| آب صفوت پسري چه زنخي شکر لب | | عربيوار دلم برد يکي ماه عرب |
| مژه بر نرگس او راست چو بر خار رطب | | کله بر گلبن او راست چو بر لاله سواد |
| يا فراز طبق سيم يکي خوشه عنب | | ناصيت راست چو بر تختهي کافورين مشک |
| يا شود متصل روز يکي گوشه ز شب | | يا بود منکسف از عقده يکي پاره ز شمس |
| کله و طلعت او راست چو مه در عقرب | | ابر و جبهت او راست چو شمس اندر قوس |
| ميخرامد عربيوار بپوشيده سلب | | عجميوار نشينم چو ببينم کز دور |
| ز آسمان و ز قمرش خوبتر آن روي و قصب | | آسمانگون قصبي بسته بر افراز قمر |
| چو مهش چهره و زيرش چو هلالي غبغب | | چو کمان ابرو و زيرش چو سنانها غمزه |
| همچو خورشيد که با سايه در آيد به طرب | | گه گه آيد بر من طنز کنان آن رعنا |
| عربيوار جوابم دهد آن ماه عرب | | هر چه پرسمش ز رعنايي و بر ساختگي |
| روستايي که عرابي نبود نيست عجب | | مي نيفتم بيکي زان سخن اي خواجه چه شد |
| انا بحر و سعير انت کملح و خشب | | گفتم: از عشق تو ناچيز شدم گفت: نعم |
| انت في مائي و ناري کتراب و حطب | | گفتم: از عشق تو هرگز نرهم گفت که: لا |
| ادفع الدرهم خذمنه عناقيد رطب | | گفتم: آن زلف تو کي گيرم در دست بگفت: |
| ان ترد فصتنا هات ذهب هات ذهب | | گفتم: آن سيم بناگوش تو کي بوسم گفت: |
| لن تنالوالطرب الدائم من غير کرب | | گفتم: اين وصل تو بي رنج نمييابم گفت: |
| يا ابي جوهر روح نتجت ام تعب | | گفتم: اي جان پدر رنج همي بينم گفت: |
| هبة الشيخ منالفقر غناء و سيب | | گفتم او را: چو فقيرم چکنم گفت: لنا |
| از بقاء محلش سعد و معالي به طرب | | خواجه مسعود علي بن براهيم که هست |
| بابها را ز چنو پور ببريد نسب | | آنکه تازاد بپيوست به اوصاف وجود |
| ز زني که چنويي زايد شد چرخ عزب | | آنکه باشد بر جودش همه آفاق عيال |
| تربيت يافت سخاي کفش از رحمت رب | | ساکني يافت بقاي دلش از گردش چرخ |
| راي او از خرد و قول حکيمان اصوب | | قدر او از محل و قدر فلکها اعلا |
| وي که از آب ذکاء تو نما يافت ادب | | اي که از آتش طبع تو جهان ديد ضياء |
| همچو انگور سيه بر همه گردون کوکب | | راي چون شمس تو تا بر فلک افتاد نمود |
| گر بدو در شود از آتش خشم تو لهب | | خشک گردد ز تف صاعقه درياي محيط |
| گردد از هيبت تو شير سپهر اندر تب | | گر فتد ذرهاي از خشم تو بر اوج سپهر |
| از زمين بر نزند جز اثر حب تو حب | | حبهي مهر تو گر ابر بگيرد پس از آن |
| گر زني بر نقط دايره مسمار غضب | | چنبر دايره بگشايد در وقت از بيم |
| هر که از بر کند از وصف و ثناي تو خطب | | از بر عرش کند خطبهي آن جاه و محل |
| يابد از سعي تو چون بدر ز گردون مرکب | | هر که خم کرد بر خدمت تو قد چو هلال |
| اين عجبتر که به خود هيچ نگردي معجب | | نه عجب کز فلک و بحر سخاي تو گذشت |
| نيست در شاعري من نه ريا و نه ريب | | اي فلک قدر يقين دان که بر مدحت تو |
| مدح خوانيم و ادب خوان شده در هر مکتب | | شعر گوييم و عطا ده شده در هر مجلس |
| سبب از فاصله و فاصله دانم ز سبب | | وتد از دايره و دايره دانم ز وتد |
| نردبازي و شفطرنج بدانم ز ندب | | کعبتين از رخ و از پيل بدانم بصفت |
| عمر نا من قبل الفضة کالريح ذهب | | ليک در مدح چنين خاک سرشتان از حرص |
| حلبه را باز نداند گه خواندن ز حلب | | زان که آنراست درين شهر قبولي که ز جهل |
| شاعران از پي دراعه نيابند سلب | | فاجران را قصبي بر سر و توزي در بر |
| بر در خانه و بر خوان چو سگ و گربه شغب | | شير طبعم نکند همچو دگر گرسنگان |
| کز خردمندي ام دارد و از خاطر اب | | دختري دارم دوشيزه ولي مدحت زا |
| که کند صحبت اين دختر دوشيزه طلب | | نيست يک مرد که او مرد بود با کايين |
| مصطفا سيرت و حيدر دل و نعمان مذهب | | دختر خود به تو شه دادم زيرا که تويي |
| جز هبا هبه نبينم چو روم سوي مهب | | جز گهر صله نيابم چو روم سوي بحار |
| بسته بر دامن خود دختر من دامن شب | | روز را چون شه سياره گريبان بگشاد |
| نگشايم ز غلاميت ميان را چو قصب | | گر ببندي قصبي بر سرم از روي مهي |
| قصهي خويش بخواندم صدقالله کتب | | اينک از پسش تو اي مهتر و استاد سخن |
| تا بود مرد هنر را محل از فضل و حسب | | تا بود شاه فلک را ذنب و راس کمر |
| کمر فضل و محل تو شده راس و ذنب | | باد بينحس همه ساله به گردون شرف |
| باد بر گردن اعدات گريبان ز کنب | | باد بر پاي عنا خواه تو از دامن بند |
| باد چونين دو هزارت مه نوروز و رجب | | باد فرخندت نوروز و رجب اندر عز |
| وز جان من يکبارگي برده غم جانان طرب | | يارب چه بود آن تيرگي و آن راه دور و نيمشب |
| گيتي چو روي دلبران پوشيده از عنبر سلب | | گردون چو روي عاشقان در لولو مکنون نهان |
| آسوده طبع روزگار از شورش و جنگ حلب | | روي سما گوهر نگار آفاق را چهره چو قار |
| پيدا سهيل و مشتري خورشيد روشن محتجب | | اجرام چرخ چنبري چون لعبتان بربري |
| اين راجع و آن مستقيم اين ثابت و آن منقلب | | اين اختران در وي مقيم از لمع چون در يتيم |
| بسپرده ره شبرنگ من گاهي سريع و گه خبب | | محکم عنان در چنگ من سوي نگار آهنگ من |
| صحرا و دريا پيش او چون مهره پيش بوالعجب | | باد بهاري خويش او ناورد و جولان کيش او |
| وز هنگ او آگه زمين وز طبع او خالي غضب | | از نعل او پر مه زمين و ز گام او کوته زمين |
| خارا دل و سندان جگر رويين سم و آهن عصب | | آهو سرين ضرغام بر کيوان منش خورشيد فر |
| آمخته جولان در عجم خورده ربيع اندر عرب | | در راه چو شبرنگ جم با شير بوده در اجم |
| تن همچو اندر آب ني دل همچو بر آتش قصب | | در منزل «سلما» و «مي » گشتم همي ناخورده مي |
| کايزد تعالي را بخوان در قعر قاع مرتهب | | آمد به گوشم هر زمان آواز خضر از هر مکان |
| چون گفتمي با ديده من «انا صببنا الماء صب» | | خسته دل من در حزن گفتي مر الاتعجلن |
| از صبر تخمي کاشتم آمد ببر بعدالتعب | | راهي چنان بگذاشتم باغ ارم پنداشتم |
| از خيمهي جانان من آمد به گوش من شغب | | روز آمده درمان من آسوده از غم جان من |
| وصل آمد و هجران پريد آمد نشاط و شد کرب | | آواز اسب من شنيد آن ماهپيش من دويد |
| از عشق او من گشته مست او مست بذر آب عنب | | باوي نشستم مي به دست او بت بدو من بت پرست |
| هم خوف ديدم هم رجا هم خار ديدم هم رطب | | هم ناز ديدم هم بلا هم درد ديدم هم دوا |
| گه نرد بازيدم همي يک بوسه بود و يک ندب | | گه دست يازيدم همي زلفش ترازيدم همي |
| بر خوان مديح او کجا المدح فيه قد وجب | | بر من همي کرد او ثنا خندان همي گفت او مرا |