موکب عالي دستور جهان آمد باز

موکب عالي دستور جهان آمد باز شاعر : انوري به سعادت به مقر شرف و عزت و ناز موکب عالي دستور جهان آمد باز موکبش تا به سعادت رود و آيد باز جاودان در کنف خير و سعادت بادا کرد بر درگه عاليش در فتنه فراز صاحب و صدر زمين ناصر دين آنکه قضا دهر شوريده‌تر و تيره‌تر از زلف اياز بازگيرد پس از اين رونق ملک محمود فتنه در خواب دگرباره کند پاي دراز زاستين داد دگرباره کند دست برون رايت امن و امان باز کشد سر به فراز شعله‌ي خوف و خطر باز نهد رخ به نشيب ...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

موکب عالي دستور جهان آمد باز

شاعر : انوري

به سعادت به مقر شرف و عزت و ناز		موکب عالي دستور جهان آمد باز
موکبش تا به سعادت رود و آيد باز		جاودان در کنف خير و سعادت بادا
کرد بر درگه عاليش در فتنه فراز		صاحب و صدر زمين ناصر دين آنکه قضا
دهر شوريده‌تر و تيره‌تر از زلف اياز		بازگيرد پس از اين رونق ملک محمود
فتنه در خواب دگرباره کند پاي دراز		زاستين داد دگرباره کند دست برون
رايت امن و امان باز کشد سر به فراز		شعله‌ي خوف و خطر باز نهد رخ به نشيب
تيهو از باز تحاشي نکند در پرواز		گرگ با ميش تعدي نکند در صحرا
چه که در پنجه‌ي شير و چه که در مخلب باز		چنگ در سر کشد از بيم سياست چو کشف
پس از اين زهره ندارد که برادر اواز		داعي شر که همي نعره به عيوق کشد
گردن از مرتبه چندان که بخواهي به فراز		دست با عهد تو کردست قضا در گردن
وي شده چشم معالي به بزرگي تو باز		اي شده دست ممالک ز ايادي تو پر
قبله‌ي حکم ترا حاکم قضا برده نماز		دامن جاه ترا جيب فلک برده سجود
بدرد وهم تو بر کتم عدم پرده‌ي راز		ببرد باس تو از روي اجل گونه و رنگ
مرگ سرگشته و حيران جهان گردد باز		سد حزم تو اگر گرد زمانه بکشند
وز نوال تو جهان يافته سرمايه و ساز		از رسوم تو خرد ساخته پيرايه‌ي ملک
چرخ را عقل برون کرد ز در دست‌انداز		پايه‌ي قدر تو جاييست که از حضرت او
با کف دست تو در جود و سخا آيد آز		با کف پاي تو در خاک وقار آيد چرخ
کز قناعت نکند دست برون پيش نياز		با چنين دست مرا دست برون کن پس از اين
جز که دينار که در عمر نکرديش اعزاز		هرکرا دست تو برداشت بيفزودش عز
همچو از بيم قطيعت بجهد از سر گاز		در کفت نامده از بيم مذلت بجهد
طنز را ماند و من بنده نباشم طناز		فلکي نه چه فلک باش که اين يک سخنم
ماه نمام نداري تو و مهر غماز		زحل نحس نداري تو و مريخ سفيه
جرم او باز همه پوست چو ترکيب پياز		عرض تو هست همه مغز چو تجويف دماغ
وي ز قهر تو نشاني به هواي اهواز		اي ز لطف تو نسيمي به زمين تاتار
آب دندان‌تر ازو کس نتوان يافت به باز		حاسدت با تو اگر نرد عداوت بازد
دست خون باخته شد جاي به ياران پرداز		اجلش در ندب اول گويد برخيز
گرچه اندر همه کاري بنمايد اعجاز		عقل عاجز شود از مدح تو با قوت خود
عذر تقصير بگفتم به طريق ايجاز		نيز من قاصرم از مدح تو در بيتي چند
منهي حزم حديث حرکت کرد آغاز		يارب آنشب چه شبي بود که در حضرت تو
دل ما تنگتر از ديده‌ي ترکان طراز		جان ما تيره‌تر از طره‌ي خوبان ختن
گشته با عقده‌ي گردون به سياست انباز		عقد ابروي قضا از پي تسکين شغب
شد سبک دل ز پيشت عالمي از گرم و گذار		چون رکاب تو گران گشت و عنان تو سبک
فتح گردون ز يسار تو همي کرد آواز		حفظ يزدان ز يمين تو همي کرد انهي
وان همي گفت که من بر عقبم تيز متاز		اين همي گفت که من بر اثرم گرم مران
تا جهاني ز تو افتاده در اقبال و نواز		اينت اقبال که باز آمدي اندر اقبال
تا به هر وجه که باشد نبود حق چو مجاز		تا به هر نوع که باشد نبود روز چو شب
همچو تقدير بحق بر همه کس حکم و جواز		در جهان گرچه مجازست شب و روزت باد
وز ازل جامه‌ي جاه تو مزين به طراز		تا ابد نايه‌ي عمر تو مقيد به دوام
عرصه‌ي عمر ترا نيست کراني بگراز		ساحت عز ترا نيست کناري بخرام