مگر به ساحت گيتي نماند بوي وفا

مگر به ساحت گيتي نماند بوي وفا شاعر : خاقاني که هيچ انس نيامد ز هيچ انس مرا مگر به ساحت گيتي نماند بوي وفا فسردگان ز کجا و دم صفا ز کجا فسردگان را همدم چگونه برسازم وليک از آن نتوان يافت لذت خرما درخت خرما از موم ساختن سهل است که بس نماند که مانم ز سايه نيز جدا مرا ز فرقت پيوستگان چنان روزي است به مژده مردمک چشم بخشمش عمدا اگر به گوش من از مردمي دمي برسد وگر بشارت لاتقنطوا رسد فردا اگر مرا نداي ارجعي رسد امروز نصيب نفس من آيد نويد...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

مگر به ساحت گيتي نماند بوي وفا

شاعر : خاقاني

که هيچ انس نيامد ز هيچ انس مرا		مگر به ساحت گيتي نماند بوي وفا
فسردگان ز کجا و دم صفا ز کجا		فسردگان را همدم چگونه برسازم
وليک از آن نتوان يافت لذت خرما		درخت خرما از موم ساختن سهل است
که بس نماند که مانم ز سايه نيز جدا		مرا ز فرقت پيوستگان چنان روزي است
به مژده مردمک چشم بخشمش عمدا		اگر به گوش من از مردمي دمي برسد
وگر بشارت لاتقنطوا رسد فردا		اگر مرا نداي ارجعي رسد امروز
نصيب نفس من آيد نويد ملک بقا		به گوش هوش من آيد نداي اهل بهشت
صداي کوس الهي به پنج نوبه‌ي لا		نداي هاتف غيبي ز چار گوشه‌ي عرش
غريو سبحه‌ي رضوان و زيور حورا		خروش شهپر جبريل و صور اسرافيل
طراوت نغمات ملک به گاه ندا		لطافت حرکات فلک به گاه سماع
صهيل ابرش تازي ميانه‌ي هيجا		صرير خامه‌ي مصري ميانه‌ي توقيع
طريق کاسه‌گر و راه ارغنون و سه‌تا		نواي باربد و ساز بربط و مزمار
نفير فاخته و نغمه‌ي هزار آوا		صفير صلصل و لحن چکاوک و ساري
گزارش دم قمري به پرده‌ي عنقا		نوازش لب جانان به شعر خاقاني
که از ديار عزيزي رسد سلام وفا		مرا از اين همه اصوات آن خوشي نرسد
رسيد نامه‌ي صدر الزمان به دست صبا		چنان که دوشم بي‌زحمت کبوتر و پيک
صبا چو هدهد و محنت سراي من چو سبا		درست گوئي صدر الزمان سليمان بود
همي سرايم يا ايها الملاء به ملا		از آن زمان که فرو خواندم آن کتاب کريم
دو نوبهار کز آن عقل و طبع يافت نوا		بهار عام شکفت و بهار خاص رسيد
بهار خاص مرا شعر سيد الشعرا		بهار عام جهان را ز اعتدال مزاج
که نظم و نثرش عيدي مبد است مرا		سزد که عيد کنم در جهان به فر رشيد
زهي رشيد جواب آمدي به جاي صدا		اگر به کوه رسيدي روايت سخنش
بياض صبح و سواد دل مراست ضيا		ز نقش خامه‌ي آن صدر و نقش نامه‌ي او
بهم نيامد پروين و نعش در يک جا		ز نظم و نثرش پروين و نعش خيزد و او
که نعش و پروين در آفتاب شد پيدا		عبارتش همه چون آفتاب و طرفه‌تر آن
جوارشي ز تحيت مفرحي ز ثنا		براي رنج دل و عيش بد گوارم ساخت
مفرح از زر و ياقوت به برد سودا		معانيش همه ياقوت بود و زر يعني
به سخره چشمه‌ي خضرم چو خواند آن دريا		به صد دقيقه ز آب در منه تلخ ترم
مرا به طنز چو خورشيد خواند آن جوزا		زبون‌تر از مه سي روزه‌ام مهي سي‌روز
نهادمش به بهاي هزار و يک اسما		طويله‌ي سخنش سي و يک جواهر داشت
شش دگر را شش روز کون بود بها		به سال عمرم از او بيست و پنج بخريدم
گريخت در کنف او به وجه استسقا		مگر که جانم از اين خشک سال صرف زمان
ز هفت کشور جانم ببرد قحط و غلا		که او به پنج انامل به فتح باب سخن
که سوخته شدم از مرگ قدوة الحکما		حيات بخشا در خامي سخن منگر
که در ميانه‌ي خارا کني ز دست رها		شکسته دل تر از آن ساغر بلورينم
که در گلو ببرد موش، ريسمانش را		بدان قرابه‌ي آويخته همي مانم
چو عم بمرد، بمرد آن همه فروغ و صفا		فروغ فکر و صفاي ضميرم از عم بود
که برکشيده‌ي حق بود و برکشنده‌ي ما		جهان به خيره کشي بر کسي کشيد کمان
بقاي نام تو است اين قصيده‌ي غرا		ازين قصيده نمودار ساحري کن از آنک
خنک تو کاين همه دولت مسلم است تورا		به هرکسي ز من اين دولت ثنا نرسد
دمش بيند که خر، گنگ بهتر از گويا		اگر خري دم ازين معجزه زند که مراست
که چار مرغ خليل اندر آورد ز هوا		کمان گروهه‌ي گبران ندارد آن مهره
جواب ندهم الا انهم هم السفها		اگرچه هرچه عيال منند خصم منند
دهد جواب به واجب که اخسوا فيها		که خود زبان زباني به حبس گاه جحيم
وگر شوند سراسر درختک دانا		محققان سخن زين درخت ميوه برند
که به ز ياد توام نيست پيشواي دعا		دعاي خالص من پس رو مراد تو باد