لاله‌ي ناشکفته بي‌رزمي

لاله‌ي ناشکفته بي‌رزمي شاعر : انوري رمحهاي سنان‌گزاي آرد لاله‌ي ناشکفته بي‌رزمي جامهاي جهان‌نماي آرد نرگس نوشکفته بي‌بزمي که مددهاي جانفزاي آرد جاهت اندر ترقيي بادا که خللهاي جانگزاي آرد خصمت اندر تراجعي بادا چو بخت آتش فتح و سپند مي‌آرد خدايگانرا از چشم زخم ملک چه باک هنوز ابر ز انعام تو همي بارد هنوز ماه ز تاييد تو همي تابد نهال ملک که اقبال جاودان کارد ز خشکسال حوادث چگونه خشک شود که کامش از قبل طاعت تو مي‌خارد لگام حکم...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

لاله‌ي ناشکفته بي‌رزمي

شاعر : انوري

رمحهاي سنان‌گزاي آرد		لاله‌ي ناشکفته بي‌رزمي
جامهاي جهان‌نماي آرد		نرگس نوشکفته بي‌بزمي
که مددهاي جانفزاي آرد		جاهت اندر ترقيي بادا
که خللهاي جانگزاي آرد		خصمت اندر تراجعي بادا
چو بخت آتش فتح و سپند مي‌آرد		خدايگانرا از چشم زخم ملک چه باک
هنوز ابر ز انعام تو همي بارد		هنوز ماه ز تاييد تو همي تابد
نهال ملک که اقبال جاودان کارد		ز خشکسال حوادث چگونه خشک شود
که کامش از قبل طاعت تو مي‌خارد		لگام حکم تو خواهد سر زمانه و بس
که جود او به سوئالي جهان کم انگارد		اگرچه همت اعلام تو درين درجه است
زمانه مي‌نتواند جهان نمي‌يارد		ز بند حکم تو بيرون شدن به هيچ طريق
زمام حکم به دستت چگونه بسپارد		نه دير زود ببيني که بار ديگر ملک
که وام عذر تو جز کردگار نگزارد		ز روزگار مکن عذر کردهاش قبول
بجاي تو دگري واثقم که نگمارد		ترا خداي چو بر عالم از قضا نگماشت
به روز روشن از آن پس ستاره بشمارد		مباد روزي جز ملک تو جهان که جهان
که بر سر تو فلک موي هم نيازارد		در اين که هستي مردانه‌وار پاي‌افشار
چو مرد حادثه بر صبر پاي بفشارد		در فرج به همه حال زود بگشايد
خطاست آنکه همي حاسد تو پندارد		ترا هنوز مقامات ملک باز پس است
تويي که مثل تو خورشيد سايه بنگارد		تو آفتاب ملوکي و سايه‌ي يزدان
خداي سايه‌ي خود را چنين بنگذارد		چو آفتاب فلک را غروب نيست هنوز
گرفته‌اند که غمهاي ملک بگسارد		ز خواب بنده‌ي خسرو معبران فالي
طاعت پادشاه وقت به وقت		به خواب ديد که در پيش تخت شعري خواند
رحمت سايه‌ي خداي برو		هرکه در بندگي بجاي آرد
خاصه آن پادشا که چترش را		سايه‌ي رحمت خداي آرد
ستراعلي جلال دولت و دين		بخت با سايه‌ي هماي آرد
جبرئيل از پي رکاب رويش		که اگر سوي سد ره راي آرد
آنکه در حل مشکلات امور		نوبتي بر در سراي آرد
کاه با اصطناع انصافش		کلک او صد گره‌گشاي آرد
روز حکمش قضاي ملزم را		خدمتيهاي کهرباي آرد
رشک دستش سحاب نيسان را		هر زمان زير دست راي آرد
آنکه چون عصمتش تتق بندد		گريهاي به هاي هاي آرد
مردم ديده را ز خاصيتش		دور بينندگي به پاي آرد
باد را سوي حضرتش تقدير		آسمان از رمد قباي آرد
نفس نامي ز حرص مدحت او		بسته دست و شکسته پاي آرد
اي سليمان عهد را بلقيس		برگ سوسن سخن‌سراي آرد
بنده گرچه به دستبرد سخن		کس به داود لحن ناي آرد
طبع حسان مصطفايي کو		با همه روزگار پاي آرد
زانکه مقبول مصطفي نشود		تا ثناهاي غمزده‌اي آرد
از سليمان و مور و پاي ملخ		هرچه طيان ژاژخاي آرد
تا بود زاده‌ي بنات زمان		ياد کن هرچه اين گداي آرد
باد را جوز دي چو عدل بهار		هرچه خاک نبات‌زاي آرد
وزان قصيده همين قطعه ياد مي‌آرد		رنگ‌فرساي مشکساي آرد