إنَّ لِکُلِّ صائِمٍ عِندَ فُطورِهِ دَعوَةً مُستَجابَةً، فَإِذا کانَ أوَّلُ لُقمَةٍ فَقُل: بِاسمِ اللّهِ، یا واسِعَ المَغفِرَةِ اغفِر لی. فَإِنَّهُ مَن قالَها عِندَ إفطارِهِ غُفِرَ لَهُ.
«هر روزه دار، هنگام افطارش، یک دعاى مستجاب دارد. پس چون وقت اوّلین لقمه شد، بگو: به نام خدا. اى گسترده آمرزش! مرا بیامرز». پس هر که هنگام افطارش چنین گوید، آمرزیده مى شود».
بحار الانوار: ج ۹۸ ص ۱۴
امام باقر علیه السلام فرمودند:
جاءَ قَنبَرٌ مَولى عَلِیٍّ علیه السلام بِفِطرِهِ إلَیهِ ... فَلَمّا أرادَ أن یَشرَبَ قالَ:بِاسمِ اللّهِ، اللّهُمَّ لَکَ صُمنا وعَلى رِزقِکَ أفطَرنا، فَتَقَبَّل مِنّا إنَّکَ أنتَ السَّمیعُ العَلیمُ.
قنبر، غلام على علیه السلام، افطارى را نزد وى آورد ... . چون خواست بیاشامد، فرمود: «به نام خدا. خداوندا! براى تو روزه گرفتیم و با روزىِ تو افطار کردیم. پس، از ما بپذیر! همانا تو شنواى دانایى».
بحار الانوار: ج ۴۰ ص ۳۳۹
پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله فرمودند:
ما مِن عَبدٍ یَصومُ فَیَقولُ عِندَ إفطارِهِ: «یا عَظیمُ یا عَظیمُ ؛ أنتَ إلهی لا إلهَ لی غَیرُکَ، اِغفِر لِیَ الذَّنبَ العَظیمَ؛ إنَّهُ لا یَغفِرُ الذَّنبَ العَظیمَ إلاَّ العَظیمُ» إلاّ خَرَجَ مِن ذُنوبِهِ کَیَومَ وَلَدَتهُ اُمُّهُ.
هیچ بنده اى نیست که روزه بگیرد و هنگام افطارش بگوید: «اى بزرگ، اى بزرگ! تو معبود منى. هیچ معبودى جز تو نیست. گناه بزرگ مرا بیامرز! همانا گناه بزرگ را جز بزرگ نمى آمرزد»، مگر آن که از گناهانش بیرون مى آید، همچون روزى که مادرش او را زاده است.
الاقبال: ج ۱ ص ۲۴۰
پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله فرمودند:
إنَّ لِلصّائِمِ عِندَ فِطرِهِ دَعوَةً: اللّهُمَّ إنّی أسأَلُکَ بِرَحمَتِکَ الَّتی وَسِعَت کُلَّ شَیءٍ أن تَغفِرَ لی ذُنوبی.
روزه دار را هنگام افطارش، دعایى چنین است: «پروردگارا! تو را به آن رحمتت که هر چیز را فرا گرفته است، مىخوانم که گناهانم را بیامرزى».
مستدرک الوسایل: ج ۷ ص ۳۶۱
پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله فرمودند:
لِکُلِّ عَبدٍ صائِمٍ دَعوَةٌ مُستَجابَةٌ عِندَ إفطارِهِ، اُعطِیَها فِی الدُّنیا أو ذُخِرَ لَهُ فِی الآخِرَةِ.
هر بنده روزه دارى، هنگام افطارش، یک دعاى مستجاب دارد که آن، یا در دنیا به او داده مىشود و یا براى آخرتش ذخیره مىشود.
کنز العمّال: ح ۲۳۶۱۳
امام سجاد علیه السلام فرمودند:
مَن قَرَأَ «إِنَّا أَنزَلْنَاهُ فِى لَیْلَةِ الْقَدْرِ» عِندَ فُطورِهِ وعِندَ سَحورِهِ، کانَ فیما بَینَهُما کَالمُتَشَحِّطِ بِدَمِهِ فی سَبیلِ اللّهِ تَعالى.
هر کس هنگام افطارى و سحرى خوردن، سوره «إنّا أنزلناه» بخواند، میان آن دو [وقت] همچون کسى خواهد بود که در راه خدا به خون خویش آغشته است.
الاقبال: ج ۱ ص ۲۴۰
امام رضا علیه السلام فرمودند:
مَن تَصَدَّقَ وَقتَ إفطارِهِ عَلى مِسکینٍ بِرَغیفٍ، غَفَرَ اللّهُ لَهُ ذَنبَهُ، وکَتَبَ لَهُ ثَوابَ عِتقِ رَقَبَةٍ مِن وُلدِ إسماعیلَ.
هر کس پیش از افطار کردنش گِرده اى نان به بینوایى صدقه دهد، خداوند گناهش را مىآمرزد و براى او ثواب آزاد کردن بندهاى از فرزندان اسماعیل را مىنویسد.
بحار الانوار: ج ۹۶ ص ۳۱۸
امام صادق علیه السلام فرمودند:
کانَ عَلِیُّ بنُ الحُسَینِ علیهماالسلام إذا کانَ الیَومُ الَّذی یَصومُ فیهِ أمَرَ بِشاةٍ فَتُذبَحُ وتُقطَعُ أعضاءً وتُطبَخُ، فَإِذا کانَ عِندَ المَساءِ أکَبَّ عَلَى القُدورِ حَتّى یَجِدَ ریحَ المَرَقِ وهُوَ صائِمٌ، ثُمَّ یَقولُ: «هاتُوا القِصاعَ ، اِغرِفوا لاِلِ فُلانٍ وَاغرِفوا لاِلِ فُلانٍ»، ثُمَّ یُؤتى بِخُبزٍ وتَمرٍ فَیَکونُ ذلِکَ عَشاءَهُ، صَلَّى اللّهُ عَلَیهِ وعَلى آبائِهِ.
امام سجّاد علیه السلام هر روز که روزه مىگرفت، دستور مىداد که گوسفندى ذبح شود و قطعه قطعه و پخته گردد. عصر که مىشد، بر روى دیگها خم مىشدند تا بوى آب گوشت را در حال روزه احساس کند. سپس مىفرمود: «ظرفها را بیاورید. براى فلان خانواده بریزید. براى فلان خانواده بریزید...». سپس نان و خرماى خشک مىآوردند و غذایش همان بود. درود خدا بر او و پدرانش باد!
بحار الانوار: ج ۹۶ ص ۳۱۷
امام باقر علیه السلام فرمودند:
تُقَدِّمُ الصَّلاةَ عَلَى الإِفطارِ، إلاّ أن تَکونَ مَعَ قَومٍ یَبتَدِئونَ بِالإِفطارِ فَلا تُخالِف عَلَیهِم وأفطِر مَعَهُم ، وإلاّ فَابدَأ بِالصَّلاةِ؛ فَإِنَّها أفضَلُ مِنَ الإِفطارِ، وتُکتَبُ صَلاتُکَ وأنتَ صائِمٌ أحَبُّ إلَیَّ.
نماز را بر افطار مقدّم مىدارى، مگر آن که با گروهى باشى که اوّل، افطار مىکنند. پس با آنان مخالفت نکن و با ایشان افطار کن، وگرنه اوّل، نماز بخوان؛ چرا که بهتر از افطار است و نمازت با حالت روزه نوشته مىشود و این نزد من، محبوبتر است.
المقنعة: ص ۳۱۸
پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله فرمودند:
مِن فِقهِ الرَّجُلِ فی دینِهِ تَعجیلُ فِطرِهِ وتَأخیرُ سَحورِهِ.
از دین شناسى مرد، زود افطارى خوردن و تأخیر در سحرى خوردن است.
کنز العمّال: ح ۲۳۸۹۰
پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله فرمودند:
لا تَزالُ اُمَّتی بِخَیرٍ ما عَجَّلُوا الإِفطارَ وأخَّرُوا السَّحورَ.
امّت من، تا وقتى که زود افطارى بخورند و سحرى را به تأخیر اندازند، در نیکى اند.
کنز العمّال: ح ۲۳۸۸۵
<<
<
50
51
52
53
54
>
>>