| مبر اين را به شهر هنگامه | | نامهي اولياست اين نامه |
| ره دوزخ پديد و راه بهشت | | اندرين نامه بديع سرشت |
| اندرين چند بيت کردم ياد | | سخن مبدا و معاش و معاد |
| حيلت دزد و حالت تاجر | | صفت بر و صورت فاجر |
| قمري بيتبرقعست و کلف | | سخني بيتکلفست و صلف |
| ز امهات حضور زاينده | | فکر در گفتنش نه پاينده |
| به مقاصد اشارتي چندند | | نفس را اين بشارتي چندند |
| وندرو نقش کل رقم کردم | | نام اين نامه «جام جم» کردم |
| هر چه خواهي درو توان ديدن | | تا چو رغبت کني جهان ديدن |
| منزل او کدام و راه کجاست؟ | | بشناسي درو که شاه کجاست؟ |
| رنج ديوانه، خواب مست از چيست؟ | | دشمن شاهرا شکست از چيست؟ |
| رخ اين خانگي ز پرده که ديد؟ | | در اين خانه را که يافت کليد؟ |
| وز مسمي چه مايه راه به اسم؟ | | چه مسافت ز گنج تا به طلسم؟ |
| راه باطل جدا کني از حق | | باز داني مقيد از مطلق |
| غول رختت به چه نيندازد | | هيچ ديوت ز ره نيندازد |
| راه يابي به ملت حنفي | | دور باشي ز مکرهاي خفي |
| مرد چونست، و مردمي چه بود؟ | | بتو گويد که آدمي چه بود؟ |
| به ضلال مبين مثل نشوي | | سخره و رام هر دغل نشوي |
| حالت از علم بيگمان ماند | | مالت از دزد در امان ماند |
| موکب روح ترک تاز کند | | باز فکر تو چشم باز کند |
| بازيابي که منزل تو کجاست؟ | | گول گشتت نباشد از چپ و راست |
| دلت از نقش غير ساده شود | | ديدهي عبرتت گشاده شود |
| و اوحدي را ثوابها حاصل | | تو به فتحي چنين شوي واصل |
| دولت خواجه از خدا خواهي | | گر نشايد که عذر ما خواهي |