اي پژوهنده‌ي حقايق کن

اي پژوهنده‌ي حقايق کن شاعر : اوحدي مراغه اي نفسي رخ درين دقايق کن اي پژوهنده‌ي حقايق کن پيش من کج نشين و راست بگوي هر چه پرسم ترا بهانه مجوي چيست؟ با خود يکي نگويي تو اين جهاني که اندوريي تو بود يا خود نبود و پيدا شد؟ اصل او از کجا هويدا شد؟ که مرين گنج را کليد آمد چه نخست از عدم پديد آمد؟ از چه ساکن شد اين زمين نژند؟ متحرک چراست چرخ بلند؟ وين يکي با سکون و سرد چراست؟ آن يکي گرم و گرد گرد چراست؟ وين تر و خشک و گرم و سرد از چيست؟...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

اي پژوهنده‌ي حقايق کن

شاعر : اوحدي مراغه اي

نفسي رخ درين دقايق کن		اي پژوهنده‌ي حقايق کن
پيش من کج نشين و راست بگوي		هر چه پرسم ترا بهانه مجوي
چيست؟ با خود يکي نگويي تو		اين جهاني که اندوريي تو
بود يا خود نبود و پيدا شد؟		اصل او از کجا هويدا شد؟
که مرين گنج را کليد آمد		چه نخست از عدم پديد آمد؟
از چه ساکن شد اين زمين نژند؟		متحرک چراست چرخ بلند؟
وين يکي با سکون و سرد چراست؟		آن يکي گرم و گرد گرد چراست؟
وين تر و خشک و گرم و سرد از چيست؟		اين تف و باد و آب و گرد از چيست؟
وز چه اين تخم بيخ و بار گرفت؟		به چه چيز اين زمين قرار گرفت؟
نور اين آفتاب و ماه از چيست؟		ظلمت اين شب سياه از چيست؟
کدخدا چون و خانه چند آمد؟		از چه اين قلعه سربلند آمد؟
چندشان دخترست و چند پسر؟		چند از آن مادرند و چند پدر؟
نرسيدي به خويش، در چه رسي؟		تو چه چيزي؟ چه جوهري؟ چه کسي؟
دل که و نفس را چه باشد نام؟		اين خرد خود کجا و روح کدام؟
به چه کار آمدي درين خانه؟		چون فتادي به شهر بيگانه؟
با تو گر نيست اين سخن با کيست؟		اين فرستادن پيمبر چيست؟
چه حجاب و که حاجبست اينجا؟		از چه پرهيز واجبست اينجا؟
آدم از چيست و آدمي چه بود؟		سازگاري و مردمي چه بود؟
چه کسان را نمونه بايد کرد؟		زندگاني چگونه بايد کرد؟
منزل اصل را چه نام بود؟		خلق هر منزلي کدام بود؟
به چه خيزست باز گشت؟ بگوي		آنچه ديدي ز سر گدشت بگوي
پرسش حال خوب و زشت کجاست؟		چيست اين دوزخ و بهشت کجاست؟
هول يوم‌الحساب چون باشد؟		تن و جان را عذاب چون باشد؟
ز چه پيدا شد اين تفاوت ژرف؟		اصل اينها چو نيست جز يک حرف
باز دان اين، که کار بازي نيست		کار اين سلطنت مجازي نيست
گر ندانسته‌اي گناه از تست		همه دانستنيست اين به درست
تا به کيخسروي براري نام		به در آور اصول آن زين جام
اندرين خاکدان بماني تو		اگر اين نکتها نداني تو
وز براي چنين شماري بود		آخر اين آمدن بکاري بود
همه خود بود هر چه ميبايست		ورنه اين دردسر چه ميبايست؟
زين جهان دانش اختيار کني		تو بدان آمدي که کار کني
رنج بيني و دردسر يابي		همه را بنگري و دريابي
کيست سالوس؟ خوش بروخندي		چيست ناموس؟ دل بر او بندي
وز خدا اين رسالتست به تو		دانش اين حوالتست به تو
نسبت بيش و کم پديد شود		تا حدوث از قدم پديد شود
ملک جاويد را ثنا گويي		ترک اين عالم فنا گويي
نفس بي‌علم هيچ نتوانست		جز به علم اين کجا توان دانست؟