اي باغ جان که به ز لبت نوبري ندارم

اي باغ جان که به ز لبت نوبري ندارم شاعر : خاقاني ياد لبت خورم مي سر ديگري ندارم اي باغ جان که به ز لبت نوبري ندارم کز طوق تو برون سر در چنبري ندارم طوق غم تو دارم بر طاق از آن نهم دل ديوانه‌ام که جز تو مه‌پيکري ندارم عيد مني و شادي مي‌بينم از هلالت زان است کز غم تو پا و سري ندارم عشق از سرم درآمد وز پاي من برون شد مهره کجا نهم که گشاد دري ندارم خاقانيم به جان بند در ششدر فراقت جز درگه تهمتن آبش‌خوري ندارم شروان سراب وحشت، من تشنه بيژن...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

اي باغ جان که به ز لبت نوبري ندارم

شاعر : خاقاني

ياد لبت خورم مي سر ديگري ندارم		اي باغ جان که به ز لبت نوبري ندارم
کز طوق تو برون سر در چنبري ندارم		طوق غم تو دارم بر طاق از آن نهم دل
ديوانه‌ام که جز تو مه‌پيکري ندارم		عيد مني و شادي مي‌بينم از هلالت
زان است کز غم تو پا و سري ندارم		عشق از سرم درآمد وز پاي من برون شد
مهره کجا نهم که گشاد دري ندارم		خاقانيم به جان بند در ششدر فراقت
جز درگه تهمتن آبش‌خوري ندارم		شروان سراب وحشت، من تشنه بيژن آسا
نيلوفرم که بي‌او نيل و فري ندارم		سردار تاجداران هست آفتاب و دريا
کز دور دولتش به دانش خري ندارم		محمود همت آمد، من هندوي ايازش
کان بحر دست را به زين عنبري ندارم		جان را کنم غلامش عغنبر به داغ فرمان
از بهر سد انصاف اسکندري ندارم		ياجوج ظلم بينم والا سداد رايش
الا سپاه خشمش من صرصري ندارم		او هود ملت آمد بر عاديان فتنه
هر فضله‌اي از آنها چون جعفري ندارم		نامردم ار ز جعفر برمک به يادم آيد
کز ملت مسيحا خود قيصري ندارم		لافد زمانه ز اقليم در دودمان رفعت
از قيصران چنان تو دين‌گستري ندارم		بطريق ديد رويش گفتا که در همه روم
گفت از حواريان چو تو حق‌پروري ندارم		نسطور ديد آيت مسطور در دل او
در قبضه‌ي مسيح چو تو خنجري ندارم		ملکاي اين سياست فرمانش ديد گفتا
بر پاکي مسيح چو تو محضري ندارم		يعقوب اين فراست دورانش ديد گفتا
بر دير چارمين فلک رهبري ندارم		اسقف ثناش گفتا جز تو به صدر عيسي
از همت يهودي غم خيبري ندارم		مريم دعاش گفت که چون نصرت تو ديدم
کن فرق را ز دست تو به افسري ندارم		عيسي بگفت دست فروکن به فرق امت
دجال را به توده‌ي خاکستري ندارم		مهدي که بيند آتش شمشير شاه گويد
گفت از خواص ملک چو تو سروري ندارم		کيوان که راهبي است سيه پوش دير هفتم
گفت از مدايح تو برون دفتري ندارم		برجيس جاثليق که انجيل دارد از بر
گفت از ظلال تيغش به مغفري ندارم		بهرام کاسقفي است به زنار هرقلي در
گفت از ملوک روم چو تو صفدري ندارم		خورشيد کوست قبله‌ي ترسا و جفت عيسي
گفت از سماع مادح تو به زيوري ندارم		ناهيد زخمه پرور ناقوس کوب انجم
گفت از جمال مدح تو به مخبري ندارم		تيري که سوخته است ز قنديل دير عيسي
گفت از محيط دست تو به معبري ندارم		ماهي که شيفته است به زنجير راهبان در
کز تيغ فتح زايت به مادري ندارم		عدل يتيم مانده ز پور قباد گفتا
کز نفس دين طراز تو به حيدري ندارم		ملک عقيم گشته ز آل يزيد گفتا
کافلاک را به گنبده‌ي نستري ندارم		گرزش چو لاله بر درد البرز را و گويد
زين راست‌تر به باغ بقا عرعري ندارم		رايات او چو ديد نقيب بهشت گفتا
کالا بنات نعش تو هم بستري ندارم		شمشير اوست شاه ظفر ز آن به چرخ گويد
هر عجم ازين حروف کم از عبهري ندارم		توقيع او چو يافت رقيب سروش گفتا
بي‌آستان تو دل بر کشوري ندارم		اي مرزبان کشور بهراميان بحسبت
شايم به کهتريت که بد گوهري ندارم		وي پهلوان ملکت داوديان به گوهر
در چشم و دل کم از تبت و ششتري ندارم		بر خلق و خلق تو من چون چشم و دل گمارم
زان نيل و دجله پيش کفت فرغري ندارم		شروان به همت تو چو بغداد و مصر بينم
کاينجا برون ز لطف تو خشک و تري ندارم		من شهربند لطف توام نه اسير شروان
من خيروان نديدم الا شري ندارم		شروان به دولت تو خود خيروان شد اما
کشتي شکست منت هر لنگري ندارم		حرمت برفت حلقه‌ي هر درگهي نکوبم
برگ سپاس بردن ز آهنگري ندارم		آنم که گر فلک به فريدونيم نشاند
دنبال آفتاب و پي کوثري ندارم		بالله که گر به تيرگي و تشنگي بميرم
ريم آهني نه‌ام که ز خود جوهري ندارم		آن آهنم که تيغ تو را شايم از نکوئي
جز در رواق هفت فلک منظري ندارم		در طاق صفه‌ي تو چو بستم نطاق خدمت
بر کوهه‌ي ثريا عقد ثري ندارم		در سايه‌ي قبولت باد جهان نيارم
آن روز کز در تو نسيم هري ندارم		جان نقش بلخ گردد دل قلب مرو گيرد
دارم مسيح گرچه سم خري ندارم		جويم رضات شايد گر دولتي نجويم
دارم اثير زيبد گر اخگري ندارم		بينم محيط شايد گر قطره‌اي نبينم
زين در نگردم ايرا زين به دري ندارم		بر من درت گشايد درهاي آسمان را
کز راستي بجز صفت مسطري ندارم		پرگار نيستم که سر کژرويم باشد
کامروز در جهان به سخن هم‌سري ندارم		دانم که نيک داني دانند دشمنان هم
کز ساحران عهد کهن همبري ندارم		در بابل سخن منم استاد سحر تازه
کز نطع مدحت تو برون لشکري ندارم		شطرنجي ثناي توام قائم زمانه
جز بهر نطع مدح چو تو مهتري ندارم		ور ز آبنوس روز و شبم لشکري برآيد
عذر آورد که بهتر زين دختري ندارم		افراسياب طبع من آن بيژن شجاعت
کالا سزاي دانه‌ي تو ژاغري ندارم		مرغ توام مرا پر فرمان ده و بپران
درخورتر از اجازت تو درخوري ندارم		دارم دل عراق و سر مکه و پي حج
امروز پاي هست مرا و پري ندارم		طاووس بوده‌ام به رياض ملوک وقتي
چون سعتري نمک و سعتري ندارم		اينجا چو چشم سعتريانم نماند آبي
کالا به چشمه سار عدم خاوري ندارم		چندان بمان که چشمه‌ي خورشيد دم بر آرد
کز ديده‌ي رضاي تو به ياوري ندارم		ياري و ياوري ز خدا و مسيح بادت