| زو نخواهي که خواست حاجت نيست | | اوحدي، گر سر لجاجت نيست |
| زو چه خواهي که باشد آن به ازو؟ | | باغ و خرمن چه خواهي و ده ازو؟ |
| کو نمايد به هر مرادت راه | | تو ازو وقت حاجت او را خواه |
| ور جزو خواهي اين ارادت نيست | | گر مريدي جزو مرادت نيست |
| خيز و بيخود برو، که او ماند | | هر که بياو رود فرو ماند |
| تو نماني، چو آشنا گردي | | او شوي گر ز خود فنا گردي |
| آنچه کردي طلب درين خانه است | | مرغ آن باغ صيد اين دانه است |
| تير آن شست بر نشانهي تست | | زلف معشوق زير شانهي تست |
| به خدا باشد ار تواند رفت | | به خود آنجا کسي نداند رفت |
| يا خود او يا از آن او باشد | | هر چه اندر جهان او باشد |
| علم بر آستان او نرسد | | خرد اندر جهان او نرسد |
| از تو در نيم راه باز استد | | با تو عقل ار چه بس دراز استد |
| ور براند، کجا تواني شد؟ | | گر بخواند، جدا نداني شد |
| بستيزي کست ندارد دوست | | بگريزي، کجا روي که نه اوست؟ |
| نقش ديوار دان و صورت در | | صورتي را کزو نبود خبر |
| که ز نقاش در گماني تو | | سر اين نقش را چه داني تو؟ |
| لم يزل بود لايزال بود | | ما نباشيم و اين جلال بود |
| به خداي، ار خداي را بيني | | تا تو اين جاه و جاي را بيني |
| تو نبيني، گناه ما نبود | | ز تو يک نفس جدا نبود |
| ز محمد توان رسيد آنجا | | راه خود کس به خود نديد آنجا |