| بنگر که: کيستي تو و مال که ميبري؟ | | اي رنج ناکشيده، که ميراث ميخوري |
| درياب کز تو باز نماند چو بگذري | | او جمع کرد و چون به نميخورد ازو بماند |
| درويش را چو دست بگيري توانگري | | مردم به دستگاه توانگر نميشود |
| با ايزدش معامله کن، گر مبصري | | از قوت و خرقه هرچه زيادت بود ترا |
| در غل غول باشي، تا با زن و زري | | زر غول مرد باشد و زن غل گردنش |
| برگير ازو تو مهر و مگيرش به مادري | | شوهر کشيست، اي پسر، اين دهر بچهخوار |
| کان نيستي که به ز خدا بنده پروري | | فرزند بندهايست، خدا را، غمش مخور |
| ور مدبرست، رنج زيادت چه ميبري؟ | | گر مقبليست گنج سعادت از آن اوست |
| قانون بد منه، که به کلي تو ميخوري | | اي خواجه، ملک را که به دست تو دادهاند |
| مال رعيت از ستم و جور لشکري | | بيعدل ملک دير نماند، نگاه دار |
| گر خود به بال جعفر طيار ميپري | | گرد هوي مگرد، که گردد وبال تو |
| در موج او مرو، چو نداني شناوري | | درياي فتنه اين هوس و آرزوي تست |
| دست از جهان بشوي، که آنست گازري | | اين شست و شوي جبه و دستار تا به کي؟ |
| در فعل خويشتن تو اگر نيک بنگري | | هرگز نباشدت به بد ديگران نظر |
| ناگه رسن دراز کند چرخ چنبري | | پر سرمکش، که عاقبت از بهر کشتنت |
| رو با خرد نشين، که تو از چرخ برتري | | جاي خرد به مرتبه بالاي چرخهاست |
| پيش خرد نتيجهي جهلست کافري | | بوجهل را ز کعبه به دوزخ کشيد جهل |
| شمشير برق در رخ خورشيد خاوري | | ظلمت خلاف نور بود، زان کشيد ابر |
| گرد تو کس نگردد، اگر گاو عنبري | | صد جامهي سياه بپوشي، چو خلق نيست |
| زان غسل واجبيست، که با زن برابري | | خوابت نگيرد، ار نبود همسر تو زن |
| کز چشم ما براي چه پنهان شود پري؟ | | شايد که از تو ديو گريزان شود، مگوي : |
| عذر گناه کرده، بگو: تا چه آوري؟ | | گيرم که بعد ازين نکني روي در گناه |
| روزي که کردگار کند با تو داوري | | از کار کرد خويش پشيمان شوي يقين |
| قولش قبول کن، که به اقبال رهبري | | گفتار اوحدي نبود بيحقيقتي |
| ور غالبي، دريغ نداري ز مشتري | | گر طالبي، فروغ بگيري ز آفتاب |