| شرمشان نيست خود ز منبر و چوب | | آه ازين واعظان منبر کوب! |
| عين شوخي و محض نادانيست | | روي وعظي که در پريشانيست |
| نتوان رفتن از طريق فضول | | بر سر منبر و مقاوم رسول |
| که نيارد ز عشوه ياد آنجا | | آن تواند قدم نهاد آنجا |
| دست و پاي از سر طرب نزند | | نفس از شهوت و غضب نزند |
| علم او بر عمل گواه بود | | مشفق خلق و نيک خواه بود |
| هوس جاه و مال نپسندد | | از جهان جز حلال نپسندد |
| متفق گشته سر او با جهر | | در دم بوتهي رياضت و قهر |
| سر او نور آفتاب دهد | | خلق او بوي مشک ناب دهد |
| زر نخواهد، که کديه باشد و دق | | هر چه گويد درست گويد و حق |
| باشدش اکثر حديث به ياد | | علم تفسير خوانده بر استاد |
| بر در خلق جز به دين نرود | | به تکبر برين زمين نرود |
| شايد ار مرشد و امام بود | | آنکه در علمش اين مقام بود |
| حب دنيا و جمع مال آمد | | آنچه بر عالمان وبال آمد |
| زله بستن ز غايت خاميست | | زلت خاص آفت عاميست |
| نکني، درد سر چه ميجويي؟ | | واعظي، خود کن آنچه ميگويي |
| چه نشيني؟ بايست بر يک پاي | | جاي پيغمبر و رسول خداي |
| سينه پرجوش و چشمها پر نم | | سر فرا پيش و دستها برهم |
| نقدهايي که در سحر يابي | | عرض کن تحفهاي بيخوابي |
| زين نم و زين تپش تواني کشت | | در دل اهل صدق تخم بهشت |
| سخت جاني دورا به نرمي کش | | دو سه افسرده را به گرمي کش |
| خاص را مخلص حديث و کلام | | عام را از حلال گوي و حرام |
| آب قرآن بر آتش تن ريز | | بس ازين شعرهاي بادانگيز |
| ور نشينند منع بايد کرد | | منشان پيش يکدگر زن و مرد |
| مده او را به وعظ دستوري | | وعظ زن عفتست و مستوري |
| نازک و نغز و دلستان باشد | | زن که او شاهد و جوان باشد |
| به جوانان و امردان ناظر؟ | | خود به مجلس چرا شود حاضر؟ |
| بر سر ديگران کشيده قلم | | شيخ بر منبر و زنان بر لم |
| تا بود مرد زير و زن بالا | | برده خاتون به تخت بر کالا |
| از نماز و ورع چه کار آيد؟ | | خوب چون روي خود بيارايد |
| ور نگاهيت کرد، مست روي | | دست بيرون کند، ز دست روي |
| چون بديد آن دو زلف چون عنبر | | واعظ شب شب از سر منبر |
| آيت يا عزيز و يا يحيي | | ياد گيرد شب اندران احيا |
| هم چو يعقوب در تاسف و آه | | سوي مقري کند به روز نگاه |
| سورهي يوسف و زليخا چست | | پس بخوانند مقريان ز نخست |
| همه را محو عشق نامه کند | | تا ز قرآن کلاه و جامه کند |
| کين نه وعظست ناز و جماشيست | | داند ار ساوجيست ورکاشيست |
| دم دستار چار گز کني؟ | | چه دهي دين و باغ رز چه کني؟ |
| سخني کسب کن به کد و عرق | | لاف چندين مزن ز نقل ورق |
| چه گشايد ترا ز ذکر کسان؟ | | چند باشي عيال فکر کسان؟ |
| اگر از جمع شيرمرداني | | ذکر خود را بلند گرداني |
| با تو خود غير ازين حکايت نيست | | فضل و علم تو جز روايت نيست |
| منماي آنچه نيست در طينت | | مکن از جامهي کسان زينت |
| معجزات سخن نمودستند | | پيش ازين کاملا که بودستند |
| يادگاري گذاشتندهمه | | زان معاني که داشتند همه |
| از نشانها چه ميهلي آنجا؟ | | ايکه مقبول و مقبلي آنجا |
| اين سخن را ز راستان بنيوش | | راست گويي به راستگاري کوش |