من که اين صفه‌ي همايونم

من که اين صفه‌ي همايونم شاعر : انوري دايه‌ي خاک و طفل گردونم من که اين صفه‌ي همايونم در علو از زمانه بيرونم در نهاد از فلک نمودارم وز شرف پادشاه هامونم از شرف پاسبان کهسارم نه به قوت کمال مغبونم نه ز سعي جمال محرومم پاي مرد سديد حمدونم در قيامت به صد زبان همه شکر که به قامت الف به خم نونم آنکه آن دارد از زمانه منم که چو ليلي بسي است مجنونم با چنين فر و زيب و حسن و جمال زاير سده‌ي همايونم چه شود گر بزرگواري شد آب روي جمال...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

من که اين صفه‌ي همايونم

شاعر : انوري

دايه‌ي خاک و طفل گردونم		من که اين صفه‌ي همايونم
در علو از زمانه بيرونم		در نهاد از فلک نمودارم
وز شرف پادشاه هامونم		از شرف پاسبان کهسارم
نه به قوت کمال مغبونم		نه ز سعي جمال محرومم
پاي مرد سديد حمدونم		در قيامت به صد زبان همه شکر
که به قامت الف به خم نونم		آنکه آن دارد از زمانه منم
که چو ليلي بسي است مجنونم		با چنين فر و زيب و حسن و جمال
زاير سده‌ي همايونم		چه شود گر بزرگواري شد
آب روي جمال ميمونم		تا بيفزود گرد دامن او
حوت گردون و حوت ذوالنونم		مخلص‌الدين که نام و ذاتش را
قسمت رزق را چو قانونم		آنکه با دست گوهرافشانش
با کف او نظير جيحونم		با دل او عديل دريابم
صدف چند در مکنونم		آنکه ز اقبال او هر آيينه
وز دگر بحر نطق موزونم		از يکي کان حسن اخلاقم
کز تو در انتقام افزونم		در چو من کس کمان قصد مکش
تا نشد جاي حبس قارونم		گنج قارون به کس دهم ندهم
نشود زرد روي گلگونم		دعويي مي‌کنم که در برهان
تو نه گرگي و من نه شعمونم		خود خلاف از ميانه برداريم
تا که گويد مرا که معطونم		تا که گويد ترا که مردودي
آشنا شو نه ناکس دونم		با من اين دوست اين چه بوالعجبي است
تو چنان بوده‌اي که اکنونم		من چنان بوده‌ام که اکنوني
هم تو بيني که در وفا چونم		گر بر اين مايه اختصار کني
معتکف بر در شبيخونم		ورنه مي‌دان که به روز فنا
تا ز سکان ربع مسکونم		يک زمان ساکنت رها نکنم
يا به طوفان تلف شود خونم		يا ز غيرت هدر کنم خونت