| هر دو در دين مبارز و چالاک | | خسروي طاهر و وزيري پاک |
| وين جهان را نظام داده به کلک | | آن فلک را کشيده اندر سلک |
| وين چو مهرست در جهان کمال | | آن چو ماهست بر سپهر جلال |
| دل کفر از شعاع آن پر سوز | | شب دين از فروغ اين شده روز |
| و آنچه اين، او جز اعتراف نکرد | | هر چه اين گفت او خلاف نکرد |
| جان آن سال و مه بر جانان | | تن آن دل شده، دل اين جان |
| ماه با عزم اين کهن لنگي | | زهره در بزم آن کژ آهنگي |
| عزم اين مر مخالفان را بند | | قول آن را به راستي پيوند |
| حکم تاليف آن روان و روا | | دل ز تضعيف اين به برگ و نوا |
| وين بميري ز ماه دارد ننگ | | آن به شاهي فلک گزيد اورنگ |
| وين به تبريز دين عمارت کرد | | آن به بغداد عشق غارت کرد |
| کلک او محرز کنوز قدر | | تيغ اين منهي رموز ظفر |
| سير آن در رضاي خالق چيست | | سر اين با خداي و خلق درست |
| هر دمي بخت اين و ارزي نو | | هر زمان فکر آن به طرزي نو |
| بل دو جانند در تني مضمر | | دو جهانند هر تني به هنر |
| باهم اين پادشاه و اين دستور | | سخت نيکند، چشم بدشان دور |