زين بيش آبروي نريزم براي نان

زين بيش آبروي نريزم براي نان شاعر : خاقاني آتش دهم به روح طبيعي به جان نان زين بيش آبروي نريزم براي نان در خون جان شوم نشوم آشناي نان خون جگر خورم نخورم نان ناکسان گر زين سپس چو سگ دوم اندر قفاي نان با اين پلنگ همتي از سگ بتر بوم هرگه که ديدها شودم رهنماي نان در جرم ماه و قرصه‌ي خورشيد ننگرم تا نشنوم ز سفره‌ي دو نان صلاي نان از چشم زيبق آرم و در گوش ريزمش هل تا فناي جان بودم در فناي نان گفتم به ترک نان سپيد سيه دلان من زاده‌ي خليفه...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

زين بيش آبروي نريزم براي نان

شاعر : خاقاني

آتش دهم به روح طبيعي به جان نان		زين بيش آبروي نريزم براي نان
در خون جان شوم نشوم آشناي نان		خون جگر خورم نخورم نان ناکسان
گر زين سپس چو سگ دوم اندر قفاي نان		با اين پلنگ همتي از سگ بتر بوم
هرگه که ديدها شودم رهنماي نان		در جرم ماه و قرصه‌ي خورشيد ننگرم
تا نشنوم ز سفره‌ي دو نان صلاي نان		از چشم زيبق آرم و در گوش ريزمش
هل تا فناي جان بودم در فناي نان		گفتم به ترک نان سپيد سيه دلان
من زاده‌ي خليفه نباشم گداي نان		نانشان چو برف ليک سخنشان چو ز مهرير
من کيمياي جان ندهم در بهاي نان		آن را دهند گرده که او گرد گو دويد
گر پيش کس دهان شودم آسياي نان		چون آب آسيا سر من در نشيب باد
قوتي است معده‌ي حکما را وراي نان		از قوت در نمانم گو نان مباش از آنک
انديک نگذرم به در ده‌کياي نان		چون آهوان گيا چرم از صحن‌هاي دشت
کب اميد برد اميد عطاي نان		تا چند نان و نان که زبانم بريده باد
من دور ماندم از در همت براي نان		آدم براي گندمي از روضه دور ماند
او در بلاي گندم و من در بلاي نان		آدم ز جنت آمد و من در سقر شدم
خود کن عتاب گندم و خود ده جزاي نان		يارب ز حال آدم ورنج من آگهي
بر گردهاي ناموران گردهاي نان		تا کي ز دست ناکس و کس زخمها زنند
اي چرخ ناسزا نبدم من سزاي نان		نانم نداد چرخ ندانم چه موجب است
منسوخ کرد آيت رزق از اداي نان		بر آسمان فرشته‌ي روزي به بخت من
تا نشکنند قدر تو، بشکن هواي نان		خاقانيا هوان و هوا هم طويله‌اند
کاخر خداي جانت به از کدخداي نان		ناني که از کسان طلبي بر خدا نويس