| همايون خلعت سلطان عالم | | مبارک باد و ميمون باد و خرم |
| مبارک باشد و ميمون و خرم | | بلي خود خلعت سلطان بهرحال |
| که حد و قدر آن کاريست معظم | | ترا بيرون ز تشريف شهنشاه |
| که نه قدرش بود از قدر تو کم | | نيارد داد گردون هيچ دولت |
| و يا در نهي تو تاخير مدغم | | ايا در امر تو تعجيل مضمر |
| مخر عهد و در فرمان مقدم | | مقدم عهد و در دولت مخر |
| جهان را حزم تو بنياد محکم | | فلک را قدر تو والا ذعالي |
| کند سهم تو سور زهره ماتم | | کند امن تو آب فتنه تيره |
| چه جاي اين حديثست آسمان هم | | زمين تاب عنان تو ندارد |
| نهادست از تحير دست بر هم | | ستم تا پاي عدلت در ميان بست |
| دلت را خواستم گفتن زهي يم | | کفت را خواستم گفتن زهي ابر |
| که ما را اندرين حکميست ملزم | | قضا گفتا معاذالله مگو اين |
| کفش را گفتهام جود مجسم | | دلش را گفتهام عقل مجرد |
| تصرفهاي کلکت را مسلم | | به قدرت آسماني زان زمين شد |
| قرار ملک سطان معظم | | ز کلک بيقرار تست گويي |
| حديث رستمست و رخش رستم | | نباشد منتظم بيکلک تو ملک |
| که در عمر آن نکردست از کف و دم | | به کلک و راي در ملک آن کني تو |
| به ايجاب دعا عيسي مريم | | به اعجاز عصا موسي عمران |
| چه اندر دست ديوان خاتم جم | | چه اندر صدر تو ديوان طغري |
| هميشه خشکسال آز را نم | | تويي کز فتح باب دست تو هست |
| ز داروخانهي خلق تو مرهم | | جراحتهاي آسيب فلک را |
| همه آفاق را در شادي و غم | | همه اسلام رادر راحت و رنج |
| دهد يسر از يسارت نقش خاتم | | برد يمن از يمينت نوک خامه |
| کريم ابن کريمي تا به آدم | | چو تو در دور آدم کس نديدست |
| بنيآدم به کرمنا مکرم | | غرض ذات تو بود ارنه نگشتي |
| زبانم هست در نعت تو ابکم | | بيانم هست از وصف تو عاجز |
| تويي مانند تو والله اعلم | | سخن کوتاه شد گر راست خواهي |
| نه صبح اشهب و نه شام ادهم | | الا تا از خم گردون برون نيست |
| مبادا پشت اقبال ترا خم | | مبادا صبح تاييد ترا شام |
| چو از روي تناسب زير با بم | | ابد با مدت عمرت هم آواز |
| فروتر بارگاهت چرخ اعظم | | کمينه پاسبانت بخت بيدار |