| بهل اين اضطراب و طيش امروز | | نوبهارست و روز عيش امروز |
| جاي رحمست بر چنان مستي | | وقت ياريست، دوستان دستي |
| دست بر هم زنيم و در گذريم | | گر چه جاي غمست، غم نخوريم |
| يکدم از درد سر نيسودند | | پيش دستان، که پيش ازين بودند |
| تا ازيشان کني به نيکي ياد | | بتو هشتند منزلي آباد |
| جهد کن تا بهش تواني خورد | | زانچه هست ار بهش نداني کرد |
| چون شنيدي بنه اساسي نو | | سيرت آن گذشتگان بشنو |
| حاصل رنج خود بپاش و بپوش | | خوش زمينيست، در عمارت کوش |
| بيشتر رخ به عدل بايد کرد | | اين عمارت به عدل شايد کرد |
| که بدان ملک حکم دارد و دست | | هر کسي را به قدر ملکي هست |
| هر يکي دارد از حکومت بهر | | شاه در کشور و ملک در شهر |
| دان که آن ملک را خراب کنند | | گر نه از معدلت خطاب کنند |
| بلکه در هستي خود و تن خويش | | پادشاهي تو هم به مسکن خويش |
| ثبت کن نام بيگناهي خود | | اندرين ملک پادشاهي خود |
| که حسابت کنند موي به موي | | بيحسابي مکن، بهانه مجوي |
| ملک او را مکن به ظلم خراب | | آنکه عدلش نميرود در خواب |
| اندر آن خانه شرمسار شوي | | که درين خانه بيوقار شوي |
| که بجز اوحدي نداند کس | | اين سخن راز اوحدي بر رس |