اگر صد چون توميرد غم ندارم

اگر صد چون توميرد غم ندارم شاعر : اوحدي مراغه اي که سر گردان و عاشق کم ندارم اگر صد چون توميرد غم ندارم به آه سرد گرمش چون توان کرد؟ دلم سنگست، نرمش چون توان کرد؟ به آهو نافه بخشد زلف پستم به شوخي شير گيرد چشم مستم ز تنگ شکر مصري چه خيزد؟ چو از تنگ دهانم قند ريزد ز مال خويشتن بخشيد،خوش کرد اگر صد بوسه لعلم پيشکش کرد که از لعلم حساب خرج خواهي؟ ترا بر من که داد اين پادشاهي؟ ز لب شکر بدان بخشم که خواهم چو من در ملک خوبي پادشاهم ...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

اگر صد چون توميرد غم ندارم

شاعر : اوحدي مراغه اي

که سر گردان و عاشق کم ندارم		اگر صد چون توميرد غم ندارم
به آه سرد گرمش چون توان کرد؟		دلم سنگست، نرمش چون توان کرد؟
به آهو نافه بخشد زلف پستم		به شوخي شير گيرد چشم مستم
ز تنگ شکر مصري چه خيزد؟		چو از تنگ دهانم قند ريزد
ز مال خويشتن بخشيد،خوش کرد		اگر صد بوسه لعلم پيشکش کرد
که از لعلم حساب خرج خواهي؟		ترا بر من که داد اين پادشاهي؟
ز لب شکر بدان بخشم که خواهم		چو من در ملک خوبي پادشاهم
که اين چون گنج شد يا آن چو مارست؟		ترا با روي و زلف من چه کارست؟
که بر بندي به هر نزديک و دورم		براي آن همي دادي غرورم
خريدار شگرفي راستي تو!		مرا از بهر اين مي‌خواستي تو؟
که گر شهري بسوزم پادشاهم		به هر جرمي ميور در گناهم
تو مي‌سوز اندرين سودا، که خامي		نسازد پادشاهان را غلامي
که نتوان با تو دل در ديگري بست		برون آور، ترا گر حجتي هست
که خود را بسته‌ي دامي نکردم		من آن آهووش صحرا نوردم
به يک جا چون نشيند تا بميرد؟		دلم هر لحظه جايي انس گيرد
هر آن کس را که خواهم يار گيرم		گهي گل چينم و گه خار گيرم
يکي را آهنين زنجير سازم		يکي را بر لب خود مير سازم
ولي هرگز پشيماني ندانم		دل مردم بسوزم تا توانم
سر خود گير و با او سربسر کن		ز روبه بازي زلفم حذر کن
دلم از بهر آن لرزد که خواهد		سرم سوداي او ورزد که خواهد
تو خود بس ناتوان گشتي، ولي من		همي گويي: ترا چون موي شد تن