پسري را پدر سلاح آموخت

پسري را پدر سلاح آموخت شاعر : اوحدي مراغه اي هم کمربست و هم کلاهش دوخت پسري را پدر سلاح آموخت هوس بيشه کرد و کشتن شير چون پسر شد به زور پنجه دلير رفت يکروز در نيستاني نوجوان هم چو سرو بستاني حمله کرد و گرفت به روي راه ماده شيري بديدش از ناگاه به سر پنجه در کشيدش زار تير برنا نکرد در وي کار زود در بيشه شد که: واي پسر! پدرش را چو شد ز حال خبر گفت: ازين بد مرا نبود گناه پسر او از جگر بر آورد آه چه توان کرد چون تو خود کردي؟ با...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

پسري را پدر سلاح آموخت

شاعر : اوحدي مراغه اي

هم کمربست و هم کلاهش دوخت		پسري را پدر سلاح آموخت
هوس بيشه کرد و کشتن شير		چون پسر شد به زور پنجه دلير
رفت يکروز در نيستاني		نوجوان هم چو سرو بستاني
حمله کرد و گرفت به روي راه		ماده شيري بديدش از ناگاه
به سر پنجه در کشيدش زار		تير برنا نکرد در وي کار
زود در بيشه شد که: واي پسر!		پدرش را چو شد ز حال خبر
گفت: ازين بد مرا نبود گناه		پسر او از جگر بر آورد آه
چه توان کرد چون تو خود کردي؟		با من، اي مهربان، تو بد کردي
بمن آموخت شير اين بيشه		چون نياموختي بمن پيشه
تا نباشد ترا پشيماني		تو بجاي آر آنچه بتواني
که کني در سيه سپيدش چست		اولين حقت اين بود به درست
که کفافي از آن بر اندوزد		دومين پيشه‌اي بياموزد
تا شود جفت همسري به حلال		سوم آن کش مدد شوي از مال
کني از صحبت بدان دورش		دهي از قرب نيکوان نورش
گر بر آورد سر به نامردي		چون تو اين احتياط‌ها کردي
وز خدا و تو غم نداشته‌اند		دان که آن را به ظلم کاشته‌اند
آن ز جاي دگر به بايد جست		چون نيايد سبو ز آب درست
که جهان موج ميزند زينها		زان مبدل شدست آيينها
جز خموشي و جز کناره‌ي ما		مردم اينند؟ چيست چاره‌ي ما
که برو صد شکست مي‌نکنند		شير مردي به دست مي‌نکنند
آنکه مهرش شکسته باشد و سست		نتواند شنيد نام درست
که بگردان بلاي ناگاهان		جرم بخشا، به حرمت پاکان
به خداوندي از جوان وز پير		پرده‌ي عصمتت تو باز مگير
پرورش ده به حفظ خود همه را		از دم گرگ بگسل اين رمه را